როჯერ ებერტის, როგორც ერთ-ერთი უდიდესი კრიტიკოსის ადგილის ეჭვქვეშ დაყენება შეუძლებელია, თუმცა მას თავის დროზე ნამდვილად ჰქონდა რამდენიმე დამაბნეველი შეფასება. მაგალითად, ებერტმა უმაღლესი ქულა მიანიჭა უცნაურ ფანტასტიკურ საშინელებათა ფილმს, ან ოთხივე ვარსკვლავი საშუალო დონის სამუელ ლ. ჯექსონის თრილერს. თუმცა, 1988 წლის ფილმ „კარგი დედის“ შემთხვევაში, მან ზუსტად მიზანში მოარტყა, როდესაც ფილმი აღწერა, როგორც „საუკეთესო განზრახვით გადაღებული, მაგრამ უსაშინლესი სცენარით“. „კარგი დედა“ არის სიუ მილერის ამავე სახელწოდების რომანის ადაპტაცია — წიგნი, რომელიც, როგორც ჩანს, კარგად იყო მიღებული. New York Times-ის რეცენზიაში ნათქვამია, რომ „ეს ძლევამოსილი რომანი იმდენად დახვეწილია, რამდენადაც დრამატული, იმდენად გამძლე – ემოციური შემდგომი სიცოცხლის კუთხით – რამდენადაც მყისიერად წაკითხვადი“. თუმცა, ფილმის ადაპტაციამ როჯერ ებერტს შემდეგი ფრაზა დააწერინა: „„კარგი დედა“ დიდი ხანია, ერთ-ერთი ყველაზე დამაბნეველი და კონფლიქტური სერიოზული ფილმია“. ეს იყო 1988 წლის დაიან კიტონისა და ლიამ ნისონის ფიასკო, რის გამოც „ვარსკვლავური გზა V“ გადაიდო. მაგრამ ამ ფილმმა გაცილებით მეტი რამ შეძლო. ეს უცნაური პატარა დრამა თავად ლეონარდ ნიმოიმ გადაიღო, რომელსაც, როგორც ჩანს, სურდა, საზოგადოებრივი შეხედულებები შეეცვალა სამოქალაქო სასამართლოებსა და სექსუალურ გათავისუფლებაზე, მაგრამ საბოლოოდ შექმნა ფილმი, სადაც ლიამ ნისონი პატარა ბავშვს ეჩვენება და რატომღაც ცუდი ბიჭი არ არის. საბედნიეროდ, ებერტმა „კარგი დედა“ ისეთად დაინახა, როგორიც ის იყო. მან ფილმს მხოლოდ ერთი ვარსკვლავი მიანიჭა და ნიმოი გააკრიტიკა იმისთვის, რომ ფილმი გადაიღო ისე, რომ წარმოდგენა არ ჰქონდა, რაზე იყო ის სინამდვილეში. „კარგ დედაში“ დაიან კიტონი განასახიერებს ფორტეპიანოს მასწავლებელ ანა დანლოპს, რომელიც ქმარს, ბრაიანს (ჯეიმს ნაუტონი) ცოტა ხნის წინ გაშორდა და ნახევარ განაკვეთზე მუშაობს, რათა თავი და თავისი ექვსი წლის ქალიშვილი, მოლი (აზია ვიერა) ირჩინოს. მალე, ლეო კატერი (ლიამ ნისონი), ერთი შეხედვით უგულისყურო ბოჰემური ირლანდიელი მოქანდაკე, ხიბლავს განქორწინებულ ქალს, რაც რომანტიკული კომედიის საფუძველს ჰგავს. მაგრამ ეს არ არის „როცა ჰარი შეხვდა სალის“ და ლეო არ არის ჰარი ბერნსი — თუკი იმ ფილმიდან არ ამოუჭრიათ სცენა, რომელშიც ბილი კრისტალის მთავარი გმირი მეგ რაიანის სალი ოლბრაიტის ექვსი წლის ქალიშვილს საკუთარ ინტიმურ ნაწილებზე შეხების საშუალებას აძლევს. დიახ, ლიამ ნისონის, როგორც „ხანში შესული მამაკაცის“ როლების ასაკამდე დიდი ხნით ადრე, ირლანდიელი ვარსკვლავი განასახიერებდა მამაკაცს ძალიან განსაკუთრებული უნარებით — ანუ, მას ჰქონდა უნარი, სრულიად არ გაეცნობიერებინა, რომ პატარა ბავშვისთვის აბაზანაში საკუთარ ინტიმურ ნაწილებზე შეხების ნება ალბათ საუკეთესო იდეა არ არის. როგორც