ალბათ არ არსებობს ადამიანი, რომელსაც კინოში მღელვარება არ მოსწონდეს? შესაძლოა. ის, რაც ამაღელვებელი ან პირდაპირია, ყოველთვის იდეალური არ არის, რადგან ხანდახან „იდეალური დღეები“ (Perfect Days) ან „პატერსონი“ (Paterson) გჭირდებათ დასამშვიდებლად. არსებობს შესანიშნავი სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმებიც, რომლებიც აუცილებლად არ არის გულისფანცქალა სანახაობა, მაგრამ სხვაგვარად მაინც მომაჯადოებელი და შესანიშნავია, რის მაგალითებიცაა „სტალკერი“ (Stalker) და „2001: კოსმოსური ოდისეა“ (2001: A Space Odyssey). თუმცა, სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის საკმაოდ ბევრი ფილმი მძაფრსიუჟეტიან ან/და თრილერ ფილმებსაც განეკუთვნება, და სწორედ ისინი ხდებიან საკმაოდ ამაღელვებელი. ასეთი ფილმები კი ქვემოთ არის მოცემული. ყველა მათგანის ნახვა ღირს, თუ გსურთ სამეცნიერო ფანტასტიკის ისეთი ფილმი, რომელიც გულს აგიჩქარებთ (და ისინი საკმაოდ ცნობილია, ასე რომ, ალბათ ნაკლებად სავარაუდოა, რომ აქამდე არ გინახავთ, მაგრამ მაინც... საკულტო და ფართოდ განხილული ფილმების აღნიშვნა მაინც ღირს). უნდა ჰქონდეს თუ არა ფილმს მხოლოდ ის, რომ კუნთიანი ბიჭები ჯუნგლებში ხალხს ესვრიან და შემდეგ თავად ხდებიან საშიში უცხოპლანეტელი არსების სამიზნე, რათა ის შესანიშნავი იყოს? თუ „მტაცებელს“ (Predator) რაიმეს თქმა შეუძლია ამ საკითხზე, მაშინ პასუხი კატეგორიული არაა! ეს არის ის, რაც „მტაცებელია“, ეს არის ის, რასაც „მტაცებელი“ აკეთებს, და ეს არის ყველაფერი, რაც „მტაცებელს“ ოდესმე უნდა გაეკეთებინა. ოჰ, რა თქმა უნდა, აქ არნოლდ შვარცენეგერია, რომელიც შესანიშნავად არის შერჩეული სხვა მსახიობებთან ერთად, რომლებიც კარგად არიან გამოყენებული, არის რამდენიმე დასამახსოვრებელი ფრაზა, და თავად უცხოპლანეტელი ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესოა, საკმარისია იმისთვის, რომ კონკურენცია გაუწიოს „უცხოს“ (Alien) უცხოპლანეტურ სახეობას. მაგრამ ეს ყველაფერი უკვე ცნობილია, და ისეთი რამაა, რაც ალბათ „მტაცებლის“ ნახვამდეც კი იცით, გაინტერესებთ, გაამართლებს თუ არა ის მოლოდინს, ან გაუძლებს თუ არა დროს, და შემდეგ ის ამას აკეთებს. ნამდვილად, ნამდვილად აკეთებს. „პირისპირის“ (Face/Off) აბსურდულობა სანახავია, და ის გიჟურია, გინდათ მას სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმი უწოდოთ, მძაფრსიუჟეტიანი, კრიმინალური, თუ თუნდაც კომედია. ეს ყველაფრის ნაზავია ერთდროულად, და ამ ჟანრებიდან, შესაძლოა, სამეცნიერო ფანტასტიკა ჟღერდეს ყველაზე რთულად დასაკავშირებლად, თუმცა ეს არის ფილმი პროცედურაზე, რომელიც ადამიანებს სახეების შეცვლის საშუალებას აძლევს ისეთი დამაჯერებელი გზით, რომ თითქმის ყველას ატყუებს, ვინც პირდაპირ არ არის ჩართული ამ გიჟურ პროცედურაში. ასევე გიჟურია ის ფაქტი, რომ ვინმეს ოდესმე უსაუბრია „პირისპირის“ გაგრძელების შექმნაზე, რადგან ამ ფილმის არსებობა სცილდება უბრალოდ „ელვის ქილაში დაჭერის“ კონცეფციას. ეს არის ჯონ ვუ, რომელმაც ჯონ ტრავოლტა და ნიკოლას ქეიჯი „ქილაში ჩასვა“, შემდეგ კი ქილა შეანჯღრია და ტრავოლტამ და ქეიჯმა სახეები გაცვალეს და