სანდენსის 2026 წლის ფესტივალი დასრულდა და პარკ-სიტის ფარდა დაეშვა, რის შემდეგაც სანდენსის 2026 წლის ჯილდოები გამოცხადდა. ფილმები, რომლებსაც გაუმართლათ და სანდენსის ჟიურიმ პატივი მიაგო, ღირებულ ცნობადობას იძენენ, რაც ზრდის მათ შანსებს უფრო ფართო აუდიტორიის პოვნაში. ჩემს მიერ პირველ მიმოხილვაში ნახსენები რამდენიმე ფილმმა ჯილდოები მოიპოვა. თუმცა, სანდენსზე გამართული მრავალი პრემიერის შესახებ, სავარაუდოდ, ძალიან ცოტას თუ გაიგებთ. როგორც რეჟისორმა იუჯინ ერნანდესმა ჯილდოების ცერემონიაზე აღნიშნა, 16,000 განაცხადიდან წლევანდელი სანდენსისთვის 150 ფილმი შეირჩა. რამდენი ფესტივალის დამთვალიერებელი, რომ აღარაფერი ვთქვათ რეცენზენტებზე, ახერხებს მათგან 20-30-ზე მეტის ნახვას? ამიტომაც ვფიქრობ, კარგი იდეაა, მოკლედ მიმოვიხილოთ წლევანდელი სანდენსის სხვა გამორჩეული პრემიერები. უცნაური კრიმინალური თრილერი „ტიუნერი“ (Tuner) მიჰყვება ნიკის, ახალგაზრდა პიანინოს შემმოწმებელს უნაკლო სმენით, რომელიც თავის ელიტურ ნიუ-იორკელ კლიენტურას ემსახურება. ფილმის დასაწყისში ვხვდებით მის ხანდაზმულ, სმენადაქვეითებულ მენტორსა და მის მეუღლეს (დასტინ ჰოფმანი, ტოვა ფელდშუჰი), ერთგვარ მშობლებს, რომლებიც მალე უკანა პლანზე გადავლენ ამ ჟანრული კლიშეების ნაზავში. აქ არის აღმოსავლეთ ევროპელი განგსტერები, აზიელი ნარკოდილერები, სეიფების გატეხვა, ძარცვა, გამოძალვა, მკვლელობა, დაშიფრული საბანკო გადარიცხვა, რომკომის „შეხვედრა“, თუნდაც სასცენო მუსიკალური კონკურსი. არის მემკვიდრეობითი საათების ქურდობაც ჰოლოკოსტის მოტივით. ასევე არის მუსიკალური მინიშნებები: გახსნითი სცენა ჰერბი ჰენკოკის და Headhunters-ის „Watermelon Man“-ის ფონზეა (ჰენკოკს მოგვიანებით კამეოც აქვს); კიდევ ერთი სცენა ნინა სიმონის „Sinnerman“-ის ფონზეა; დიალოგში ნახსენებია მუსორგსკისა და რაველის სახელები. საკმაოდ ბევრი რამის ერთდროულად გაკეთებაა საჭირო, მაგრამ რეჟისორი დენიელ როერი მაინც ახერხებს ყველა ელემენტის ჰარმონიულად შერწყმას და მსახიობ ლეო ვუდოლს (ნიკის როლში) ვარსკვლავურ როლს აძლევს. როერი შესაძლოა იცნობდეთ ფილმ „ნავალნის“ რეჟისორის სახით, რომელმაც 2022 წლის სანდენსზე აშშ-ის დოკუმენტური ფილმის აუდიტორიის ჯილდო და ფესტივალის რჩეულის ჯილდო მოიპოვა, ასევე ოსკარი საუკეთესო დოკუმენტური ფილმისთვის. როერს წელს სანდენსზე მეორე ფილმიც ჰქონდა, „ხელოვნური ინტელექტის დოკუმენტური ფილმი: ან როგორ გავხდი აპოკალოპტიმისტი“ (The AI Doc: Or How I Became an Apocaloptimist), რომელიც არ მინახავს, ამიტომ ვერაფერს ვიტყვი მასზე. გასაოცარია, რომ უნაკლო სმენა სანდენსზე მეორე ფილმის, დოკუმენტური „ჯოიბაბლსის“ (Joybubbles) ცენტრალური თემა იყო. ჯოზეფ კარლ ენგრესია უმცროსი დაიბადა 1949 წელს, დაბადებიდან ბრმა, მაგრამ აბსოლუტური სმენითა და 2600 ჰერცი სიხშირის ტონის უნაკლოდ სტვენის უნარით. ეს ჯადოსნურ ძალად იქცა 1963 წელს, როდესაც Bell Telephone-მა შემოიღო სენსორული აკრეფა, რომელიც მრავალ სიხშირეს იყენებდა ზარების მსოფლიოს ნებისმიერ წერტილში გადასაცემად. უბრალოდ ტელეფონში სტვენით, ენგრესიას შეეძლო „დაერეკა“ უფასოდ. იმ დღეებში შორეული ზარები წარმოუდგენლად ძვირი და ჩვეულებრივ ხანმოკლე იყო. თუ არ იყო ფრთხილი, ყოველთვიური ტელეფონის გადასახადები ასობით, თუ არა ათასობით დოლარს აღწევდა. გასაკვირი არ არის, რომ ენგრესია პოპულარული გახდა კოლეჯში, სანამ ის დოლარად ზარების გაყიდვისთვის არ დააკავეს. (1970-იან წლებში ხელის „ლურჯი ყუთები“, რომლებიც ამ სიხშირეებს აგენერირებდნენ სატელეფონო სისტემის გასატეხად, პოპულარული გახდა „ტელეფონის ჰაკერებში“, მათ შორის ახალგაზრდა სტივ ჯობსსა და სტივ ვოზნიაკში, რომლებიც ფილმში არიან ნახსენები.) ენგრესიას ოცნება, ემუშავა სატელეფონო სისტემაში, არასოდეს სრულად განხორციელებულა, მაგრამ მან მიმდევრები შეიძინა შთამაგონებელი შეტყობინებებით, რომლებსაც თავის ტელეფონის ავტომოპასუხეზე აქვეყნებდა. მარტო ცხოვრობდა, გადაწყვეტილი ჰქონდა დაებრუნებინა თავისი შინაგანი 5 წლის ბავშვი, მან კანონიერად შეიცვალა სახელი ჯოიბაბლსით და საბოლოოდ მივიდა პიტსბურგის უნივერსიტეტის მისტერ როჯერსის სამეზობლოს არქივებში, სადაც უყურებდა (უფრო სწორად, უსმენდა) ასობით ეპიზოდს. ფილმი მისი მარტოსული სიკვდილით მთავრდება, მაგრამ ჯოიბაბლსის უნიკალური მოსიყვარულე, ამაღლებული სული ისეთი იქნება, რომლის დავიწყებასაც მალე ვერ შეძლებთ. „მომეცი ბურთი“, – ამბობს ინტერვიუერი ბილი ჯინ კინგი ფილმში „მომეცი ბურთი“ (Give Me the Ball), კამერისთვის ყვითელ-მწვანე ჩოგბურთის ბურთს წარმოადგენს, აშკარად დამამშვიდებელი ობიექტი, რომელსაც ის კადრს მიღმა ეჭირა თავისი ხანგრძლივი მსხვილი გეგმის ინტერვიუს დროს, რაც ამ არსებითი დოკუმენტური ფილმის ხერხემალია, თუ როგორ შეცვალა ერთმა მიზანდასახულმა ქალმა სპორტსმენმა მსოფლიო. ერთ დროს მსოფლიოს ნომერ პირველი ქალი ჩოგბურთის ჩემპიონი, 1970-იან წლებში მან ერთპიროვნულად დაამხო ამერიკული ქალთა სპორტის პატრიარქალური კონტროლი, ჯერ მამაკაც ჩემპიონებთან თანაბარი ტურნირის ანაზღაურების მოთხოვნით, მოგვიანებით კი როგორც ქალთა ჩოგბურთის ასოციაციის, ასევე ქალთა სპორტის ფონდის დაფუძნებით. ასევე იყო მისი მეგა-ცნობილი სატელევიზიო მარცხი თვითგამოცხადებული მამაკაცი შოვინისტის, ბობი რიგსის წინააღმდეგ 1973 წელს, მოვლენა, რომელსაც მთელი მსოფლიო უყურებდა. კამერაში და, შესაბამისად, პირდაპირ ჩვენსკენ ყურებით, კინგი საკუთარ ისტორიას გვიყვება გვიანი ზრდასრულობის გულწრფელობითა და თავდაჯერებულობით, აღწერს მთელი ცხოვრებისეულ ძალისხმევას კორტზე დომინირებისა და კორტის მიღმა საკუთარი საჭიროებებისა და სურვილების გადასაწყვეტად. პროდიუსერი და რეჟისორი ვეტერანი დოკუმენტალისტები ლიზ გარბუსი და ელიზაბეტ ვულფი ESPN Films-ის სპორტული სერიისთვის „30-ისთვის“.