მაშინ, როცა აღმოსავლეთი თოვლისა და ყინულის ქვეშ იძირება, პარკ სიტი გამხმარია. მეინ სტრიტის გარშემო არსებული გაუდაბნოებული ფერდობები ნაცრისფერი და შიშველია, თოვლის საფარისა და მოთხილამურეების გარეშე. ამასობაში, მეინ სტრიტი, რომელიც ფესტივალის პირველი უქმეების განმავლობაში საფეხმავლო ზონა იყო, არასდროს ყოფილა ასეთი ხმაურიანი, სავსე სანდენსელებით, რომლებიც მზიან ამინდში იუტაში ფესტივალის ბოლო „როდეოს“ ზეიმობენ. ერთადერთი ნალექი, რაც პროგნოზირებულია, შესანიშნავი ინდი ფილმების კიდევ ერთი ქარბუქია. გუშინ ღამით შედგა ფილმის „ოდესღაც ჰარლემში“ პრემიერა, რომელიც მისი პირველი საჯარო ჩვენება იყო და ორჯერ ტაშით შეხვდა მაყურებელი. 1972 წელს გადაღებული კადრებიდან, რამდენიმე 16 მმ კამერით, გარდაცვლილი, დიდებული ჰარლემელი რეჟისორის, უილიამ გრივსის ხელმძღვანელობით, ფილმი ასახავს 1920-იანი და 1930-იანი წლების ჰარლემის რენესანსის საკვანძო ხელოვანთა და მნიშვნელოვან ფიგურათა შეკრებას. ისინი თავად გრივსმა მოიწვია დიუკ ელინგტონის ჰარლემის თაუნჰაუსში, რათა გადაეღოთ ფილმი ჰარლემის რენესანსზე. ამ კულტურულმა მოღვაწეებმა, თუმცა 1972 წლისთვის უკვე ხანდაზმულები იყვნენ, არ დაკარგეს თავიანთი ენერგია და მათი დიალოგები კაშკაშაა. მაგრამ მრავალი მიზეზის გამო, ეს კადრები არასოდეს ყოფილა სრულად დამონტაჟებული. გრივსის ვაჟი, დევიდ გრივსი, რომელიც გადაღებების დროს კამერა ოპერატორი იყო, ახლა მამასთან ერთად თანარეჟისორად არის მოხსენიებული. თუ არ იცით, რა იყო ჰარლემის რენესანსი, ეს ფილმი აუცილებლად უნდა ნახოთ. თუ იცით, რა იყო ჰარლემის რენესანსი, მაინც უნდა ნახოთ ეს ფილმი. ვფიქრობ, „ოდესღაც ჰარლემში“ გამოცხადდება აუცილებელ სანახაობად ყველასთვის, ვინც დაინტერესებულია თანამედროვე ამერიკული კულტურული ისტორიით. ფაქტობრივად, კითხვა-პასუხის დროს, აუდიტორიიდან ერთმა მამაკაცმა წამოდგა და წამოიძახა, რომ „ოდესღაც ჰარლემში“ ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმია, რაც კი ოდესმე უნახავს. სცენაზე კაშკაშა შუქებით დაბრმავებულმა კინორეჟისორებმა ვერ გაარჩიეს მომხსენებელი. ეს კაცი იყო ბარი ჯენკინსი. „ბარბარა სამუდამოდ“ რეჟისორ ბრაიდი ო’კონორის ინტიმური და პოეტური ბიოგრაფიული ხარკია გარდაცვლილი ექსპერიმენტული კინორეჟისორის, ბარბარა ჰამერისადმი. მე ბარბარას გარკვეულწილად ვიცნობდი, მაგრამ „ბარბარა სამუდამოდ“-ის ყურებისას გაოცებული დავრჩი, თუ რა ცოტა რამ ვიცოდი მის შესახებ სინამდვილეში. ნამდვილი ხელოვანები კომპულსურები არიან; მათ ხელოვნება ქმნის; მათ არ შეუძლიათ საკუთარი თავის შეკავება. ბარბარა სწორედ ასეთი ხელოვანი იყო. რა თქმა უნდა, მისი შემოქმედებითი მამოძრავებელი ძალისა და ნამუშევრების საფუძველი იყო მისი ლესბოსელობა, რომელიც მის კინემატოგრაფიის ყოველ კადრში იგრძნობა. მაგრამ კვლავ გამაოცა მისმა გენიალურობამ ფილმის გამოსახულებების შრეებად დადებაში