„სპარტაკი: ეშურის სახლის“ პირველი სეზონი ახლახან დასრულდა, რაც შესაფერის დროს ქმნის იმისთვის, რომ დავსვათ დიდი კითხვა: რომელია სპარტაკის ფრენჩაიზის საუკეთესო სეზონი? ეს არის განსაკუთრებული ეპოქა, როდესაც განიკუსი ორმაგ ხმლებს მტრების მუცელში აძვრენდა, ახალგაზრდა ბატიატუსი კი მწვერვალისკენ მიიწევდა თავისი ინტრიგებით? ეს არის ბოლო სეზონი, როდესაც რომმა მთელი თავისი ძალა გამოიყენა მესამე სერვილური ომის საბოლოოდ დასასრულებლად? სპარტაკუსის სიკვდილის შემდეგ, ფანებს ეგონათ, რომ საგა დასრულდა. ვრცელდებოდა ხმები იულიუს კეისრის სპინოფის განვითარებაზე, მაგრამ ამისგან ბევრი არაფერი გამოვიდა. შემდეგ გავიგეთ სიახლე, რომ გამოვიდოდა ახალი განშტოება, რომელიც ორიგინალური შოუს ყველაზე საძულველ პერსონაჟს, ეშურს მიეძღვნებოდა. გასაგებია, რომ ფანები სკეპტიკურად იყვნენ განწყობილნი, მაგრამ „ეშურის სახლი“ ნამდვილად ძვირფასი აღმოჩნდა. მაშ, თუ აჯობა უახლესმა თავმა დანარჩენებს? „შურისძიებაში“ ლიამ მაკინტაირმა სპარტაკის როლი ენდი უიტფილდისგან გადაიბარა, ამ უკანასკნელის მე-4 სტადიის არა-ჰოჯკინის ლიმფომით ნაადრევი გარდაცვალების შემდეგ. მოწინააღმდეგეები ყვიროდნენ: „მხოლოდ ერთი სპარტაკი შეიძლება იყოს“. ოპტიმისტები კი, პირიქით, მაკინტაირის წარმატების იმედით იყვნენ. ბოლოს და ბოლოს, უიტფილდმა როლის ხელახლა განაწილებაზე თანხმობა განაცხადა. სამწუხაროდ, მაკინტაირი უიტფილდის „დიდ ფეხსაცმელებში“ იბნევა. მისი დიალოგების გადმოცემა და სახის გამომეტყველება არაბუნებრივია. გარდა ამისა, „შურისძიებას“ ძალიან ცოტა საინტერესო სიუჟეტური წერტილი აქვს. ბატიატუსის სახლიდან გაქცევის შემდეგ, გლადიატორები ხვდებიან განმეორებად კატა-თაგვობანას ციკლში, სადაც იძულებულნი არიან გაექცნენ და თავი დაიცვან რომაელი თავდამსხმელებისგან. გლაბერიც არ არის დამაჯერებელი ბოროტმოქმედი. თუმცა, მაყურებლები, რომლებიც მოქმედებისა და სექსისთვის უყურებენ, მაინც იღებენ სრულ სიამოვნებას. ისტორიულად ზუსტი ვეზუვის მთის ბრძოლა, სადაც აჯანყებულები კლდეებზე ვაზის საშუალებით ეშვებიან, უდავოდ ერთ-ერთი უდიდესი სამოქმედო ეპიზოდია ტელევიზიის ისტორიაში. „დაწყევლილთა ომში“ (ბოლო თავი) რომი უმწეო და უსახსრო აღმოჩნდება, ამიტომ კრასუსი, ქვეყნის ერთ-ერთი უმდიდრესი ადამიანი, ზურგს აქცევს არისტოკრატულ კომფორტს საველე ცხოვრებისთვის, პირადად ხელმძღვანელობს და აფინანსებს რომაულ ლეგიონებს. ის მომხიბვლელი ბოროტმოქმედია, ისევე როგორც მისი უჭკუო ვაჟი. მაკინტაირიც საგრძნობლად უმჯობესდება, ბევრად უკეთეს შესრულებას გვთავაზობს, ვიდრე მისი თანავარსკვლავები. თუმცა, ამ კაშკაშა, ტრიალი სეზონის შემდეგ, არაფერს გრძნობ. არც სიბრაზეს, არც სასოწარკვეთას, არც ეიფორიას. არაფერს. თუ ისტორიის მოყვარული ხარ, უბრალოდ გიხარია, რომ ისტორია ისე განვითარდა, როგორც ელოდი. როგორც ტელევიზიის ფანს, უბრალოდ გიხარია, რომ მოქმედებამ არ გაგიცრუა იმედი. „დაწყევლილთა ომი“ არც ელეგიაა და არც ქორეოგრაფიული შედევრი. ის ზედმეტად მარტივია პირველისთვის და ზედმეტად ნაცნობი მეორესთვის. მიუხედავად ამისა, ამ სეზონს თავისი მომენტები აქვს. სცენა, სადაც სპარტაკი მუხლებზეა ათობით შუბით განგმირული, სამუდამოდ დარჩება ჩვენს გონებაში. „არენის ღმერთებში“ სერიალის შემქმნელი სტივენ ს. დენაიტი ბევრ სიუჟეტს მხოლოდ ექვს ეპიზოდში ათავსებს. სცენარი ისტორიულ ჩანაწერებს გარკვეულ თავისუფლებას ანიჭებს, რათა მრავალრიცხოვანი ანსამბლი რამდენიმე მართვად პერსონაჟამდე დაიყვანოს და დეტალური, კომპლექსური მოვლენების თანმიმდევრობა ერთ მჭიდრო, დრამატულ, მაგრამ მიმზიდველ სტრუქტურაში შეკუმშოს. განიკუსის დომინირების (სპარტაკის მოსვლამდე) და ბატიატუსის აღზევების, ისევე როგორც მამასთან დაძაბული ურთიერთობის შესახებ სპინოფი არასოდეს ყოფილა დაგეგმილი. ის შეიქმნა იმისთვის, რომ ენდი უიტფილდს გამოჯანმრთელებისთვის დრო ჰქონოდა. სამწუხაროდ, მსახიობი გარდაიცვალა. „არენის ღმერთები“ გაბრაზებული სოციალურ-პრობლემური შოუა კლასის, დიდებისა და კარიერული შეზღუდვების შესახებ. დენაიტს სურს, რომ ჩვენ გავაცნობიეროთ იმ ეპოქის ცხოვრების სერიოზულობა და იმ ტალღოვანი სცენის სიდიადე, რომელზეც ინტრიგები ვითარდებოდა. ის მზადაა შეანელოს შოუ, როდესაც ეს აუცილებელია, რათა ჩვენ ყველაფერი აღვიქვათ და შევაფასოთ იმ ამბის უზარმაზარობა, რომელიც ქრონოლოგიური სპარტაკის ამბის პირველ ნაწილს წარმოადგენს. და ბატიატუსის ველური ცალკეული ფრაზების წყალობით, ის ძალიან გასართობია. სამწუხაროდ, სეზონი ბოროტმოქმედის პრობლემით იტანჯება. ტულიუსი უბრალოდ არ არის საკმარისად საინტერესო. და რადგან სეზონი სწრაფად იყო წარმოებული, ვიზუალური ეფექტები მოჩქარებული ჩანს. CGI ზოგიერთ სცენაშიც ცოტა ზედმეტად აშკარაა. ვინ იფიქრებდა, რომ საძულველი ეშური ერთ დღეს ლანისტა და დომინუსი გახდებოდა, ისეთ ძლევამოსილ პიროვნებას დაამარცხებდა, როგორიც იულიუს კეისარია? „ეშურის სახლის“ საპილოტე ეპიზოდში, მისი ხილვა საუკეთესო აბრეშუმში გამოწყობილს და მოლოდინით სავსეს ლუდუსში მომლოდინე სიამოვნებებისა და საგანძურის მიმართ, ჰგავს ენდის ყურებას, რომელიც ბოლოსდაბოლოს სუფთა ჰაერით სუნთქავს „შოუშენკის გამოსყიდვაში“. ნიკ ე. ტარაბეი შეიძლება არ იყოს მოხდენილი, მახვილგონივრული ტიპი, მაგრამ ის როლს სიმძიმეს მატებს. ჯექსონ გალაჰერი ასევე მაღლა წევს ბოროტმოქმედების ზღვარს. ტენიკა დევისიც შესანიშნავია აჩილიას როლში, გლადიატორი ქალის, რომელზეც ეშური იმედებს ამყარებს. მიუხედავად იმისა, რომ სცენების უმეტესობა სექსუალური დაძაბულობითაა სავსე, ყველაფერი მიზანმიმართულია. სპარტაკის სხვა სეზონებისგან განსხვავებით, ბრძოლები აქ დაშორებულია, რაც საკმარის ადგილს ტოვებს სათანადო, დეტალური ამბის მოყოლისთვის. „ეშურის სახლის“ სეზონის ფინალი ყველაფერს აკმაყოფილებს, რასაც მოელოდით.