ოცი წლის წინ, ფილმი „გაქცევა“ (Running Scared) მცირე ხმაურით გამოვიდა, თუმცა მაყურებელი შეძრა. უეინ კრამერის ჭუჭყიანმა, ჰიპერკინეტიკურმა სამოქმედო თრილერმა პოლ უოკერი ნიუ-ჯერსის ღამის კრიმინალურ სამყაროში, დაუსრულებელ კოშმარში ჩააგდო. ძალადობრივი, მორალურად დამანგრეველი და დაუნდობელი ტემპით განვითარებული ფილმი უოკერს სცდებოდა იმ კეთილსინდისიერ იმიჯს, რომელიც მის მეინსტრიმულ ვარსკვლავობას განსაზღვრავდა, მათ შორის ფილმებით „ფორსაჟი“. უოკერი ასრულებს ჯოი გაზელის როლს, კრიმინალური დაჯგუფების დაბალი რანგის წევრის, რომლის ამოცანაა დანაშაულში გამოყენებული იარაღის განადგურება. როდესაც ერთ-ერთი ასეთი იარაღი ბავშვის ხელში აღმოჩნდება, ჯოი ჯოჯოხეთურ ღამეს ატარებს ქალაქში, რომელიც სავსეა მტაცებლებით, ნარკომანებით, კორუმპირებული პოლიციელებით და უარესით. კრამერი ფილმს შემაძრწუნებელი ფერებითა და აგრესიული მონტაჟით იღებს, გარეუბნების სახლებს, ყინულის მოედნებსა და სტრიპტიზ-კლუბებს დაძაბულობის კერებად აქცევს. ის არის სასტიკი და გადაჭარბებული, და მოითხოვს ისეთ მყარ შესრულებას, რომელიც ფილმს დაშლისგან დაიცავს. მიუხედავად იმისა, რომ უოკერს ხშირად აკრიტიკებდნენ ერთფეროვანი როლებისთვის, ამ ფილმში მან ისეთი ინტენსივობა აჩვენა, რასაც ცოტა ვინმე ელოდა. კრამერი „გაქცევას“ ურბანულ ჯოჯოხეთში ჩაძირვად აწყობს, სადაც ყოველი ახალი ლოკაცია და პერსონაჟი წინაზე უფრო მტრულადაა განწყობილი. ფილმი ხმაურიანი და ბინძურია, მკაცრი განათებით, სწრაფი მონტაჟითა და ველური კამერის მოძრაობებით, რომლებიც ჯოის პანიკასთან ერთად წინ მიიწევს. ფილმი ქაოტური ენერგიით მოძრაობს, რადგან ჯოი ცდილობს იარაღის პოვნას, თუმცა ბედის ირონიით ის სულ უფრო შორს მიდის, რაც ბნელად სასაცილო იქნებოდა, ფილმი ასეთი დაუნდობლად პირქუში რომ არ იყოს. კრამერი თავის ფილმებში ხშირად აბალანსებდა დრამატულობას კომედიით, როგორც ეს იყო „ქულერში“ (The Cooler) ან „ლომბარდის ქრონიკებში“ (Pawn Shop Chronicles), ან პირქუში ტონითა და ვარსკვლავური შემადგენლობით, მაგალითად, „კვეთაში“ (Crossing Over). „გაქცევაში“ ის ერთგულია ფილმის სიმახინჯის, უარს ამბობს კიდეების შერბილებაზე, მარტივი მორალური მინიშნებების შეთავაზებაზე ან დაძაბულობის განმუხტვაზე. თითქმის ყველა პერსონაჟი სასტიკი ან მტაცებელია, ხოლო სინაზის მცირე მომენტები ხანმოკლეა. ნიუ-ჯერსის ეს მონაკვეთი, როგორც ჩანს, მხოლოდ მაკროებით, ნარკობარონებითა და კორუმპირებული პოლიციელებითაა დასახლებული. ბავშვებიც კი არ არიან დაცულნი, რადგან ფილმის დიდი ნაწილი პოლის 10 წლის მეზობლის, ოლეგის პარალელურ მოგზაურობას ასახავს, რომელიც მოძალადე საოჯახო გარემოს გაურბის, რათა აღმოჩნდეს ბნელ გზაზე. ერთ-ერთ სურეალისტურ მონაკვეთში, ოლეგს, თითქოსდა, მოსიყვარულე წყვილი გადაარჩენს, თუმცა აღმოჩნდება, რომ ისინი მთელი ფილმის ყველაზე ბოროტი პერსონაჟები არიან. ერთადერთი ზრდასრული ადამიანი, რომელიც ჭეშმარიტ სიკეთეს ავლენს, არის ჯოის ცოლი, ტერეზა (ვერა ფარმიგა), რომელიც ფილმის მოულოდნელი გმირი ხდება. ფილმი გაუჩერებლად მიქრის წინ, თუმცა კინომანთა უკმაყოფილებას იწვევს. ის უწყვეტად მიიწევს წინ, ძალადობრივი სროლებით, მუშტი-კრივებითა და დევნით. ის ყინულის მოედანზე სისხლიანი შეტაკებით მთავრდება. ტონი იმდენად აგრესიულია, რომ ფილმს ქაოსში ჩაძირვის რისკი არსებობს, ხოლო მისი უსიამოვნო ბუნება ზოგჯერ თვითპაროდიას ესაზღვრება. მაგრამ ფილმს რელსებიდან გადახვევისგან იცავს უოკერის შესრულება, რომელიც ისეთივე ინტენსიური და შფოთიანია, როგორც ფილმის დანარჩენი ნაწილი, და მთელ ამ ბინძურ სიმფონიას ადამიანურ ცენტრს აძლევს. 