რომანტიკული ფილმების ვიზუალური მაგია: ყველაზე გამორჩეული ნამუშევრები

დანიელა არის თავისუფალი ჟურნალისტი, რომელსაც ორწლიანი გამოცდილება აქვს გასართობი ინდუსტრიის გაშუქებაში. ის არის Collider-ის თავისუფალი გუნდის უფროსი მწერალი და მისი ნამუშევრები ასევე გამოქვეყნებულა სხვა პლატფორმებზე, როგორიცაა Elite Daily. როდესაც ის არ წერს, ჩაყვინთავს დამაფიქრებელ, ეგზისტენციალისტურ ფილმებსა და კლასიკურ ლიტერატურაში. ემერალდ ფენელის „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ (Wuthering Heights) გამოსვლის ფონზე — ეს არის საკამათო ნამუშევარი, რომელიც არც თუ ისე ზუსტი წიგნის ეკრანიზაციაა, თუმცა უდავოდ ლამაზი — ძნელია არ იფიქრო იმაზე, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია ვიზუალური ენა რომანტიკაში. ინტერპრეტაცია შეიძლება საკამათო იყოს, მაგრამ როდესაც სასიყვარულო ისტორია ვიზუალურად სწორად არის გადმოცემული, ის ამა თუ იმ გზით რჩება მაყურებლის მეხსიერებაში. სიმართლე ისაა, რომ რომანტიკა ბუნებით ღრმად კინემატოგრაფიულია, იქნება ეს მონატრება, რომელიც ფერწერულ პეიზაჟებზეა გადაჭიმული, თუ მზერა და წამიერი შეხება (თქვენ გიყურებთ, „სიამაყე და ცრურწმენა“), რომლებსაც სიტყვებზე მეტი წონა აქვს. ვიზუალური ენა კინოს ყველა ჟანრისთვის აუცილებელია — სწორედ ის ხდის გამოცდილებას ჩამთრევს — მაგრამ რომანტიკულ ფილმებში განსაცვიფრებელი გამოსახულება ამატებს ინტიმურობის დამატებით ფენას, რომელიც მშვენივრად ავსებს ამ ისტორიების ემოციურ მუხტს. აქ, ჩვენ ხელახლა ვეწვევით ყველა დროის ყველაზე ლამაზ რომანტიკულ ფილმებს და განვიხილავთ, თუ რა ხდის თითოეულ მათგანს ასე განსხვავებულს. ნოსტალგიური 35მმ ფირის მარცვლითა და განსაცვიფრებელი კომპოზიციებით, რომლებიც თითქოს სკრინშოტის გადაღებას ითხოვენ, ლუკა გვადინინოს „შენი სახელით მომმართე“ (Call Me by Your Name) სრულყოფილად ნოსტალგიურ 1980-იანი წლების იტალიურ ზაფხულს აღძრავს, რითაც ის ბოლო დროის ერთ-ერთ ყველაზე ესთეტიკურ ფილმად იქცა (Pinterest-ზე ერთი გადახვევაც საკმარისია ამის დასადასტურებლად). ტიმოთი შალამესა და არმი ჰამერის მონაწილეობით, ფილმი მოგვითხრობს 17 წლის ელიო პერლმანზე, რომელიც უყვარდება ოლივერს, 24 წლის ამერიკელ მეცნიერს, რომელიც მამამისთან სტაჟირებას გადის. „შენი სახელით მომმართე“ ქვიარ კინოს დაუვიწყარ ისტორიად იქცა, მაგრამ მისი უნივერსალური მიმზიდველობის დიდი ნაწილი მდგომარეობს იმაში, თუ რამდენად ვიზუალურად განსაცვიფრებელია ის, როგორც რომანტიკული ფილმი — მზით განათებული ვილები, მწიფე ატმები, ზარმაცი შუადღეები; მას აქვს ოცნების ყველა ნიშანი. სინამდვილეში, ფილმი თითქოს სპეციალურად არის შექმნილი იმ მაყურებლისთვის, ვინც აფასებს სენსორულ განზომილებებსა და ევროპულ სოფლის პეიზაჟებს. ნებისმიერისთვის, ვინც ამ საოცრებების მიმართ მგრძნობიარეა — და ვინც ჯერ კიდევ არ არის მოხიბლული ამით — გვადინინოს ნაზი, გააზრებული რომანი შეიძლება ღირსეული კანდიდატი იყოს. სურათი: 20th Century Studios. თავისი დროის ერთ-ერთი ყველაზე საკულტო მიუზიკლი, „მულენ რუჟი!