როუზ ბირნი ოსკარის ნომინაციის შემდეგ: როგორ შევინარჩუნე სიმშვიდე „ფეხები რომ მქონოდა, დაგარტყამდი“-ში

ავსტრალიაში ღამის 2 საათია, როდესაც როუზ ბირნი ინტერვიუსთვის ტელეფონზე პასუხობს. იგი ფხიზლადაა, რადგან ლოს-ანჯელესში (19 საათით უკან) ოსკარის ნომინაცია მიიღო, და ეს აღიარება, როგორც ასეთი რამ ხდება ხოლმე, შედარებით მოსალოდნელი იყო. მსახიობმა უკვე მოიგო ოქროს გლობუსის ჯილდო თავისი როლისთვის ფილმში „ფეხები რომ მქონოდა, დაგარტყამდი“ და ასევე ნომინირებულია საუკეთესო მთავარი როლის შემსრულებლისთვის Spirit Awards-ზე, რომელიც 15 თებერვალს ჰოლივუდის პალადიუმში გაიმართება. A24-ის კომედიურ დრამაში, რომლის სცენარის ავტორი და რეჟისორი მერი ბრონშტეინია, ხოლო თანავარსკვლავები არიან A$AP Rocky და კონან ო’ბრაიენი, მოქმედება ტრიალებს გადატვირთული ფსიქოთერაპევტის გარშემო, რომელიც ცდილობს იზრუნოს თავის ქალიშვილზე, რომელსაც ბავშვთა კვების დარღვევა აქვს. 2025 წელს სანდენსის კინოფესტივალზე პრემიერის შემდეგ, ფილმსა და ბირნის შესრულებას არაჩვეულებრივი წარმატება ხვდა წილად (დიახ, სიტყვების თამაშია გათვალისწინებული) — ეს არის კარიერის განმსაზღვრელი მომენტი, რომელსაც ბირნი ჯერ კიდევ აანალიზებს. „სცენარის კითხვისას ვიცოდი, რომ ის იყო ერთადერთი, უნიკალური და წარმოუდგენელი“, — ამბობს 46 წლის მსახიობი, რომელსაც ორ ვაჟი ჰყავს პარტნიორთან, ბობი კანავალესთან ერთად. „მაგრამ დანარჩენს, ვერასდროს წარმოვიდგენდი“. აქ ბირნი აღწერს ბრონშტეინთან მუშაობას ისტორიაზე, რომელიც რეჟისორისთვის ძალიან პირადი იყო, თუ როგორ მოემზადა იგი გონებრივად მძიმე როლისთვის და რომელი სცენა იყო ყველაზე რთული ვეტერანი მსახიობისთვის. „რა გზა განვლა ფილმმა სანდენსზე ერთი წლის წინანდელი პრემიერიდან თქვენს მიერ ოსკარის ნომინაციის მიღებამდე თქვენი შესრულებისთვის. როდესაც სცენარი პირველად წაიკითხეთ, გქონდათ რაიმე მინიშნება, რომ ის ასე ძლიერად რეზონირებდა?“, — ეკითხება ინტერვიუერი. „აღარ ვცდილობ გავარკვიო, რა მოახდენს რეზონანსს და რა არა. მაგრამ ვიცოდი, რომ ეს იყო არაჩვეულებრივი და განსაკუთრებული, და უბრალოდ ვიცოდი, რომ ეს შესაძლებლობა იყო. ვფიქრობდი: „ღმერთო ჩემო, ეს არ უნდა გავაფუჭო“. ეს საჩუქარია მსახიობისთვის. და ყველაფერი ვცადე: დავიჭიმე, გამომწვევად ვიგრძენი თავი — და თან მხატვრულ ფილმში, რაც ასეთი შესაძლებლობის მიღება ძალიან იშვიათია. ამის განსაკუთრებულად გაცნობიერება მქონდა, როცა პროექტს დავთანხმდი და მერი დამიკავშირდა“. „როგორი იყო ის პირველი საუბრები მერისთან?