საშინელებათა და კომედიის ჟანრებს ყოველთვის აკავშირებდათ უცნაური, სისხლით შეღებილი ნათესაობა. ორივე ჟანრი ემყარება დაძაბულობას, დროის შეგრძნებას და აუდიტორიის მზაობას, დაემორჩილოს გამძაფრებულ რეალობას. ბოლო საუკუნის განმავლობაში, კინორეჟისორები არაერთხელ აქარწყლებდნენ ზღვარს კივილსა და სიცილს შორის, ქმნიდნენ პაროდიულ ფილმებს, რომლებიც სიყვარულით დასცინიან ჟანრს, ამავდროულად, ღრმა გაგებას ავლენენ მისი მექანიკების მიმართ. საუკეთესო საშინელებათა პაროდიები აანალიზებენ ტროპებს, ამხელენ კლიშეებს და ზოგჯერ აუმჯობესებენ კიდეც იმ ფორმულებს, რომლებსაც პაროდირებენ. სლაშერული წესების ზუსტი დეკონსტრუქციიდან დაწყებული, მხიარულად აბსურდული უცხოპლანეტელთა შემოჭრებით დამთავრებული, ეს ფილმები ხაზს უსვამენ, თუ რამდენად ელასტიური შეიძლება იყოს საშინელებათა ჟანრი. ქვემოთ მოცემულია ათი შედევრი, რომლებმაც საშინელებათა ფილმების სატირა შექმნეს და თავადვე გახდნენ ჟანრის არსებითი ნაწილი. უეინსების ძმების რეჟისორობით გადაღებული „ძალიან საშიში კინო“ ისეთივე მოზარდული და უმწიფარია, როგორც მისი სათაური გვკარნახობს. მაგრამ სწორედ ეს არის არსი. უხეში ხუმრობებისა და აღმაშფოთებელი გეგების მიღმა დგას 90-იანი წლების ბოლოს საშინელებათა ჟანრის გასაკვირი, ზუსტი გაგება, განსაკუთრებით კი ისეთი ფილმებისა, როგორიცაა „კივილი“ და „მე ვიცი, რა ჩაიდინე გასულ ზაფხულს“. ის სულელურია, დიახ, მაგრამ ასევე შესანიშნავად ჭკვიანურია კონკრეტული სცენებისა და კონვენციების დაშლაში. მხოლოდ საწყისი სცენა სრულად იმეორებს თავის საწყის მასალას, სანამ მხიარულად ანეიტრალებს ყოველ დრამატულ მომენტს. მართლაც, „ძალიან საშიში კინო“ საუკეთესოდ მუშაობს მაშინ, როდესაც მაყურებელი ცნობს იმ ზუსტ მომენტებს, რომლებსაც უეინსები პაროდირებენ. „ძალიან საშიში კინო“ ამ ნაცნობობას კომედიურ ჯილდოდ აქცევს. მიუხედავად იმისა, რომ დახვეწილობა არ არის მისი მახასიათებელი, პაროდიისადმი მისმა უშიშარმა ერთგულებამ გზა გაუხსნა ჟანრული სატირის მთელ ეპოქას. „ძალიან საშიში კინო“ ამტკიცებს, რომ საშინელებათა ჟანრს შეუძლია გაუძლოს (და სარგებელიც კი მიიღოს) დაუნდობელი დაცინვისგან. „ნიღბის მიღმა: ლესლი ვერნონის აღზევება“ თავის თანატოლებზე ნაკლებად სახალისოა. თუმცა, შესაძლოა ის ყველაზე ჭკვიანური იყოს მათ შორის. წარმოდგენილია როგორც მოკუმენტური ფილმი, რომელიც მიჰყვება დამწყებ სლაშერ ბოროტმოქმედს, ფილმი ბრწყინვალედ ახდენს სლაშერული ჟანრის ლოგიკის დეკონსტრუქციას. ლესლი მშვიდად ხსნის ნიღბიანი ქაოსის ლოგისტიკას – მათ შორის ინტენსიური კარდიო ვარჯიშის გაკეთებას, რათა დამაჯერებლად „ტელეპორტირდეს“, როდესაც მსხვერპლები არ უყურებენ. ეს არის ეშმაკური მინიშნება ზებუნებრივ აურაზე, რომელიც აკრავს ისეთ ხატებს, როგორიცაა ჯეისონი ან მაიკლ მაიერსი. ფილმი ასევე თამაშობს „ბოლო გოგონას“ იდეასთან. ის აკადემიური სიზუსტით აანალიზებს მის მორალურ კოდირებასა და ნარატიულ ბედს. კომედიურზე უფრო ჭკვიანური, „ნიღბის მიღმა“ ჰგავს სლაშერული ტროპების სიყვარულით დაწერილ თეზისს. თუმცა, ეს ინტელექტი ზრდის სიამოვნებას, აჯილდოებს საშინელებათა ჟანრის მოყვარულებს, რომლებიც აფასებენ როგორც შიშს, ასევე მათ უკან არსებულ სტრუქტურულ ხრიკს. „ბოლო გოგონებთან“ ერთად, პაროდია მოულოდნელად გულწრფელ რაღაცად ვითარდება. სიუჟეტი ახალგაზრდების ჯგუფზეა აგებული, რომლებიც 80-იანი წლების სლაშერ ფილმში აღმოჩნდებიან ჩათრეულნი. ფილმი სიყვარულით დასცინის იმ ეპოქის არქეტიპებს. აქ არის თავაშვებული დამსვენებელი, სპორტსმენი, მორცხვი ქალწული, რომელიც გადარჩენას არის განწირული. ეს არის მხიარული გამოკვლევა ერთგვარი „ბოლო გოგონას“ ტროპისა. თუმცა ის ასევე კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს იმ ემოციურ ტვირთს, რომელსაც ეს როლი ატარებს. თანამედროვე პერსონაჟების ფორმულირებულ სისხლიან აბაზანაში განთავსებით, ფილმი ხაზს უსვამს, თუ რამდენად ხისტი და აბსურდული შეიძლება იყოს ეს კონვენციები. ამავე დროს, „ბოლო გოგონები“ გასაკვირ ემოციურ სიღრმეს პოულობს მწუხარებასა და ნოსტალგიასთან დაპირისპირებაში. შედეგი არის კლასიკური სლაშერული მექანიკის სახალისო, ჭკვიანური პაროდია, რომელიც არასოდეს კარგავს პერსონაჟის არსს. ის აერთიანებს მეტა-კომენტარს ნამდვილ სითბოსთან ისე, როგორც ამას ცოტა პაროდია ბედავს. ცოტაა ისეთი სათაური, რომელიც ისე თამამად აცხადებს თავის აბსურდულობას, როგორც „კილერი კლოუნები კოსმოსიდან“. მიუხედავად ამისა, ფილმი აბალანსებს სისულელეს ლეგიტიმურ მღელვარებასთან. ეს არის 1950-იანი წლების B-კატეგორიის ფილმების, კერძოდ კი „ლაქის“ (The Blob) შემოჭრის ისტორიების სიყვარულით შექმნილი ვარიაცია, რომელიც ამორფულ ლორწოს ანაცვლებს გროტესკული ცირკის უცხოპლანეტელებით, რომლებიც შეიარაღებულნი არიან შაქრის ბამბის კოკონებითა და პოპკორნის იარაღით. წინაპირობა სასაცილოდ ჟღერს, მაგრამ ოსტატობა უზრუნველყოფს მის მიმზიდველობას. დახვეწილი პრაქტიკული ეფექტები კლოუნებს საზარელ ხელშესახებობას ანიჭებს, რაც მათ როგორც სასაცილოს, ისე შემაშფოთებელს ხდის. ფილმი დადის ტონალურ ზღვარზე, დასცინის პატარა ქალაქის პანიკასა და სამეცნიერო ფანტასტიკის კლიშეებს, ამავდროულად კი ინარჩუნებს დაძაბულ სცენებს. დროთა განმავლობაში, მისი კანფეტისფერმა ქაოსმა ნამდვილად საკულტო სტატუსი შეიძინა. „კილერი კლოუნები კოსმოსიდან“ გვიჩვენებს, რომ პაროდიას არ უწევს ატმოსფეროს შეწირვა. სინამდვილეში, პრაქტიკული სპექტაკლისადმი მისი ერთგულება საშინელებას გასაკვირად ეფექტურს ხდის. „ტაკერი და დეილი ბოროტების წინააღმდეგ“ სცენარის გადატრიალების ოსტატური მაგალითია. ნიღბიანი მანიაკების ნაცვლად, რომლებიც უდანაშაულო თინეიჯერებს დასდევენ, ორ კეთილგანწყობილ „ჰილბილის“ შეცდომით მკვლელებად მიიჩნევს პარანოიდული კოლეჯის სტუდენტების ჯგუფი. მიღებული ხოცვა-ჟლეტა ესკალაციური გაუგებრობების შედეგად ვითარდება. თითოეული ესკალაცია წინაზე უფრო ისტერიულად ტრაგიკულია. „ტაკერისა და დეილის“ გამორჩეულს ხდის ის, თუ რამდენად სრულად ემორჩილება ის სლაშერული მოლოდინების შეცვლას. „წითელყელურები“ სიმპათიურ პროტაგონისტებად იქცევიან, ხოლო სავარაუდო მსხვერპლები თავად იწვევენ საკუთარ სიკვდილს შიშით გამოწვეული ვარაუდების გამო. მთავარი წყვილის შესრულება ქაოსს სითბოთი და უნაკლო კომედიური ტაიმინგით ამყარებს. სისხლის ღვრის მიღმა დგას საშინელებათა ჟანრის კლასობრივი სტერეოტიპების მწვავე კრიტიკა. „ტაკერი და დეილი ბოროტების წინააღმდეგ“ ნაცნობ ტყისპირა კოშმარს ჟანრის ერთ-ერთ ყველაზე ჭკვიანურ და სასაცილო თანამედროვე შედევრად აქცევს.