ჩანს, ის ამას აკეთებს ანას სექს-პოზიტიური ფილოსოფიის გასამყარებლად ბავშვის აღზრდაზე, მაგრამ გაურკვეველი რჩება, რა მოხდა ზუსტად და ფილმი არ ცდილობს ამის გარკვევას. მალე, ბრაიანი — როგორც ჩანს, ერთადერთი პერსონაჟი, რომელსაც რაიმე აზრი ამოძრავებს — მოლის მეურვეობისთვის სარჩელს შეიტანს და იმარჯვებს. თუმცა, ის ერთგვარ მონსტრად არის წარმოდგენილი ამის გაკეთების გამო. ეს ყველაფერი მიზნად ისახავს, წარმოადგინოს გამოწვევა ჩვენი კოლექტიური შეხედულების მიმართ ბავშვების სექსუალურ გამოცდილებაზე და სასამართლოების უნარის კრიტიკა, კარნახობდნენ მოქალაქეების პირად ცხოვრებას. სინამდვილეში, ბრაიანის მიერ მოლის წაყვანა ამ მცდარი პატარა ფილმის საუკეთესო შედეგად გამოიყურება. ან, ებერტის ფრაზას თუ გამოვიყენებთ, ფილმი, რომელიც „დიდ ვნებას გრძნობს თავისი თემის მიმართ, მაგრამ წარმოდგენა არ აქვს, რა უნდა თქვას ან როგორ თქვას ეს“. როჯერ ებერტს მრავალი ფილმი სძულდა, მათ შორის ოსკაროსანი ომის ფილმი, რის გამოც მან დარბაზი დატოვა. შემდეგ იყო კლინტ ისტვუდის დავიწყებული განგსტერული ფილმი, რომელიც ებერტს ასევე სძულდა და „ფარსად“ აღწერა. „კარგი დედის“ შემთხვევაში ის ყველაზე მეტად დაბნეული ჩანდა. თავის ერთვარსკვლავიან რეცენზიაში ებერტი ისევე დაბნეული იყო, როგორც თავად რეჟისორები, როცა ცდილობდა გაერკვია, რისი თქმა უნდოდა ფილმს. ცხადია, ლეონარდ ნიმოის დრამამ მას ააწყვეტინა ფიქრი: „მაინტერესებს, ვინმემ მართლა გაიაზრა თუ არა ეს ამბავი და ზუსტად გადაწყვიტა, რაზე იყო ის“. მთელი ეს ამბავი, როგორც ჩანს, შექმნილია იმისთვის, რომ დაიან კიტონისა და ლიამ ნისონის პერსონაჟები პროგრესული იდეების მიმართ მტრულად განწყობილი სასამართლო სისტემის მსხვერპლებად წარმოეჩინა, მაგრამ ფილმი სიტყვასიტყვით არის უცნაურ მამაკაცზე, რომელიც ქალის სახლში შედის და რაღაც საეჭვო საქციელს ჩადის მის პატარა ქალიშვილთან, განურჩევლად მოცემული სცენის სპეციფიკისა. რაც შეეხება ამას, როგორც ებერტი აღნიშნავს, ეს გადამწყვეტი სააბაზანოს სცენა რეალურად არ არის ფილმში. „როდესაც პატარა გოგონა და მისი დედის შეყვარებული მონაწილეობენ ფილმის გადამწყვეტ მოვლენაში, კამერა სხვაგან არის“, — წერს ის და აღნიშნავს, რომ ფილმს დრო აქვს ყველა სახის ზედმეტი სისულელისთვის, მაგრამ არა ისტორიის კრიტიკული მომენტისთვის. გარდა ამისა, ებერტს მიაჩნდა, რომ სასამართლო სცენებს „იდიოტური სიუჟეტის“ ყველა ელემენტი ჰქონდა, და რომ ერთი სცენა, რომელიც მუშაობდა, კომპრომეტირებული იყო. ეს ეხება ანა დანლოპს, რომელიც ბებია-ბაბუას (რალფ ბელამი და ტერეზა რაიტი) სტუმრობს, რათა ადვოკატის დაქირავებისთვის ფული სთხოვოს. „ეს სცენა ძლიერად არის ნათამაშები რაიტისა და ბელამის მიერ“, — წერს ებერტი, „და არის წარმატებული, ამაღელვებელი და ისეთი დამაჯერებელი, რომ ამჟღავნებს ფილმის დანარჩენი ნაწილის ხელოვნურობასა და მანიპულაციას“.