“, — კვლავ ეკითხება ინტერვიუერი. „მას შეუძლია ამაზე მეტი ისაუბროს, მაგრამ ეს მისთვის ძალიან პირადი ისტორია იყო. ეს იყო მისი განცდების ძალიან პირადი გამოხატულება. ვფიქრობ, ამის შემდეგ მან დაიწყო ფიქრი, ვის შეეძლო ამ პერსონაჟებისთვის სიცოცხლის შთაბერვა? … მე უბრალოდ, გულწრფელად, ვერ ვიჯერებდი, რომ ეს ჩემამდე მოვიდა. უბრალოდ ვფიქრობდი: „ეს წარმოუდგენელია“, და ის არის მძაფრი პიროვნება, და მან ეს ფილმი შექმნა, და პერსონაჟი მართლაც ფილმია, და ფილმი პერსონაჟია, ამიტომ ამ შესრულების აღიარება მართლაც, ნამდვილად, ჩემთვის, ფილმის აღიარებაა. ფილმი საოცარია. ის ხელოვნების ნიმუშია. ის ერთადერთია და იცოცხლებს“. „როგორ მოემზადეთ როლისთვის გონებრივად, მით უმეტეს, რომ ეს მერისთვის ასეთი პირადი ისტორია იყო?“, — კითხვას სვამს ინტერვიუერი. „მე და მას ხანგრძლივი სარეპეტიციო პერიოდი გვქონდა, რაც წარმოუდგენელი იყო. ხუთი კვირის განმავლობაში, კვირაში სამი დღე ვმუშაობდით ერთად, უბრალოდ ვუღრმავდებოდით სცენარს, განვიხილავდით ყოველ სტრიქონს და ვუზიარებდით ერთმანეთს ისტორიებს. მე კი შეპყრობილი ვიყავი კითხვებით: ვინ იყო ეს პერსონაჟი მანამდე? ძალიან ცოტა ინფორმაციაა მოცემული. მაგალითად, ვინ იყო ის ამის წინ? რატომ რეაგირებს ასე? ეს ჩემი „დეტექტიური საშინაო დავალებაა“. ასევე, ფილმი აშკარად ძალიან მძიმეა და რთულ საკითხებს ეხება, მაგრამ მათ შორის, არის იუმორი. გადასაღებ მოედანზე ბავშვი გვყავდა, ამიტომ ყველაფერს მსუბუქად ვინარჩუნებდით და ყოველთვის ვცდილობდით ეს ენერგია შეგვენარჩუნებინა ჰაერში. და ყველაფერი ისე სწრაფად მოძრაობდა: 26 დღეში გადავიღეთ, [გვქონდა] მწირი ბიუჯეტი, ასე რომ, ეს იყო ორი, შეიძლება სამი დუბლი. ეს ზღვარზე სიარულს ჰგავდა. მთელი გამოცდილება ამაღელვებელი იყო, მაგრამ ერთგვარად შემზარავიც“. „იგრძენით თუ არა ოდესმე სცენის შემდეგ განტვირთვის საჭიროება?“, — ეკითხება ინტერვიუერი. „მე მაქვს განშორების ნიჭი, ამიტომ შემეძლო საკუთარი თავისგან ძალიან გამომეცალკევებინა და ჩამეკეტა ჩემი სარქველი და ჩემი ბატარეა გადამეტენა. … [გადამღები ჯგუფი] მიცავდა, და ისინი მიპოვნიდნენ ოთახებს აქეთ-იქით და ყველა ასეთ რამეს. მაგრამ არასდროს მინდოდა ზედმეტად მოვშორებოდი იმას, რაც უნდა გამეკეთებინა, რადგან ეს იყო ელვა ბოთლში. ეს ჰგავს ამ მომენტების დაჭერას, და არასდროს მინდოდა ზედმეტად მოვშორებოდი განცდას, ამიტომ ეს ყოველთვის იყო ის ტექნიკური, ემოციური ცეკვა“. „ხშირად ისმის კრიტიკა, რომ ბევრი ქალური როლი ქალების მიერ არ იწერება, და განსაკუთრებით ამგვარი ფილმის შემთხვევაში, რომელიც ქალურ გამოცდილებას ასახავს, გამაგრილებელი იყო იმის დანახვა, რომ ეს დაწერილი იყო ვინმეს მიერ, ვისაც აშკარად ესმის ჩვენი ფსიქიკა. დაგეხმარათ თუ არა ეს ფილმის პროცესში?“, — კითხვას სვამს ინტერვიუერი. „მე ძალიან გამიმართლა, რომ ამ ისტორიას ქალის თვალით და ქალის ხმით შევხედე. … და ეს მნიშვნელოვანია, და ეს თხრობის სხვა ხედვაა, და ჩვენ მეტი გვჭირდება. და ეს წელი მართლაც ამაღელვებელია — „ენ ლის ანდერძი“, „ჰემნეტი“ [ყველა ქალის მიერაა გადაღებული]. მომწონს ასეთი მოძრაობის ნაწილი ვიყო.“