2006 წელს, უოკერი ყველაზე მეტად ცნობილი იყო მარტივი თავდაჯერებულობითა და ბიჭური ხიბლით, განსაკუთრებით მაღალი ოქტანური სტუდიური ნამუშევრებით, როგორიცაა „ფორსაჟი“. „გაქცევა“ (Running Scared) ამ ყველაფერს აშორებს. ჯოი გაზელი არ არის მაგარი ან უძლეველი. იმ წამს, როდესაც იარაღი ღია ცის ქვეშ აღმოჩნდება, ის საკუთარ თავს მკვდარ კაცად მიიჩნევს; მან ზუსტად იცის, რამდენად უმნიშვნელოა და მთელ ღამეს ამ ცოდნისგან გაქცევაში ატარებს. უოკერი ჯოის განასახიერებს როგორც პერსონაჟს, რომელიც მუდმივად კოლაფსის ზღვარზეა. მისი მხრები დაშვებულია, თვალები აქეთ-იქით დახტის, ხმა კი წნევის ქვეშ უტყდება. თავის მიმოხილვაში, როჯერ ებერტმა აღნიშნა, რომ ფილმი ძალიან სწრაფად მოძრაობს, რათა უოკერს მსახიობობის საშუალება მისცეს, და თქვა, რომ ამის ნაცვლად, „ის უბრალოდ იქცევა, საგანგაშო სისწრაფით“. ჯოის სასოწარკვეთილება ამოძრავებს, უოკერი კი შიშს თავის სახეზე ტოვებს, რითაც ფილმის გადაჭარბებულ სისასტიკეს რეალისტურს ხდის. ამ ეტაპზე, უოკერი „ორმაგი ფორსაჟის“ (2 Fast 2 Furious) და „ფორსაჟის“ (Fast & Furious) შუა გზაზე იმყოფებოდა, და ძირითადად ჩნდებოდა უმნიშვნელო თრილერებში, რომლებიც მის გარეგნობაზე იყო აგებული, როგორიცაა „ცისფერში“ (Into the Blue), ან საოჯახო ფილმებში, როგორიცაა „რვა ქვემოთ“ (Eight Below). კლინტ ისტვუდის ფილმში „ჩვენი მამების დროშები“ (Flags of Our Fathers) მისი ნამუშევარი იმავე წელს მის ტიპიურ ამერიკულ სიკეთეზე იყო დამოკიდებული. „გაქცევამ“ მისი თაყვანისმცემლები გააოცა, განსაკუთრებით იმიტომ, რომ უოკერი ეწინააღმდეგება ცდუნებას, ფილმის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში ჯოი გამომსყიდველ გმირად აქციოს. ის ისეთივე ნაძირალაა, როგორც ყველა სხვა, ეგოისტური მოტივაციით, დანაშაულითა და ოჯახის დაცვის ცხოველური მოთხოვნილებით განპირობებული. მომხიბვლელობაზე დაყრდნობაზე ან კიდეების შერბილებაზე უარი შესრულებას სიმძაფრეს მატებს. უოკერს ესმის, რომ ჯოის მიზანი არ არის გმირობა; უბრალოდ ღამის გადარჩენაა, და ეს შესრულება, უდავოდ, ყველაზე მიმზიდველია მისი ნაადრევად შეწყვეტილი კარიერის განმავლობაში. მიუხედავად იმისა, რომ სულ რაღაც სამი წლის შემდეგ ის „ფორსაჟის“ სამყაროს დაუბრუნდებოდა და თავის ყველაზე დიდ ჰიტებს მიაღწევდა, მას არასოდეს ჰქონია ისეთი საინტერესო ან ძლიერი როლი, როგორც „გაქცევაში“. „გაქცევა“ უოკერის ფილმოგრაფიაში გამონაკლისად იგრძნობა, მაგრამ ის გვიჩვენებს, რისი უნარი ჰქონდა მას, როდესაც გამოწვევის შემცველ მასალას აძლევდნენ. შესრულება მოითხოვს დაუცველობას, გამძლეობას და ეკრანზე შეშინებულის სახით გამოჩენის სურვილს. უოკერმა ეს მოთხოვნები სრულად დააკმაყოფილა.