ნეტფლიქსზე ახლავე ჩაუჯექით "საიმფელდს" და სცადეთ იმის მტკიცება, რომ ის ჯერ კიდევ არ არის სიტკომების სამყაროს უდავო ჩემპიონი. თითქმის ოცდაათი წელი გავიდა "საიმფელდის" მეტად საკამათო და ღრმად გაუგებარი ფინალური ეპიზოდიდან. მას შემდეგ ყველა სიტუაციური კომედია "საიმფელდის" გრძელ ჩრდილში მოქმედებს და შოუს დღესდღეობით სტრიმინგი ამის მიზეზს ამტკიცებს. "საიმფელდი" ისე გამოიყურება, თითქოს ის სპეციალურად განუწყვეტლივი ყურებისთვის იყოს შექმნილი. სინამდვილეში, ის ამას ბევრად უკეთ აკეთებს, ვიდრე დღევანდელი მრავალი შოუ, რომლებიც რეალურად განკუთვნილია ერთ სხდომაზე სანახავად. "საიმფელდმა" ახალი სტანდარტები დაამკვიდრა უკუკავშირებისა და კომედიური უწყვეტობის თვალსაზრისით, რითაც პრეცედენტი შექმნა წარმატებული სიტკომების მომავალი თაობისთვის და მის ფარგლებს გარეთაც. თავისი ბუნებით, როგორც განსხვავებული აზროვნების მქონე ადამიანების ნაყოფი, "საიმფელდი" ბრწყინვალედ წინააღმდეგობრივი შოუა. ცხრა სეზონის განმავლობაში, "საიმფელდი" მუდმივად ხელახლა იგონებდა საკუთარ თავს, ამასთან, ეპიზოდიდან ეპიზოდამდე საოცრად თანმიმდევრული რჩებოდა. ის ბეწვის ხიდზე გავლას ჰგავს – ამქვეყნიურის დაკვირვებასა და აბსურდის გამოაშკარავებას შორის. შესაძლოა, ეს იყო "შოუ არაფერზე", მაგრამ მაყურებელი მზად უნდა ყოფილიყო ნებისმიერი მოვლენისთვის. როგორც სამეცნიერო ფანტასტიკის დიდებული ნაწარმოები, "საიმფელდი" მოქმედებს საკუთარი შიდა პრინციპებით, საკუთარი უნიკალური ლოგიკით. მისი საკვანძო მესამე და მეოთხე სეზონების ფარგლებში, "საიმფელდი" ტელევიზიის დომინანტური კომედიური სერიალი გახდა. ეს მოხდა ტრაგედიის მიღებით, როგორც მისი იუმორის ფორმულის ნაწილი. და რაც ყველაზე აღსანიშნავია, არასოდეს ყოფილა "საიმფელდის" მსგავსი შოუ, რომელიც რეალობით ისევე შეპყრობილი იქნებოდა, როგორც მისგან სრულიად მოწყვეტილი. "საიმფელდი" არის სრულყოფილი, სრულად რეალიზებული სიტკომის სამყარო, რომელიც არსებობს სამ განზომილებაში ჯერის ბინის ან "მონკის კაფეს" გადასაღები მოედნის საზღვრებს მიღმა. როგორც სამეცნიერო ფანტასტიკის დიდებული ნაწარმოები, "საიმფელდი" მოქმედებს საკუთარი შიდა პრინციპებით, საკუთარი უნიკალური ლოგიკით. სწორედ ეს ხდის შოუს ასე ჩამთრევს და უსასრულოდ ხელახლა საყურებელს. "საიმფელდის" თავდაპირველი კონცეფცია მარტივი იყო: მიჰყოლოდა სტენდ-აპ კომიკოსს მის ყოველდღიურ ცხოვრებაში, სანამ ის მასალას აგროვებდა თავისი გამოსვლებისთვის. ეს შოუსთვის შესანიშნავი იდეაა, მაგრამ "საიმფელდმა" ის სწრაფად გადააჭარბა. მეორე სეზონისთვის შოუ გადაიქცა ექსცენტრიული ნიუ-იორკელების ჯგუფის უბედურებებსა და უმართებულო საქციელზე. ადრეულ ეტაპზე, "საიმფელდმა" განავითარა თავისი სწრაფი ტემპი, რაც კიდევ ერთი სასიცოცხლო ნაწილია იმისა, რაც მას ასეთ განუწყვეტლივ საყურებელ ტელევიზიად აქცევს. "საიმფელდის" ეპიზოდები სტანდარტული სატელევიზიო სიგრძისაა, დაახლოებით 22 წუთი, რაც ნიშნავს, რომ შეგიძლიათ ექვსი, ან თუნდაც ცხრა ეპიზოდის ნახვას ერთი ამოსუნთქვით შეძლებთ, თუ ნამდვილად მოტივირებული ხართ. თუმცა, თითოეულ ეპიზოდში იმდენი რამ ხდება, რომ იგრძნობთ, თითქოს