ბილ დესოვიცი ლეგენდარული მხატვარი-დამდგმელი ჯეკ ფისკი, რომელსაც ნამუშევარი აქვს ტერენს მალიკთან („უდაბნო“); თავის გარდაცვლილ, დიდ მეგობართან დევიდ ლინჩთან („მალჰოლანდ დრაივი“); ბრაიან დე პალმასთან („კერი“); პოლ ტომას ანდერსონთან („იქნება სისხლი“); ალეხანდრო გონსალეს ინიარიტუსთან („გადარჩენილი“) და მარტინ სკორსეზესთან („ყვავილოვანი მთვარის მკვლელები“), ბუნებრივი არჩევანი იყო ჯოშ სეფდის ფილმისთვის „მარტი სუპრიმი“, რისთვისაც მან ოსკარის მეოთხე ნომინაცია მიიღო. 80 წლის ფისკი ტიმოთი შალამეს გმირს, ტიტულოვან მაგიდის ჩოგბურთის ვუნდერკინდს, ნიუ-იორკის ქვემო ისტ-საიდიდან, სადაც მან 50-იანი წლების დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები, მაღაზიები და ქუჩის მოვაჭრეები ხელახლა შექმნა, ტოკიოში მის კულმინაციურ მატჩამდე გაჰყვა. გადაღებები ტოკიოში, პარკში/კულტურულ სივრცეში მიმდინარეობდა, რომელიც სრულად შეესაბამებოდა პერიოდის ავთენტურობას. როგორც ყოველთვის, პერიოდის დეტალების მოძიება ავთენტური, ნაცხოვრები იერსახის შესაქმნელად ემსახურებოდა პერსონაჟის ურთიერთობას გარემოსთან. „მარტიზე მუშაობისას, მისი ცხოვრება იყო მისი საცხოვრებელი ქვემო ისტ-საიდზე“, — თქვა ფისკმა. „შემდეგ კი ეს ადგილი, სადაც ის პინგ-პონგის სათამაშოდ მიდიოდა. შემდეგ კი ის გადახტა ინგლისში, გაიცნო მსახიობი [გვინეტ პელტროუ] და აღმოჩნდა მეხუთე ავენიუზე მდებარე სახლში, შემდეგ კი, საბოლოოდ, იაპონიაში. ეს მოგზაურობას ჰგავდა. მაგრამ მე უნდა მეპოვა მისი საფუძვლისა და ამ სამყაროს ბირთვი, სანამ მას იქიდან გამოვიყვანდით“. ფისკი სეფდისთან მუშაობას გამომაცოცხლებლად მიიჩნევდა, რადგან მისი ენთუზიაზმი კინემატოგრაფიის ყველა ასპექტზე ვრცელდებოდა. „თითქოს ხელოვნების განყოფილებაში პარტნიორი მყავდა, რადგან ის ტელეფონზე თითით პატარა ნახატებს აკეთებდა და შემდეგ მიგზავნიდა“, — განმარტა ფისკმა. „ეს იყო ერთგვარი აღფრთოვანება, რომელიც გვქონდა ლოკაციების მონახულებისას, შესაძლებლობებზე საუბრისას და კვლევის ერთად განხილვისას“. ფისკი, რომელიც 60-იან წლებში ნიუ-იორკში ცხოვრობდა, უკვე იცნობდა იმ ეპოქის იერსახეს. მაგრამ ასევე დაეხმარა ის ფაქტი, რომ მას იზიდავდა მარტის ობსესიური, ნარცისული სწრაფვა მაგიდის ჩოგბურთის ვარსკვლავობისკენ. „ახლახან ვესაუბრებოდი ტიმოთის ამის შესახებ და ვუთხარი: „იცი, პატარა მარტი ყველა ჩვენგანშია“, — გაიხსენა ფისკმა. „განსაკუთრებით მაშინ, როცა ახალგაზრდა იწყებ და ფიქრობ, რომ ყველაფრის გაკეთება შეგიძლია“. დასაწყისში, სეფდი და ფისკი ერთმანეთს პერიოდის ქუჩის ფოტოგრაფიის ნიმუშებს უცვლიდნენ და რეჟისორმა მას გააცნო მოკლემეტრაჟიანი 16მმ ფერადი დოკუმენტური ფილმი „ორჩარდ სთრითი“ ნიუ-იორკელი ექსპერიმენტული კინორეჟისორის კენ ჯეიკობსისგან, რომელიც ცნობილ ქვემო ისტ-საიდის