უამრავი საშინელებათა ფილმი ვიზუალურად „ნორმალურად“ გამოიყურება, რადგან მდიდრული გამოსახულებები არ არის ის, რასაც ხალხი ასეთი ჟანრის ფილმებისგან ელის. რაღაც შეიძლება იყოს ბნელი, დაბალბიუჯეტიანი და საკმაოდ ჩვეულებრივ გარემოში გადაღებული, მაგრამ მაინც საშინლად ეფექტური. მაგალითად, „ჰელოუინი“ (Halloween, 1978) არ არის კრიტიკა, ის კლასიკური საშინელებათა ფილმია, რომელიც კარგად გამოიყურება და რეჟისორიც კარგად მუშაობს, მაგრამ ვიზუალურად არ „ფეთქდება“. არც არის საჭირო. მიწიერი და შედარებით რეალისტური ვიზუალი მას უფრო ინტენსიურს ხდის. ამიტომ, ქვემოთ მოცემული საშინელებათა ფილმები სულაც არ არის ყველა დროის ყველაზე შემზარავი, რადგან აქ აქცენტი ყველაზე თვალწარმტაც საშინელებათა ფილმებზეა გაკეთებული. თუმცა, ზოგიერთი მათგანი საკმაოდ ნერვების მომშლელია, განსაკუთრებით კი სიურეალისტური ფილმები, რომლებიც რეალობასთან ან მის არარსებობასთან თამაშობენ. მაგრამ, ყოველ შემთხვევაში, აქ მოცემული ყველა ფილმი ვიზუალური კუთხით ნამდვილად აკმაყოფილებს მაყურებელს. „სახლი“ (House) ერთ-ერთი ისეთი ფილმია, რომელსაც ხშირად „სიცხისეულ სიზმარს“ ადარებენ. ის ასევე საკულტო კლასიკად ითვლება საშინელებათა ჟანრში, თუმცა უფრო სიურეალისტური კომედიაა, ვიდრე საშინელებათა ფილმი. ნაკლებად სავარაუდოა, რომ შეგაშინოთ, მაგრამ გასართობად ნამდვილად გამოდგება, რადგან ის ველურ რაღაცებს აკეთებს მარტივი სიუჟეტით: ახალგაზრდა ქალების ჯგუფი უცნაურ სახლში მიდის. იწყება ზებუნებრივი ქაოსი, „ნარატივი“ კი მხოლოდ საბაბად გამოიყენება იმისათვის, რომ ეკრანზე უამრავი ველური და შთამბეჭდავი გამოსახულება გამოჩნდეს. როდესაც ყველაფერი ასეთი შთამბეჭდავი და უცნაურია, ეს ფილმის შესანარჩუნებლად საკმარისი აღმოჩნდება. საბედნიეროდ, „სახლი“ არც თავისი ხანგრძლივობით ღლის მაყურებელს, რადგან მისი ხანგრძლივობა 90 წუთზე ნაკლებია. „ნეონის დემონი“ (The Neon Demon) – რბილად რომ ვთქვათ, უცნაური ფილმია. ის აქ არა იმიტომ მოხვდა, რომ დიდებულია (თუმცა შესაძლოა ოდნავ დაუფასებელია), არამედ იმიტომ, რომ წარმოუდგენლად გამოიყურება. ისეთივე ფილმად მიიჩნიეთ, როგორიც ნიკოლას ვინდინგ რეფნის (Nicholas Winding Refn) სხვა ნამუშევარი, „მხოლოდ ღმერთი პატიობს“ (Only God Forgives), რომელიც მაყურებელში (არა ბევრში, რადგან ეს ფილმები ნიშურია) გამაუცხოებელი და დამაბნეველი აღმოჩნდა. „ნეონის დემონი“ შეიძლება ჩაითვალოს განსაკუთრებით ბნელ, სრულწლოვანების ასაკის ფილმად საშინელებათა ელემენტებით, რადგან ის მოგვითხრობს ახალგაზრდა ქალზე, რომელიც მოდის სამყაროში ცდილობს თავის დამკვიდრებას და შემაშფოთებელ ამბებს აღმოაჩენს. ეს უკვე რბილად ნათქვამია. ის ბევრ რამეს ცდილობს ერთდროულად და ყველაფერს სათანადოდ ვერ ამუშავებს და აბალანსებს, მაგრამ ვიზუალურად, „ნეონის დემონი“ ხშირად შთამბეჭდავია. „ვხედავდი ტელევიზორის ნათებას“ (I Saw the TV Glow) – უნიკალური გზებით შემაშფოთებელი და ნერვების მომშლელი ფილმია, რომელშიც ბევრი რამ ხდება, თუმცა ის საკმაოდ ინტიმური და ერთი შეხედვით მარტივი ჩანს. ის მოგვითხრობს ორ ახალგაზრდაზე, რომლებიც ერთმანეთს უცნაური და შედარებით ნაკლებად ცნობილი სატელევიზიო შოუს სიყვარულის გამო დაუახლოვდებიან. ეს შოუ ცოტათი ბაფის, ვამპირების მკვლელის (Buffy the Vampire Slayer) უფრო შემზარავ და ჰალუცინოგენურ ვერსიას ჰგავს, რის შემდეგაც უჩვეულო მოვლენები იწყება. არის გაურკვევლობა იმის შესახებ, თუ რა არის რეალური და რა – წარმოსახვითი, მაგრამ ორივე აღმოაჩენს რაღაცებს საკუთარ თავზე და შემდეგ მათი ცხოვრება სრულიად განსხვავებული მიმართულებით მიდის იმის გამო, თუ რას აკეთებენ (ან არ აკეთებენ) ამ აღმოჩენებთან დაკავშირებით. აქ საშინელება ინტენსიურად ფსიქოლოგიურია და უმეტესწილად ძალიან თავშეკავებული, მაგრამ „ვხედავდი ტელევიზორის ნათებას“ ძალიან კარგად ახერხებს ადამიანის კანქვეშ შეღწევას, რაშიც უდავოდ განსაკუთრებული ატმოსფერო დიდ როლს თამაშობს. თუკი ოდესმე ალეგანდრო ხოდოროვსკის (Alejandro Jodorowsky) რომელიმე ნამუშევარი გინახავთ, მაშინ კარგად გეცოდინებათ, რომ ის უკომპრომისო რეჟისორია, რომელსაც საკუთარი, განსაკუთრებული მიდგომა აქვს კინემატოგრაფიასთან. „წმინდა სისხლი“ (Santa Sangre) კვლავ ხოდოროვსკისეულ ექსპერიმენტებს გვთავაზობს, თუმცა ამჯერად საშინელებათა ჟანრის ფარგლებში, ნაცვლად ვესტერნის ან რაიმე ფილოსოფიური/სიურეალისტური დრამისა. ფილმში უამრავი საშინლად შემზარავი გამოსახულებაა, მაგრამ ეს ყველაფერი ვიზუალურად შთამბეჭდავი ხერხებითაა გადაღებული. მახინჯისა და უცნაურად მშვენიერის კონტრასტი მას მომხიბვლელ სანახაობად აქცევს, თუკი თქვენი ნერვები საკმარისად ძლიერია. გარკვეული დროის შემდეგ, „მენდი“ (Mandy) შურისძიების შესახებ სამოქმედო ფილმად იქცევა, რომელიც ისეა გადაღებული, რომ სიზმარს ჰგავს. შესაძლოა, თავიდან სიზმარს, მაგრამ შემდეგ უფრო კოშმარს. თუმცა შურისძიებამდე და მოქმედებამდე, „მენდი“ ნელა და იდუმალებით ვითარდება, მიზანმიმართულად იღებს დროს, სანამ ფეთქებადი გახდება. თქვენ მიიღებთ ფილმს, რომელიც ორი ნაწილისგან შედგება, და რთულია იმის განსაზღვრა, თუ რა არის პირველი ნახევარი, თუმცა ნებისმიერ შემთხვევაში, უდავოდ საინტერესოა მისი შედარება და დაპირისპირება იმასთან, რაც მოგვიანებით ხდება. იმის გარდა, თუ როგორ გამოიყურება და რა განცდას ტოვებს, „მენდი“ ასევე აღსანიშნავია იმით, რომ მასში, ალბათ, კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი სცენაა ბენზოხერხით ბრძოლის მონაწილეობით.