იმ ქალაქში დავიბადე და გავიზარდე, სადაც ცნობილი ფრაზა „ელვისმა შენობა დატოვა“ წარმოიშვა, ამიტომაც „როკ-ენ-როლის მეფის“ დიდი ხნის გულშემატკივარი ვარ. როდესაც გავიგე, რომ EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე 2026 წლის კინოგანრიგში მოხვდა, აუცილებლად ვნახე ბაზ ლურმანის განსაცვიფრებელი საკონცერტო ფილმი, რომელიც მისი 2022 წლის წარმოუდგენელი ბიოგრაფიული ფილმის დამატებაა, და მოხარული ვარ, რომ ასე მოვიქეცი. ამ ერთგვარი საკონცერტო გამოცდილების ყურება IMAX ეკრანზე, დარბაზში, რომელიც სავსე იყო ადამიანებით, ვისაც მხოლოდ ის უნდოდათ, რომ იმ მომენტში იქ ყოფილიყვნენ, არის გამოცდილება, რომელსაც არასოდეს დავივიწყებ. განსაცვიფრებელი ვიზუალით, სხეულის შემძვრელი ჟღერადობითა და საკონცერტო ფილმის სიზმრისეული ხარისხით მოხიბლულმა, დავიწყე ძიება, თუ როგორ შეიკრიბა ეს ყველაფერი. ახლა ვერ ვივიწყებ, როგორ მოახერხა სახელგანთქმულმა რეჟისორმა ეს ყველაფერი. თქვენ ეს ამბავი უნდა მოისმინოთ… ეს ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როდესაც ბაზ ლურმანი ამთავრებდა 2022 წლის ოსკარზე ნომინირებული ფილმის „ელვისი“ პოსტ-პროდუქციას, რომელიც ხშირად ოსტინ ბატლერის ვარსკვლავური შესრულებით ახსოვთ. როგორც მან Variety-სთან 2026 წლის დასაწყისში განაცხადა, რეჟისორს დაურეკა დიდი ხნის თანამშრომელმა ჯონათან რედმონდმა, რომელმაც გაიგო დაკარგული ფირების კოლექციის შესახებ, რომლებზეც ელვისის „ეს არის გზა“ (That’s the Way) და „ელვისი ტურნეზე“ (Elvis on Tour) MGM პროდუქციებიდან აქამდე უნახავი კადრები იყო. აღმოჩნდა, რომ დაკარგული ჩანაწერები კანზასის დიდ მარილის მაღაროში ინახებოდა, რომელთა უმეტესობა იდეალურად იყო შემონახული. საკოლექციო მასალის მოსაპოვებლად საკმარისი თანხის უზრუნველყოფის შემდეგ, ლურმანს და მის გუნდს დიდი სიურპრიზი ელოდათ. „ჩვენ მივიღეთ სახსრები, დავიწყეთ ძებნა და, ჩვენდა გასაკვირად, 69 ყუთი ვიპოვეთ. მე იქ არ წავსულვარ, მაგრამ ის სიტყვასიტყვით კანზას სიტის მარილის მაღაროებშია, სადაც მთელი MGM კოლექციის ნეგატივები ინახება, რათა არ გაფუჭდეს. როდესაც ბიჭებმა იპოვეს, სურათების გამოგზავნა დაიწყეს — ყველგან ყუთები, ზოგი არასწორად იყო ეტიკეტირებული, ზოგი რამ დაკარგული იყო, ზოგი არა. ვაუ. ასე რომ, ჩვენ გამოვიტანეთ და ნაწილი დავბეჭდეთ.“ ჯამში, ლურმანს ხელში ჩაუვარდა ორი საკონცერტო ფილმის 59 საათიანი კადრები და პროდუქციის კულისებიდან გადაღებული ძველი 8მმ ფირების კოლექცია. თუმცა, სამუშაო ჯერ არ დასრულებულიყო. მიუხედავად იმისა, რომ ბაზ ლურმანს და მის გუნდს თითქმის 60 საათიანი კადრები ჰქონდათ, რომლებიც მოგვიანებით EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე-დ გადაიქცა, მათ ჰქონდათ მხოლოდ მცირე ნაწილი საჭირო აუდიო მასალისა. გუნდმა საბოლოოდ შეავსო ხარვეზები ფოლეი არტისტებითა და ახალი ჩანაწერებით, მაგრამ ისინი უკიდურეს ზომებს (და ავტოსადგომებს) მიმართეს აუდიო მასალის უმეტესი ნაწილის მოსაპოვებლად. ფილმის დებიუტამდე New York Times-თან საუბრისას ლურმანმა გამოავლინა, თუ როგორ შეიკრიბა ეს ყველაფერი: „ჩვენ შევაერთეთ ის აუდიო, რაც არსებობს, რაც ბუტლეგირებულია. ადამიანებს ავტოსადგომებზე ვხვდებოდით და ვყიდულობდით. ელვისის უკანონო მასალის ვაჭრობა — არიან კოლუმბიელი ნარკობარონები, და მერე არიან ბიჭები, რომლებიც ბუტლეგებს ვაჭრობენ, და კაცო, მგონი, კოლუმბიელ ნარკობარონებთან მუშაობას ვამჯობინებდი.“ აღნიშნულ Variety-ის ინტერვიუში ლურმანმა თქვა, რომ ელვისის ბუტლეგის ინდუსტრია „უზარმაზარია“, ამიტომ მის გუნდს არ გასჭირვებია საკმარისი აუდიო მასალის მოძიება ამ ოცნების პროექტის შესაქმნელად. მიუხედავად ამისა, ხედვით რეჟისორს არ სურდა ტრადიციული საკონცერტო ფილმის ან დოკუმენტური გამოცდილების შექმნა… ყველა ფილმისა და აუდიო მასალის მოპოვებისა და 4K ხარისხში აღდგენის შემდეგ, ბაზ ლურმანს მიეცა წვდომა გრეისლენდის მუზეუმის ძველ საშინაო ვიდეოჩანაწერებზე, რომლებშიც შედიოდა მხოლოდ აუდიო ინტერვიუ, რომელიც პრესლიმ „ელვისი ტურნეზე“-ს გადაღების დროს მისცა. ეს აუდიო, რომელიც პრესლის თავის ცხოვრებასა და კარიერაზე საუბარს მოიცავს, პროექტის გასაღები აღმოჩნდა, როგორც რეჟისორმა New York Times-ს განუცხადა: „ყველა წიგნის წაკითხვისა და ელვისზე ამდენი კვლევის შემდეგ, ჩვენ ვიცოდით მისი ისტორია, ამიტომ ის აუცილებლად არ გვიყვებოდა ისეთ რამეს, რაც უკვე არ ვიცოდით, მაგრამ მისი საკუთარი ხმით მოსმენა ბევრად უფრო ძლიერი იყო, რაღაცნაირად. და ამან მართლაც გახსნა პროექტის გასაღები. … ჩვენ ვაპირებთ შევქმნათ, ასე ვთქვათ, ოცნების სამყარო, სადაც ელვისი მოვა თქვენთან სიზმარში და იმღერებს და მოგიყვებათ თქვენს ისტორიას ისე, როგორც არასდროს.“ EPiC-ის მთელი სიდიადით უკვე მასშტაბურ IMAX ეკრანზე ნახვის შემდეგ, „ოცნების სამყაროს“ ეს აღწერა სრულყოფილად აზრიანია, რადგან საკონცერტო ფილმი/დოკუმენტური ფილმი უფრო მეტად მედიტაციას ჰგავს ადამიანზე, მითზე, ლეგენდაზე, ვიდრე სხვა რამეს.