„სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზს კიდევ ერთი სპინოფი ემატება, რომელშიც სტარკების ოჯახის წევრი კვლავ ყურადღების ცენტრში აღმოჩნდება. ეს პროექტი, წინამორბედებისგან განსხვავებით, არ იქნება HBO-ს სატელევიზიო სერიალი, არამედ სცენაზე, ცოცხალი აუდიტორიის წინაშე გათამაშდება. „სამეფო კარის თამაშები: შეშლილი მეფე“ სახელწოდებით, სპექტაკლის პრემიერა 2026 წლის ზაფხულში, სტრატფორდ-ონ-ეივონში, სამეფო შექსპირის თეატრში გაიმართება. ეს ფრენჩაიზისთვის უნიკალური გადაწყვეტილებაა, მაგრამ ისეთივე ამაღელვებელი სანახაობას გვპირდება. „სამეფო კარის თამაშები: შეშლილი მეფე“ ჰარენჰალის ტურნირის გარშემო განვითარდება, რომელმაც კატალიზატორი გაუხდა რობერტ ბარათეონის აჯანყებას მეფე ეირის II ტარგარიენისა და მისი ვაჟის, უფლისწულ რეიგარ ტარგარიენის წინააღმდეგ. ტურნირი „სამეფო კარის თამაშების“ პირველ სეზონამდე დაახლოებით 15 წლით ადრე ხდება, ამიტომ სპექტაკლში ჩვენთვის ნაცნობი და საყვარელი (ან საძულველი) პერსონაჟების ახალგაზრდა ვერსიებს ვიხილავთ. უკვე დადასტურებულია, რომ „სამეფო კარის თამაშები: შეშლილი მეფე“-ში გამოჩნდებიან „სამეფო კარის თამაშების“ ზოგიერთი პერსონაჟი, მათ შორის ნედ სტარკი, რობერტ ბარათეონი, ჯეიმი ლანისტერი და ლორდი ვარისი „ობობა“. ეს ასევე იქნება შანსი, ვიხილოთ ის პერსონაჟები, რომელთა შესახებ მხოლოდ გვსმენია „სამეფო კარის თამაშებში“, რადგან ისინი პირველი სეზონის დაწყებამდე დაიღუპნენ. მათ შორისაა უფლისწული რეიგარ ტარგარიენი, რობერტის დიდი მტერი, რომელიც სპექტაკლის მთავარ ფიგურად იქცევა. რა თქმა უნდა, რეიგარის ისტორია ლიანა სტარკის გარეშე წარმოუდგენელია. ტარგარიენების შემდეგ, სტარკები უდავოდ „სამეფო კარის თამაშების“ ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურები არიან. თუმცა, ამ ოჯახის არცერთ წევრს მნიშვნელოვანი როლი არ უთამაშია „სამეფო კარის თამაშების“ არსებულ სპინოფებში. ახლა კი გვყავს სრულიად ახალი სტარკი გმირი, რომლის ისტორიაც ღრმადაა დაკავშირებული ფრენჩაიზის ცენტრალურ ნარატივთან. ლიანა სტარკი, ნედის და და ქალი, რომელიც რობერტ ბარათეონს თავის ერთადერთ ნამდვილ სიყვარულად მიაჩნდა, ტარგარიენების წინააღმდეგ აჯანყების ეპიცენტრში დგას. მრავალი თვალსაზრისით, რომ არა ის, „სამეფო კარის თამაშების“ მთელი მოვლენები არ მოხდებოდა. მრავალი სტარკი პერსონაჟის მსგავსად, ლიანაც საკუთარი ისტორიისთვის ამაღელვებელი საგანი იქნება. ჯორჯ რ.რ. მარტინის წიგნებში ის აღწერილია, როგორც არია სტარკის მსგავსი გარეგნობითა და პიროვნებით. „სამეფო კარის თამაშები: შეშლილი მეფე“-ს რეჟისორმა, დომინიკ კუკმა, ინტერვიუში განაცხადა, რომ ლიანა არის „ცოცხალი მავთული“ (ანუ ენერგიული და უკომპრომისო), დასძინა რა, რომ მისი მეამბოხე ბუნება მას ვესტეროსის მაღალი საზოგადოების ქალბატონებს შორის უნიკალურ ფიგურად აქცევს. რადგან არია სტარკის სპინოფი არასდროს გვღირსებია, მისი დეიდის – ქალის, რომლის უკანაც „სამეფო კარის თამაშების“ ამდენი მოვლენა დგას – ისტორია ამაღელვებელი ალტერნატივაა. მარტინის წიგნებში „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერა“, ჰარენჰალის ტურნირში მონაწილეობდა იდუმალი ფიგურა, რომელიც ცნობილია როგორც „მომღიმარი ხის რაინდი“. დიდი ხანია არსებობს თეორია (ამ რაინდის დაბალი სიმაღლის, არასათანადო აბჯრისა და „უირვუდის“ ფარის საფუძველზე), რომ ეს იყო ლიანა გადაცმული. ჰარენჰალის ტურნირი შესანიშნავი ადგილია ლიანა სტარკის ისტორიის დასაწყებად, რადგან სწორედ მაშინ დააგვირგვინა რეიგარ ტარგარიენმა სკანდალურად ის სიყვარულისა და სილამაზის დედოფლად, საკუთარი მეუღლის, ელია მარტელის ნაცვლად. ამ საქციელმა განარისხა რობერტ ბარათეონი, რომელიც უკვე ლიანაზე იყო დანიშნული. სწორედ ამ მომენტმა გამოიწვია საბოლოოდ რობერტის აჯანყება და, რეალურად, ყველა შემდგომი უბედურება, რომლის წინაშეც სტარკები აღმოჩნდნენ „სამეფო კარის თამაშებში“. რობერტის გამეფება სტარკებისთვის დამღუპველი აღმოჩნდა, რადგან მისი ქორწინება სერსეი ლანისტერთან ნედის სიკვდილით დასჯას, სანას დატყვევებას, არიას გადასახლებას, რობის სიკვდილს და თითქმის უსასრულო ტრაგედიებს მოჰყვა. რეიგარსა და ლიანას რომ არ ჰქონოდათ მათი საიდუმლო რომანი, რობერტი შესაძლოა არასოდეს აჯანყებულიყო ტარგარიენების წინააღმდეგ. ყოველ შემთხვევაში, ის ლიანაზე იქორწინებდა და არა სერსეიზე. რა თქმა უნდა, რეიგარსა და ლიანას რომ არ ჰქონოდათ მათი საიდუმლო რომანი, ჯონ სნოუ არასოდეს დაიბადებოდა. ღამის მეფე შესაძლოა არასოდეს დამარცხებულიყო და ხანგრძლივი ღამე ვესტეროსს მკვდრების სამეფოდ გადააქცევდა. ეს ყველაფერი განუყოფლად არის დაკავშირებული. „სამეფო კარის თამაშები: შეშლილი მეფე“ მოგვცემს შანსს, ვიხილოთ ამ ქაოსის დასაწყისი, რომელიც კატალიზებული იყო არა მხოლოდ ტარგარიენის, არამედ, საბოლოოდ, სტარკის მიერ.