და სუპერპოზიციაში, მისი JK ოპტიკური პრინტერის ოსტატობამ. ო’კონორის ფილმი თავადაც მსგავსად შრეებიანი და ლირიულია. განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსია ტაულ კაცის მუსიკა, რომელიც „ბარბარა სამუდამოდ“-ს მთელი ნახვის განმავლობაში ამაღელვებელ გამოცდილებას სძენს. ეს არის ფილმი, რომელსაც სავალდებულო სანახავად განვსაზღვრავდი ნებისმიერი კლასისთვის, რომელიც ექსპერიმენტულ კინემატოგრაფიას სწავლობს, არა იმის მიუხედავად, არამედ სწორედ იმ შეუზღუდავი გულწრფელობის გამო, რომელმაც ბარბარას შემოქმედება ასეთი გამორჩეული გახადა. [ამ სტატიის დაწერიდან მალევე, „ბარბარა სამუდამოდ“-ის რედაქტორმა, მეთ ჰიქსონმა, მოიპოვა ჯონათან ოპენჰაიმის სამონტაჟო ჯილდო: აშშ დოკუმენტური ფილმი.] „გალერისტი“ ხელოვნების სამყაროს პრეტენზიულობის სახალისო გაშარჟებაა, ადვილი სამიზნე თუ ოდესმე ასეთი არსებობდა. მაცდურია მას დაცინვა ვუწოდო, მაგრამ სწორედ ეს ემართება ზაკ გალიფიანაკისს, რომელიც მლიქვნელ, თავმოყვარე ხელოვნების სამყაროს ინფლუენსერს გვამის სახით ასახავს ფილმის საწყისი სცენის გარდა. ჩემმა მეგობარმა, ხელოვნების ვეტერანმა კრიტიკოსმა, ფილმი კლიშეების გროვად მიიჩნია და ირონიულად აღნიშნა, რომ „გალერისტი“ მათთვისაა, ვინც ხელოვნების სამყაროს შესახებ „ნიუ-იორკ პოსტში“ კითხულობს. შესაძლოა ასეც იყოს, მაგრამ მან მთელი ნახვის განმავლობაში გამამხიარულა. (შენიშვნა: რეალური ხელოვნების ენაზე საუბარი თვალების ატრიალებას მაიძულებს.) ნატალი პორტმანის, ჯენა ორტეგას, სტერლინგ კ. ბრაუნის, გალიფიანაკისის, და’ვაინ ჯოი რენდოლფის და კეტრინ ზეტა-ჯონსის ანსამბლი უფრო სასიამოვნო ვერ იქნებოდა. ფაქტობრივად, ზეტა-ჯონსი ტიტრებამდე ვერც კი ვიცანი, იმდენად არქაულად სტილიზებულია მისი შესრულება. ასევე დავაფასე რეჟისორ კეთი იანის კამერის ხრიკები, მათ შორის მისი Steadicam-ის (ან გიმბალის) კედლებში გატარება და მფრინავი კამერის „ჰოლანდიური კუთხით“ დახრა ქაოსის პიკურ მომენტებში. მოძრავ კამერებზე საუბრისას, „შემაწუხებელი დათვი“ შესანიშნავად წარმოაჩენს, თუ რისი მიღწევა შეუძლია გიმბალიან კამერებს მხატვრულად. პოლარული ყინულოვანი ქუდების დნობამ გამოიწვია ის, რომ მანიტობაში პოლარული დათვები უფრო მეტ დროს ატარებენ ხმელეთზე საკვების საძებნელად, და ეს მათ უფრო მეტ კონტაქტში აყენებს ნაგავსაყრელებთან და ზოგადად ადამიანურ დასახლებებთან. მაგრამ „შემაწუხებელი დათვი“ არ არის ბუნების ფილმი. კამერაზე აღბეჭდილი ინუიტი უხუცესი ისტორიას იმით იწყებს, რომ ადამიანებისა და დათვების ტრადიციული განცალკევება ურთიერთ შიშსა და პატივისცემაზე იყო დაფუძნებული, რაც ახლა ადამიანის აქტივობამ და ქედმაღლობამ შეარყია. ეკრანზე ჩვენ ვადევნებთ თვალს რამდენიმე დათვის გაჭირვებას საკვების ძიებაში, ასევე ინუიტების მცდელობებს, შეაშინონ ისინი ან გადაიყვანონ შორეულ ადგილებში საკუთარი უსაფრთხოებისთვის. ყოველთვის