“ (Moulin Rouge!) მოგვითხრობს ღარიბ პოეტზე (იუენ მაკგრეგორი) 1890-იანი წლების ბოლოს პარიზში, რომელსაც უყვარდება მშვენიერი კურტიზანი და ღამის კლუბის ვარსკვლავი, სატინი (ნიკოლ კიდმანი). ცოცხალი ღამის პეიზაჟის ფონზე, ისინი სახიფათო სასიყვარულო რომანს იწყებენ, იბრძვიან ეჭვიანი ჰერცოგისა და სატინის სასიკვდილო ავადმყოფობის წინააღმდეგ. თამამი, ბრჭყვიალა და უდავოდ დაუვიწყარი, ბაზ ლურმანის საყვარელი მიუზიკლი გამოირჩევა მაქსიმალისტური დიზაინის ცოცხალი დემონსტრირებით, რომელიც თანამედროვე პოპს 1900-იანი წლების პარიზთან აერთიანებს თავისი რევოლუციური „ჯუკბოქს“ მუსიკალური გაფორმებით, ცნობილი ჰიტებით Nirvana-სგან, Madonna-სგან და The Beatles-ისგანაც კი. გულის ტკივილი და რომანტიკა — ორი ფანტასტიკური შესრულებით მის ცენტრში — რა თქმა უნდა, დიდი ნაწილია იმისა, რაც მას ასეთ დაუვიწყარ ფილმად აქცევს, მაგრამ შეიძლება ითქვას, რომ სწორედ ენერგიული ატმოსფერო ინარჩუნებს მაყურებელს, განსაკუთრებით კი მათ, ვისაც სიჭარბისკენ მიდრეკილება აქვს, სრულად ჩართულს. მიუხედავად იმისა, რომ არ არის ისეთი ამბიციური, როგორც „მულენ რუჟი!“, „ლა ლა ლენდი“ (La La Land) ასევე თავდაჯერებულად აჩვენებს თავის სტილისტურ ტექნიკას — ის არის თამამი, კაშკაშა და უდავოდ შეუძლებელია მისი იგნორირება. თავისი ძველებური ხიბლითა და „ტექნიკოლორის“ შთაგონებული პალიტრით, დემიენ შაზელის ფილმი ამაღლებულია ემა სტოუნის, რომელიც ასრულებს დამწყები მსახიობის, მიას როლს, და რაიან გოსლინგის, ჯაზ მუსიკოსის, რომელსაც საკუთარი ოცნებები და ამბიციები აქვს და რომელიც მიას უყვარდება, ფანტასტიკური ქიმიით. ზოგი ხუმრობით შაზელის ფილმს „შესანიშნავ საშინელებათა ფილმს“ უწოდებს, და, სიმართლე გითხრათ, ადვილია იმის გაგება, თუ რატომ. „ლა ლა ლენდი“ გამოირჩევა, როგორც გამაოგნებელი და გულისამაჩუყებელი რეფლექსია ხელიდან გაშვებულ შესაძლებლობებზე, რომელიც საოცრად კარგად ერწყმის და უპირისპირდება მის ცოცხალ, უცნაურ, თითქმის სიზმრისებურ ვიზუალს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს, არსებითად, მწარე-ტკბილი ისტორიაა ამბიციის დევნისა და ფინანსური სირთულეების რეალობაზე, „ლა ლა ლენდი“ აჰიპნოზებს თავისი სუნთქვის შემკვრელი ფერებით, რაც მის ისტორიას უდავოდ ცოცხალს ხდის. სურათი: 20th Century Studios. ფრანგული კინოს ლეგენდის, კატრინ დენევის მონაწილეობით ეს ფრანგული მიუზიკლი გასაგებია, რატომაც მოხიბლა კრიტიკოსებიც და მაყურებელიც, მან 1964 წლის კანის კინოფესტივალზე ოქროს პალმის რტოც კი მოიპოვა და ოსკარის მრავალი ნომინაცია დაიმსახურა. თავის არსში, ჟაკ დემის რომანტიკული ტრაგედია-მიუზიკლი ასახავს ომის შედეგად განცალკევებული უიღბლო შეყვარებულების მწარე-ტკბილ ისტორიას. მაყურებლისთვის, ვისაც ჰიპერ-გაჯერებული ვიზუალი არასოდეს სწყინდება, „შერბურის ქოლგები“ (The Umbrellas of Cherbourg) არის სრულმასშტაბიანი, მთლიანად სიმღერით მოყოლილი „ტექნიკოლორის“ შედევრი — კანფეტისფერი ზღაპარი, რომელშიც შეუძლებელია არ დაიკარგო. მიშელ ლეგრანის მუსიკალური გაფორმება ასევე ამდიდრებს მის ვიზუალურად შთამბეჭდავ ნარატივს, სადაც ყოველი კადრი ზედმიწევნით არის კომპოზირებული და მარტივად შეიძლება ფოტოსურათად გამოიყენო. ფუნდამენტურად, „შერბურის ქოლგები“ ჟანრის მოყვარულთათვის წმინდა სიამოვნებაა.