საშინელებათა და კომედიას ყოველთვის აკავშირებდა უცნაური, სისხლით გაჟღენთილი ნათესაობა. ორივე ჟანრი ეფუძნება დაძაბულობას, ქრონომეტრაჟს და მაყურებლის მზადყოფნას, დანებდეს გაძლიერებულ რეალობას. გასული საუკუნის განმავლობაში, კინორეჟისორები არაერთხელ აქარწყლებდნენ ზღვარს ყვირილსა და სიცილს შორის, ქმნიდნენ პაროდიულ ფილმებს, რომლებიც სითბოთი დასცინიან ჟანრს და ამავდროულად, ღრმა გაგებას ამჟღავნებენ მისი მექანიკისა. საუკეთესო საშინელებათა სპუფები აანალიზებენ ტროპებს, ამხელენ კლიშეებს და ზოგჯერ აუმჯობესებენ კიდეც იმ ფორმულებს, რომლებსაც პაროდირებენ. სლეშერის წესების ზედმიწევნითი დეკონსტრუქციიდან დაწყებული, მხიარულად აბსურდული უცხოპლანეტელთა შემოჭრებით დამთავრებული, ეს ფილმები გვიჩვენებს, თუ რამდენად ელასტიური შეიძლება იყოს საშინელებათა ჟანრი. ქვემოთ მოცემულია ხუთი შედევრი, რომლებმაც საშინელებათა ფილმების სატირა შექმნეს და თავად იქცნენ ჟანრის მნიშვნელოვან ნაწილად. **„ძალიან საშიში კინო“ (Scary Movie)** უეიანსების ძმების რეჟისორობით გადაღებული „ძალიან საშიში კინო“ ისეთივე ინფანტილურია, როგორც მისი სათაური გვკარნახობს. მაგრამ სწორედ ეს არის არსი. უხეში ხუმრობებისა და აღმაშფოთებელი გეგების მიღმა დგას 90-იანი წლების ბოლოს საშინელებათა ჟანრის გასაკვირი სიღრმისეული გაგება, განსაკუთრებით კი ისეთი ფილმებისა, როგორიცაა „კივილი“ (Scream) და „ვიცი, რა გააკეთე გასულ ზაფხულს“ (I Know What You Did Last Summer). ის, დიახ, სულელურია, მაგრამ ასევე საოცრად გამჭრიახია კონკრეტული სცენებისა და კონვენციების დაშლაში. მხოლოდ მისი საწყისი სცენა იმეორებს წყარო მასალას დეტალურად, სანამ მხიარულად არ შეცვლის ყველა დრამატულ ეფექტს. მართლაც, „ძალიან საშიში კინო“ საუკეთესოდ მუშაობს, როდესაც მაყურებელი ცნობს ზუსტ მომენტებს, რომლებსაც უეიანსები პაროდირებენ. „ძალიან საშიში კინო“ ამ ნაცნობობას კომედიურ კულმინაციად გარდაქმნის. მიუხედავად იმისა, რომ დახვეწილობა არ არის მისი ძლიერი მხარე, პაროდიისადმი მისმა უშიშარმა ერთგულებამ გზა გაუხსნა ჟანრული სატირის მთელ ეპოქას. „ძალიან საშიში კინო“ ამტკიცებს, რომ საშინელებათა ჟანრს შეუძლია გაუძლოს (და სარგებელიც კი მიიღოს) დაუნდობელი დაცინვისგან. **„ნიღბის მიღმა: ლესლი ვერნონის აღზევება“ (Behind the Mask: The Rise of Leslie Vernon)** „ნიღბის მიღმა: ლესლი ვერნონის აღზევება“ თავის თანატოლებთან შედარებით ნაკლებად ხმამაღლა სასაცილოა. თუმცა, შესაძლოა, ის მათ შორის ყველაზე ჭკვიანი იყოს. წარმოდგენილია როგორც მოკუმენტური ფილმი, რომელიც მისდევს დამწყებ სლეშერ-ბოროტმოქმედს, ფილმი ბრწყინვალედ შლის სლეშერ ჟანრის ლოგიკას. ლესლი მშვიდად ხსნის ნიღბიანი ქაოსის ლოგისტიკას – მათ შორის ინტენსიური კარდიოს შესრულებას, რათა დამაჯერებლად „ტელეპორტირდეს“, როდესაც მსხვერპლი არ იყურება. ეს არის მოხერხებული მინიშნება ზებუნებრივ აურაზე, რომელიც გარს აკრავს ისეთ ხატებს, როგორიცაა ჯეისონი ან მაიკლ მაიერსი. ფილმი ასევე ეთამაშება „ბოლო გოგონას“ იდეას. ის აკადემიური სიზუსტით აანალიზებს მის მორალურ კოდს და ნარატიულ ბედს. უფრო ჭკვიანი, ვიდრე კომედიური, „ნიღბის მიღმა“ სლეშერ ტროპების სიყვარულით დაწერილ თეზისს ჰგავს. თუმცა, ეს ინტელექტი ზრდის სიამოვნებას, რაც ჯილდოა საშინელებათა ფილმების ფანებისთვის, რომლებიც აფასებენ როგორც შიშს, ასევე მათ უკან არსებულ სტრუქტურულ ხრიკებს. **„უკანასკნელი გოგონები“ (The Final Girls)** „უკანასკნელ გოგონებთან“ ერთად, სპუფი მოულოდნელად გულწრფელ რაღაცად გარდაიქმნება. ფილმი მოგვითხრობს თინეიჯერების ჯგუფზე, რომლებიც 80-იანი წლების სლეშერ ფილმში მოხვდებიან და ხალისიანად დასცინის იმ ეპოქის არქეტიპებს. იქ არის თავაშვებული დამსვენებელი, სპორტსმენი, მორცხვი ქალწული, რომელსაც გადარჩენა უწერია. ეს არის „ბოლო გოგონას“ ტროპის მხიარული შესწავლა. ამავდროულად, ის იკვლევს ამ როლის ემოციურ სიმძიმეს. თანამედროვე პერსონაჟების ფორმულურ სისხლისღვრაში მოთავსებით, ფილმი ხაზს უსვამს, თუ რამდენად ხისტი და აბსურდული შეიძლება იყოს ეს კონვენციები. ამავდროულად, „უკანასკნელი გოგონები“ გასაოცარ სიღრმეს პოულობს მწუხარებასა და ნოსტალგიასთან დაპირისპირებაში. შედეგი არის კლასიკური სლეშერის მექანიკის სახალისო, ჭკვიანური სპუფი, რომელიც არასდროს კარგავს პერსონაჟის ხედვას. ის აერთიანებს მეტა-კომენტარს ნამდვილ სითბოსთან ისეთი გზით, რასაც ცოტა სპუფი ბედავს. **„კლერკუნები გარე სამყაროდან“ (Killer Klowns from Outer Space)** ცოტა სათაური თუ აცხადებს თავის აბსურდულობას ისე თამამად, როგორც „კლერკუნები გარე სამყაროდან“. თუმცა, ფილმი აბალანსებს სისულელეს ნამდვილ მღელვარებასთან. 1950-იანი წლების B-კატეგორიის უცხოპლანეტელთა შემოსევების ფილმების, განსაკუთრებით კი „წვეთას“ (The Blob) სიყვარულით შექმნილი ვარიაციაა, სადაც ამორფული სითხე ჩანაცვლებულია გროტესკული ცირკის უცხოპლანეტელებით, რომლებიც შეიარაღებულნი არიან ტკბილი ბამბის კოკონებითა და პოპკორნის იარაღით. წინაპირობა სასაცილოდ ჟღერს, მაგრამ ოსტატობა ყიდის მას. დახვეწილი პრაქტიკული ეფექტები კლერკუნებს უცნაურ ხელშესახებობას ანიჭებს, რაც მათ როგორც სასაცილოს, ისე შემაშფოთებელს ხდის. ფილმი ტონალურ ბაწარზე დადის, დასცინის პატარა ქალაქის პანიკასა და სამეცნიერო ფანტასტიკის კლიშეებს, ამავდროულად დაძაბულ სცენებს გვაწვდის. დროთა განმავლობაში, მისი კანფეტისფერი ქაოსი ჭეშმარიტად საკულტო გახდა. „კლერკუნები გარე სამყაროდან“ აჩვენებს, რომ პაროდიამ არ უნდა შესწიროს ატმოსფერო მსხვერპლად. ფაქტობრივად, მისი ერთგულება პრაქტიკული სანახაობისადმი საშინელებათა ფილმს გასაკვირად ეფექტურს ხდის. **„თაქერი და დეილი ბოროტების წინააღმდეგ“ (Tucker & Dale vs. Evil)** „თაქერი და დეილი ბოროტების წინააღმდეგ“ სცენარის შეცვლის ოსტატური მაგალითია. ნიღბიანი მანიაკების ნაცვლად, რომლებიც უდანაშააულო თინეიჯერებს დასდევენ, ორი კეთილგანწყობილი სოფლელი პარანოიდული კოლეჯის სტუდენტების მიერ მკვლელებად შეცდნენ. შედეგად მიღებული ხოცვა-ჟლეტა ესკალაციური გაუგებრობების საშუალებით ვითარდება. ყოველი ესკალაცია წინაზე უფრო ჰისტერიულად ტრაგიკულია. „თაქერი და დეილის“ გამორჩეულს ხდის ის, თუ რამდენად სრულად ეძღვნება ის სლეშერის მოლოდინების შებრუნებას. „სოფლელები“ სიმპათიურ პროტაგონისტებად იქცევიან, მაშინ როცა სავარაუდო მსხვერპლები საკუთარ სიკვდილს შიშით გამოწვეული ვარაუდების მეშვეობით ქმნიან. მთავარი წყვილის შესრულება ქაოსს სითბოთი და უნაკლო კომიკური დროით აძლიერებს. სისხლისღვრის მიღმა დგას საშინელებათა ჟანრის კლასობრივი სტერეოტიპების მკაცრი კრიტიკა. „თაქერი და დეილი ბოროტების წინააღმდეგ“ ნაცნობ ტყისპირა კოშმარს ჟანრის ერთ-ერთ ყველაზე ჭკვიანურ და სასაცილო თანამედროვე შედევრად აქცევს.