კინოს ისტორიაში არაერთ შესანიშნავ შესრულებას მიუღია ოსკარი საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლისთვის, თუმცა მათგან მხოლოდ მცირე ნაწილი იყო უდავო. მიუხედავად იმისა, რომ ოსკარის დაჯილდოება 1929 წლიდან ტარდება, საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობის კატეგორია 1937 წლამდე არ არსებობდა. ეს ჯილდო აფასებს შემსრულებლებს, რომლებიც, მცირე როლების მიუხედავად, მაინც ახერხებენ ყურადღების ცენტრში მოქცევას. საუკეთესო მსახიობი მამაკაცისა და ქალის კატეგორიებისგან განსხვავებით, საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობის ჯილდო იშვიათად არის უდავო. ხშირად გვხვდება რამდენიმე გამორჩეული შესრულება, რომლებიც ტროფეის ღირსია. ეს ნიშნავს, რომ უდავო გამარჯვებები საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობის ნომინაციაში იმდენად დასამახსოვრებელია, რომ მთავარ როლებსაც კი ჩრდილავს. ზოგიერთი მეორეხარისხოვანი როლი იმდენად კარგია, რომ მაყურებელს მხოლოდ ის ახსოვს. ოსკარის ნებისმიერი სხვა კატეგორიის მსგავსად, საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობის ნომინაციაც საკამათო თემებს იწვევს. იმის დადგენა, რომელი როლია მთავარი და რომელი მეორეხარისხოვანი, რთული ბალანსია, რომელიც იშვიათად აკმაყოფილებს ყველას. იმის გამო, რომ სცენის მომპარავი მეორეხარისხოვანი როლები ასეთი დასამახსოვრებელია, შესაძლოა, უსამართლობად ჩანდეს, როდესაც მათ საუკეთესო მსახიობის ნომინაციაში არ წარადგენენ. მიუხედავად ამისა, უდავო გამარჯვებები არანაკლებ დაუვიწყარია. კვენტინ ტარანტინოს ფილმები საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლების შესრულების ნამდვილი ქარხანაა, მაგრამ კრისტოფ ვალცის ჰანს ლანდას როლი „უსახელო ნაბიჭვრებში“ სრულიად განსხვავებული მოვლენაა. ანაქრონისტული ომის ფილმი მოგვითხრობს ებრაული სპეცრაზმის თავგადასავალზე, რომელიც საფრანგეთში ნაცისტური ოკუპაციისთვის შურს იძიებს. ტარანტინოსთვის დამახასიათებელი სტილით, ფილმი გადაჭარბებული ძალადობით გამოირჩევა. ვალცი ფილმს ხსნის და მისი აშკარად ბოროტი შესრულება მოვლენების განწყობას განსაზღვრავს. ის იმდენად საზიზღარია, რომ მაყურებელი მაშინვე მისი დამარცხების სურვილით ივსება, რაც ფილმის დასასრულს კიდევ უფრო კათარზისულს ხდის. იმ წელს ოსკარზე კრისტოფ ვალცს მცირე კონკურენცია ჰყავდა და მისი გამარჯვება საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობის კატეგორიაში „უსახელო ნაბიჭვრებისთვის“ ერთადერთი ჯილდო იყო. სუპერგმირული ფილმები არაფერია კარგი ბოროტმოქმედის გარეშე, და ჰით ლეჯერის ჯოკერის როლმა „ბნელი რაინდში“ თამაში შეცვალა. კრისტოფერ ნოლანის სამი ბეტმენის ფილმიდან მეორეში, ფრთიანი ჯვაროსანი დანაშაულის პრინც ჯამბაზს გოთემის სულისთვის ბრძოლაში უპირისპირდება. ბეტმენის ყველაზე საკულტო ბოროტმოქმედის ზუსტად განსახიერება ადვილი საქმე არ არის. ჯოკერის ეკრანზე პირველივე გამოჩენიდან ლეჯერი შეპყრობილი ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებს. ჯოკერი შემზარავი, ფილოსოფიური და ოდნავ სასაცილოა, ის იდეალური მეტოქეა კრისტიან ბეილის ბეტმენისთვის. ლეჯერის გამარჯვება მისი ტრაგიკული სიკვდილის შემდეგ მოხდა, რითაც მისი მემკვიდრეობა, როგორც ნაადრევად წასული ერთ-ერთი უდიდესი ვარსკვლავისა, განმტკიცდა. 