ორჯერ მეტი ნახეთ. ამის უახლოესი ეკვივალენტი არ არის არც ერთი სხვა სიტკომი, არამედ ინოვაციური HBO დრამები, როგორიცაა "სოპრანოს კლანი" და "სადენი". "საიმფელდის" ეპიზოდებს გარკვეული სიმკვრივე ახასიათებს. გარკვეული რეალისტური, არსებული ხარისხი, რომელსაც მხოლოდ რამდენიმე სხვა სიტკომი, M*A*S*H*-დან "ჩიერსამდე" და "ყოველთვის მზიანი ფილადელფიაში" მიუახლოვდება. "საიმფელდის" მიდრეკილება თვითრეფერენციული იუმორისა და სიუჟეტური ხაზების, დიალოგების ნაწილებისა და სიტუაციების განმეორებისკენ ეპიზოდებში, განვითარდა მეორე და მესამე სეზონების პროგრესირებასთან ერთად. შოუმ დიდი ნახტომი გააკეთა მეოთხე სეზონში, რომელშიც წარმოდგენილი იყო მთელი სეზონის სიუჟეტური ხაზი, რომელიც შოუს საკუთარ წარმომავლობას აპაროდიებდა. რაც მთავარია, რაც უფრო თვითშემეცნებითი ხდებოდა შოუ, მით უფრო დაიხვეწა მისი ეპიზოდური ფორმულა. ამან პირდაპირ მიგვიყვანა "საიმფელდის" კიდევ ერთ ლეგენდარულ, სეზონის მასშტაბის სიუჟეტურ რკალამდე: ჯორჯის ნიშნობა სიუზანთან და სიუზანის შემდგომი შოკისმომგვრელი სიკვდილი მეშვიდე სეზონში. თავდაპირველად მეოთხე სეზონში წარდგენილი სიუზანი, ჯორჯისთვის რომანტიკულ დაპირისპირებად დაბრუნდა, მაგრამ როდესაც მსახიობმა ჰაიდი სვედბერგმა ვერ მოერგო მთავარ მსახიობებს, შოურანერმა ლარი დევიდმა მისი ცნობილი გამოსვლა მოიფიქრა. ლარი დევიდის წასვლის შემდეგ, "საიმფელდის" ბოლო ორ სეზონში, შოუ ექსპონენციალურად უფრო აბსურდული გახდა. სერიალის განუწყვეტლივი ყურება ხაზს უსვამს მის სამ განსხვავებულ ეპოქას და იმას, თუ როგორ შეცვალა თითოეულმა მათგანმა თამაში სიტკომებისთვის თავისი განსხვავებული გზით. გარკვეულწილად, სიუზანის სიკვდილი იყო შოუს მიდრეკილების მწვერვალი გალოუს იუმორის (შავი იუმორის) მიმართ. დევიდის წასვლის შემდეგ, გვიანდელმა "საიმფელდმა" მიიღო თავისი სასაცილო მხარე. როგორც ასეთი, "საიმფელდი" არის ისეთი სატელევიზიო სერიალის საბოლოო მაგალითი, რომელიც ფინალის დასრულების შემდეგაც კი მოგანდომებთ პილოტშივე დაბრუნებას და ყველაფრის თავიდან დაწყებას. რადგან შოუს დასასრული და დასაწყისი ძალიან განსხვავებულად აღიქმება, მაშინაც კი, თუ ისინი ბრწყინვალედ იწყება და მთავრდება დიალოგის ერთი და იგივე სტრიქონებით. მიუხედავად იმისა, რომ შოუს ეთოსის მიხედვით, "საიმფელდის" პერსონაჟები არაფერს სწავლობენ და ვერ ვითარდებიან, თავად შოუს აქვს შესამჩნევი ხასიათის რკალი პირველი სეზონიდან მეცხრე სეზონამდე. ის თანმიმდევრულად ვითარდებოდა, თანაბრად სწავლობდა თავისი შეცდომებიდან და წარმატებებიდან, ისე, რომ ეს ძალიან განსხვავდებოდა ჯერის, ჯორჯის, კრამერის და ელეინისგან. "საიმფელდის" ბოლო ეპიზოდი, "ფინალი", უსამართლოდ გაკრიტიკებულია. ეს არის სერიალის სრულყოფილი გამოსამშვიდობებელი ეპიზოდი, რომელიც ცხრა წლის სიუჟეტურ ხაზებს უკუკავშირების აღლუმით აგვირგვინებს და შემდეგ სჯის თავის გაღიზიანებულ გმირებს სრულიად სულელური რაღაცისთვის, მას შემდეგ რაც მათ პრაქტიკულად ყველაფერი შერჩენიათ, მათ შორის, სავარაუდოდ, მკვლელობაც, ამ მომენტამდე. და "საიმფელდის" ბანდა მაინც არაფერს სწავლობს, რაც ნამდვილი გენიალურობაა.