სონია ჰინდუჯა MovieWeb-ის უფროსი მწერალია, სადაც ის აშუქებს კინოსა და ტელევიზიას, აქცენტს აკეთებს ამბის თხრობაზე, კულტურულ გავლენასა და ინდუსტრიის ტენდენციებზე. 2022 წლის დეკემბერში შეერთების შემდეგ, მან შექმნა სიღრმისეული სტატიები, მიმოხილვები და რეკომენდაციები, რომლებიც იკვლევს კრეატიულ ხედვას როგორც მეინსტრიმ, ისე ინდი პროექტების მიღმა. MovieWeb-მდე, ჰინდუჯამ მრავალფეროვანი პორტფოლიო შექმნა, წერდა წამყვანი ბრენდებისა და მედიასაშუალებებისთვის, მათ შორის HUL, Adani One, MensXP, iDiva, RedBus და PinkVilla. მისი ნამუშევრები მოიცავს ცხოვრების სტილს, ტექნოლოგიასა და გართობას, გამჭრიახი კონტენტით, რომელიც ფართო აუდიტორიასთან არის დაკავშირებული. ტრადიციული ჟურნალისტიკის მიღმა, ჰინდუჯა აქტიურად არის წარმოდგენილი სოციალურ მედიაში და რეგულარულად აზიარებს კომენტარებსა და ინდუსტრიულ დაკვირვებებს ონლაინ. ის იყენებს ამ პლატფორმებს მკითხველებთან ურთიერთობისთვის და აღსანიშნავი ფილმებისა და სერიალების გამოსაყოფად, რითაც კიდევ უფრო აძლიერებს თავის ხმას, როგორც კრიტიკოსი და გასართობი ჟურნალისტი. ზოგიერთი კრიტიკოსი ცდილობს ფილმებს შუა გზაზე შეხვდეს, შემდეგ კი იყო როჯერ ებერტი. მას სჯეროდა, რომ ფილმებს სერიოზულად მოპყრობა ეკუთვნოდათ, მიუხედავად იმისა, იყვნენ თუ არა ისინი მაღალი ხელოვნება თუ მულტიპლექსის გამოშვებები, და არასოდეს პრეტენზიას არ აცხადებდა სხვა რამეზე. როდესაც ფილმი მუშაობდა, ის მას პატარა სასწაულად მიიჩნევდა, ხოლო როდესაც არა, მას წარუმატებლობად მიიჩნევდა, რომელიც განხილვის ღირსი იყო. მისი სიცხადისა და სურვილის წყალობით, ეთქვა, ეს მნიშვნელოვანია თუ ეს აბსოლუტურად არ არის, მისი ხმა დღესაც ინდუსტრიაში იგრძნობა. 2005 წელს მისი „ყველაზე საძულველი“ ფილმების სიის გამოქვეყნებამდე, ებერტმა უკვე ათწლეულები გაატარა იმაში, რომ ჩამოეყალიბებინა, როგორ საუბრობდა აუდიტორია ფილმებზე. ის მხარს უჭერდა კინორეჟისორებს მანამ, სანამ დაჯილდოების სეზონი მათ მეინსტრიმად აქცევდა და იცავდა გაუგებარ ფილმებს. მისი კრიტიკა ყოველთვის ნაკლებად განაჩენივით და უფრო მეტად საუბარივით იყო. ამ 56 ფილმის ახლა ხელახლა განხილვა ნიშნავს მათ დროის გამოცდას. ზოგიერთი მათგანი თითქმის უყურებელი რჩება. სხვა ფილმებმა, რომლებიც ებერტს სძულდა, კულტ სტატუსი მოიპოვეს, ირონიული გახდნენ ან ნამდვილად მოიპოვეს დადებითი რეპუტაცია. ზოგიერთი კვლავ გამყოფია იმ მიზეზების გამო, რაც ებერტმა შორიდანვე განჭვრიტა. ჯონ ტრავოლტას „ვნებიანი პროექტი“, ადაპტირებული ლ. რონ ჰაბარდის რომანიდან, იქცა მაგალითად, თუ როგორ არ უნდა დადგა ბლოკბასტერი, მისი კამერის კუთხეების, ბუნდოვანი ვიზუალის, უხეირო მსახიობობისა და დიალოგების გამო, რომელიც პაროდიას ჰგავდა. ტრავოლტა და ფორესტ უიტაკერი მძიმე მაკიაჟის ქვეშ არიან დამალულნი და ისეთ შესრულებას გვთავაზობენ, რომელიც უნებლიეთ არასწორი გზით გვართობს. კრიტიკოსებმა ფილმი ნაწილებად დაშალეს, მაყურებელმა თავი აარიდა და მისმა სალაროების ჩამოშლამ მისი ბედი დალუქა. ჩვილების ფარულად საუბრის, შეთქმულებისა და კარატეს დარტყმების იდეა შეიძლება უვნებელ ოჯახურ გართობად ჟღერდეს, მაგრამ „ბეიბი გენიოსების“ შესრულება საშინელია. რეჟისორ ბობ კლარკის მიერ გადაღებული, რომელმაც ერთხელ „საშობაო ისტორია“ მოგვცა, ფილმი სავსეა CGI ხრიკებით, რომლებიც ჩვილებს გაბოროტებულ თოჯინებს ამსგავსებს, რამაც მაყურებლისგან ნერვული ღიმილი გამოიწვია. ებერტი ამტკიცებდა, რომ ჩვილები მხოლოდ მაშინ არიან საყვარლები, როდესაც მათ უფლებას აძლევენ, ჩვილები იყვნენ. ის მართალი იყო, ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე შემზარავი საოჯახო კომედია, რაც კი ოდესმე შექმნილა. რობ რაინერის კარიერა 90-იანი წლების დასაწყისში აღმავლობის პიკზე იყო, მაგრამ „ნორთი“ მისი კრახი აღმოჩნდა. ელაიჯა ვუდი თამაშობდა ბიჭს, რომელიც მშობლებს გაეყარა და მსოფლიოს გარშემო შემცვლელებს ეძებდა. ეს კონცეფცია სატირად გამოდგებოდა, მაგრამ ამის ნაცვლად, ის ხელოვნურ ჩანახატებად იქცა. ებერტმა ცნობილად განაცხადა, რომ „სძულდა, სძულდა, სძულდა, სძულდა, სძულდა“ ეს ფილმი, და ის მარტო არ იყო. იშვიათია, რომ ფილმმა Rotten Tomatoes-ზე სრულყოფილი ნული დაიმსახუროს, მაგრამ ანტონიო ბანდერასისა და ლუსი ლიუს მონაწილეობით ამ სამოქმედო ფილმმა ეს მოახერხა. მიუხედავად ვარსკვლავური შემადგენლობისა და სოლიდური ბიუჯეტისა, „ბალისტიკა: ექსი სევერის წინააღმდეგ“ არის აფეთქებების, არათანმიმდევრული სიუჟეტის, მბზინავი ვიზუალისა და მთავარ მსახიობებს შორის ქიმიის არარსებობის უწესრიგო ნაზავი. სამოქმედო სცენები, თეორიულად ფილმის მთავარი გასაყიდი წერტილი, ისეა დამონტაჟებული, თითქოს ბლენდერით იყოს გაკეთებული, რაც თითქმის შეუძლებელს ხდის იმის გარკვევას, ვინ ვის ესვრის ან რატომ უნდა აინტერესებდეს ვინმეს ეს. ჩაფიქრებული, როგორც სერიოზული ისტორიული ეპოსი გორ ვიდალის სცენარით და მალკოლმ მაკდაუელისა და ჰელენ მირენის მონაწილეობით, „კალიგულა“ მიითვისა Penthouse-ის გამომცემელმა ბობ გუჩიონემ, რომელმაც ის გრაფიკული სექსითა და ექსპლოატაციით გაავსო. შედეგი შექსპირისეული ამბიციისა და R-რეიტინგული თავაშვებულობის უცნაური შეჯახებაა. კრიტიკოსებს სძულდათ ის, აუდიტორია ზედმეტად გაოგნებული იყო, რომ ელაპარაკა, და მისი რეპუტაცია, როგორც კინოს ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ფიასკო, დღემდე შემორჩა. ჰოლივუდს უყვარს სატირა, მაგრამ ამ ერთმა საკუთარ ბნელ იუმორზე წაიბორძიკა. შექმნილი, როგორც მეტა-კომედია რეჟისორზე, რომელიც უარყოფს თავის ფილმს, „ალან სმიტის ფილმი: დაწვი ჰოლივუდი, დაწვი“ იმდენად ცუდი აღმოჩნდა, რომ ნამდვილმა რეჟისორმა, არტურ ჰილერმა, ის ნამდვილად უარყო და ირონიულად მისივე წინაპირობა გააცოცხლა. ებერტმა ეს დაინახა, როგორც იმის მტკიცებულება, რომ ხუმრობის ნაწილად ყოფნა ხუმრობას სახალისოს არ ხდის. მან დაამატა, რომ „ამ ფილმის გადარჩენის ერთადერთი გზა იქნებოდა 86 წუთის მოჭრა.“ ჟერარ დეპარდიე და სიგურნი უივერი თამაშობენ ფრანგულ-ამერიკულ კომედიაში პრეისტორიულ თავის ქალასა და რეკლამაზე, რაც ყველაფერს გეტყვით იმაზე, თუ რამდენად კარგად იმუშავა ამან. (ან არ იმუშავა.) კულტურული შეჯახება არ არის ფრანგულ და ამერიკულ ესთეტიკას შორის, არამედ სცენარს შორის, რომელიც ფიქრობს...