ერთმანეთის როლები ითამაშეს, რის შედეგადაც მიღებული არეულობა თანაბრად სულელური და სანახაობრივია. „დასაწყისი“ (Inception) ველური და მრავალშრიანი ხდება ისე, რომ მისი ხელახლა ნახვა ადვილია, თუმცა ის არ არის ზედმეტად რთული, არც ისეთი, რომ მისი სრულად დაფასება ერთი ნახვის შემდეგ შეუძლებელი იყოს. ის საკმაოდ ეფექტურად წარმოადგენს ყველა წესს, რომელიც მის ცენტრში არსებულ გონების ძარცვას უკავშირდება, შემდეგ კი სახალისოა იმის ყურება, თუ როგორ ვითარდება მოვლენები და როგორ მიდის ის როგორც გეგმის მიხედვით, ასევე კონტროლიდან გამოსული გზებით. იცით, როგორც ნებისმიერი კარგი ძარცვის ფილმი. ეს არის ფსიქოლოგიური ძარცვის ფილმი, და თუნდაც მასში სიზმრებში შესვლის ნაწილი „პაპრიკასთან“ (Paprika) იყოს შედარებული (ის ასევე შესანიშნავია, თავისებურად), „დასაწყისი“ საკმარისად განსხვავებულს – და საკმარისად მასშტაბურს – აკეთებს, რათა თავისებურ ფილმად აღიქმებოდეს. ის 2010-იანი წლების ბლოკბასტერული კინემატოგრაფიის გამორჩეული ნაწილია; არა მხოლოდ სამეცნიერო ფანტასტიკასთან დაკავშირებული ფილმებისთვის, არამედ ნებისმიერი ჟანრის ფილმისთვის, რომელიც ასეთი მასშტაბითაა შექმნილი. „დასაწყისში“ ნარატიულად ბევრი რამ ხდება, მაგრამ „გრავიტაციის“ (Gravity) შემთხვევაში ნამდვილად არც ისე ბევრი. თუმცა, ეს ნორმალურია, რადგან ის დახვეწილი და პირდაპირი ფილმია, და შედეგად, უკიდურესად ამაღელვებელი, რადგან ის აჩვენებს კატასტროფას კოსმოსში, შემდეგ კი ორ ადამიანს, რომლებიც გადარჩებიან (თავდაპირველად), უწევთ გზის გამონახვა, თუ როგორ დაბრუნდნენ დედამიწაზე. „გრავიტაცია“ პირდაპირი მნიშვნელობით რეალურ დროში არ ხდება, მაგრამ იმდენად ახლოსაა მასთან, რომ გექმნებათ შეგრძნება, თითქოს ასეა, ყოველ შემთხვევაში იმ მომენტში, ისეთი ფორმით, რომელიც „1917“-ის მსგავსია. ტექნიკური თვალსაზრისით, „გრავიტაციას“ ნაკლის პოვნა რთულია, და ის ერთ-ერთი საუკეთესო ტემპის სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმია, რომელიც შედარებით ბოლო დროს გამოვიდა. ოჰ, და ის საკმაოდ დაძაბულია PG-13 რეიტინგის მქონე ფილმისთვისაც. თუკი მზად ხართ, მეცნიერული საშუალებებით გაცოცხლებული დინოზავრები მონსტრებად მიიჩნიოთ, მაშინ „იურული პარკი“ (Jurassic Park) ადვილად შეიძლება ჩაითვალოს ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო მონსტრების ფილმად. აქ არსებული სიმარტივეც შესანიშნავია, რადგან არის კუნძული, კუნძულზე არიან დინოზავრები (დაგეგმილი თემატური პარკის ნაწილი), არიან რამდენიმე პირდაპირი, მაგრამ მომხიბვლელი (ან უსიამოვნო) პერსონაჟი, შემდეგ კი კუნძულზე ყველაფერი ცუდად მიდის, ასე რომ, როგორც მომხიბვლელ, ასევე უსიამოვნო პერსონაჟებს უწევთ გადარჩენა. „იურული პარკის“ უამრავი გაგრძელება არსებობს, და ზოგიერთი მათგანი ცოტა უფრო სასიამოვნოა, ვიდრე უმეტესობას მიაჩნია, თუმცა არცერთი არ მიდის პირველ ფილმთან ახლოსაც კი მღელვარებითა და კინემატოგრაფიული ოსტატობით. კითხვა ღიაა, შეიძლება თუ არა მას სტივენ სპილბერგის საუკეთესო ფილმი ვუწოდოთ (ამდენი კანდიდატია ასარჩევად), მაგრამ „ყველაზე გასართობი სპილბერგის ფილმის“ ტიტული? არა, ...