უბანს ეხებოდა. ამან მათ ხალისიანი, „კვირა-ღია“ ატმოსფეროს გადმოცემაში შეუწყო ხელი, რაც წარმოების ცენტრალურ კერად იქცა. ორჩარდ სთრითზე ერთ-ერთი მთავარი ლოკაცია იყო ფეხსაცმლის მაღაზია, სადაც მარტი მუშაობდა. „ეს იყო ტანსაცმლის მაღაზია ქვემო ისტ-საიდის შუაგულში, ერთ-ერთი ყველაზე დატვირთული სავაჭრო ზონა“, — თქვა ფისკმა. „მის გვერდით სრულიად ახალი სასტუმრო იყო, ამიტომ მისი შენიღბვა მოგვიწია. მაგრამ მაღაზია იმდენად ლამაზი იყო თავისი მომრგვალებული შუშით. საბოლოოდ, მოგვიწია მისი დაცლა, ჭერი ცვიოდა, ამიტომ მისი გამაგრება მოგვიხდა და ფაქტობრივად, ტონობით ტანსაცმელი გამოვზიდეთ, რომელიც ალბათ 40 წლის განმავლობაში იქ იყო“. ამან სუფთა პალიტრა შექმნა მდუმარე, პერიოდის შესაბამისი ტონების ხელახლა შესაქმნელად, დახვეწილი, ტექსტურირებული ფერებით, ღრმა ხის მარცვლების ფონზე, რაც ავსებდა 35მმ Kodak-ის ფირს. „ადამ უილისმა, [სცენის] დეკორატორმა, დაიწყო სკამების, ტაბურეტების და სხვა დეკორაციების პოვნა, რამაც განსაზღვრა ზოგიერთი ფერი, და შემდეგ ფერების უმეტესობა რეალურად ადგილიდან, კედლებიდან ავიღეთ“, — თქვა ფისკმა. „როდესაც იწყებ გადამრთველის ფირფიტების მიღმა და ხის ნაჭრის მიღმა ყურებას, აღმოაჩენ, თუ როგორ ცხოვრობდნენ ადამიანები მაშინ. ახლა ყველაფერი თეთრი ან ნეიტრალური ჩანს, მაგრამ ადრე ასე არ იყო. ადამიანები ხატავდნენ ფერებით, და, ამრიგად, მუშაობისას საცხოვრებელ სახლში და ფეხსაცმლის მაღაზიაში, ჩვენ მუდმივად ვიკვლევდით, თუ რას გვაძლევდა „ორჩარდ სთრითის“ ფილმის გზამკვლევი ლოკაციაში და ჩვენს 1930-იანი წლების ფერთა სქემებში. არასოდეს გინდა 1950-იან წლებს შეხედო, რადგან ადგილების უმეტესობა 20 წლით ადრე იყო შეღებილი. ეს არის პერიოდული ფილმის გადაღების მთელი არსი: თქვენ არ აკეთებთ წელს; თქვენ აკეთებთ ეპოქას“. კიდევ ერთი ცენტრალური ლოკაცია იყო მაგიდის ჩოგბურთის სათამაშო დარბაზი, სადაც მარტი ატარებდა დროს. ამისთვის ფისკმა და ხელოვნების განყოფილებამ ხელახლა შექმნეს „ლორენსის ბროდვეის მაგიდის ჩოგბურთის კლუბი“, რომელიც იმ ეპოქაში თამაშისა და აზარტული თამაშებისთვის იყო განკუთვნილი და ნიუ-იორკის ამ რაიონში პირველი შავკანიანთა მფლობელობაში მყოფი ბიზნესი იყო. შენობა აღარ არსებობს; თუმცა, ფისკს ჰქონდა წვდომა ნახაზებსა და „თაიმ ლაიფის“ სურათებზე, სეფდის მეუღლისა და აღმასრულებელი პროდიუსერის, სარა როსეინის წყალობით. „ლორენსს ჰქონდა ამ შენობის მეორე სართული და ეს ადრე შიდა გოლფის მოედანი იყო“, — განმარტა ფისკმა. „მან აიღო ის, ამიტომ იქ იყო ფრესკები და პეიზაჟები, და ჩვენ ხელახლა შევქმენით ისინი, ასევე სიგარეტის აპარატები, კოკა-კოლის აპარატები და ლიფტები. მაგრამ ჩვენ ასევე ვიპოვეთ 16მმ ფილმი და ვნახე, რამდენად წითელი იყო იატაკი და რამდენად ლურჯი და მუქი იყო კედლები.