2000-იანი წლების ბოლო სამი წელი სცენის მომპარავი მეორეხარისხოვანი ბოროტმოქმედების ოქროს ხანა იყო, და ხავიერ ბარდემის ანტონ ჩიგური „მოხუცებისთვის ადგილი არ არის“ ფილმის მთავარი ღირსებაა. მას შემდეგ, რაც მონადირე წარუმატებელ ნარკოგარიგებას აღმოაჩენს, მას სასტიკი მკვლელი დაედევნება. ნეო-ვესტერნული თრილერი კოენების ძმებისთვის დიდი ცვლილება იყო და მან შედეგი გამოიღო. „მოხუცებისთვის ადგილი არ არის“ რვა ოსკარზე იყო ნომინირებული და ოთხი მოიგო. ჰოლივუდში შეუმჩნეველი შესრულებები იშვიათია, მაგრამ ბარდემი ჩიგურს სათანადო სიცივით აცოცხლებს. ის უფრო საშიშია, ვიდრე ბევრი პომპეზური ბოროტმოქმედი, რადგან საოცრად რეალურად აღიქმება. ეს უდავო გამარჯვება ზუსტად ის არის, რასაც საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობის კატეგორია წარმოადგენს, და მან ფილმის ადგილი განამტკიცა, როგორც 21-ე საუკუნის ერთ-ერთი საუკეთესო ნამუშევარი დღემდე. მარტინ სკორსეზემ განგსტერული ჟანრი წინა პლანზე დააბრუნა „დიდებული ბიჭებით“, და მისი წარმატება ნაწილობრივ ბრწყინვალე მეორეხარისხოვან შესრულებას განაპირობებს. ფილმი მოგვითხრობს ჰენრი ჰილის, „ლუკეზეს“ კრიმინალური ოჯახის რეალური მაფიოზის აღზევებასა და დაცემაზე. სკორსეზეს ხშირი თანამშრომელი, ჯო პეში, ტომი დევიტოს როლს ასრულებს და მას სრულად ითვისებს. სწრაფად მოლაპარაკე და ადვილად გაბრაზებადი დევიტო პეშის სამსახიობო სტილისთვის იდეალური პერსონაჟია. მისი იმპროვიზაციები „დიდებულ ბიჭებს“ იუმორისტულს და ამაღელვებელს ხდის, და მას ორნახევარსაათიან ეპოსში საკუთარი სიუჟეტური ხაზიც კი აქვს. 1990 წლის ოსკარის დაჯილდოებაზე არცერთი სხვა შესრულება არ უწევდა კონკურენციას პეშის, და მისი გამარჯვება 1990-იანი წლების ერთადერთი ჭეშმარიტად უდავო ტრიუმფი იყო. „ირმებზე მონადირე“ ლეგენდარული ოსკაროსანი ფილმია, რომელიც დროთა განმავლობაში უკანა პლანზე გადავიდა, მაგრამ კრისტოფერ უოკენის შესრულება დაუვიწყარია. მაიკლ ჩიმინოს ანტი-საომარი შედევრი მოგვითხრობს მეგობრების ჯგუფზე, რომლებიც ვიეტნამში მიდიან და მათი ცხოვრება სამუდამოდ იცვლება. ფილმის მთავარი ღერძი რობერტ დე ნიროა, მაგრამ უოკენის ნიკი მსახიობთა გუნდის ნამდვილი ცენტრალური ფიგურაა. რუსული რულეტკის სამარცხვინო სცენებმა თაობები სამუდამოდ დაასახიჩრა, და უოკენის სახე გადმოსცემს იმ საშინელებასა და ტრავმას, რაც ნიკმა გადაიტანა. 1978 წელი ვიეტნამის ომის ფილმებისთვის მნიშვნელოვანი იყო, მაგრამ „ირმებზე მონადირე“ აშკარა ფავორიტია. მიუხედავად იმისა, რომ საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობის კატეგორიაში სხვა ძლიერი შესრულებებიც იყო, არცერთმა არ გაუძლო დროს უოკენის მსგავსად. მას შემდეგ, რაც მარლონ ბრანდომ „ნათლიაში“ ვიტო კორლეონეს როლისთვის საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ოსკარი მოიგო, რობერტ დე ნირომ გაგრძელებაში იმავე როლისთვის საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობის ოსკარი მიიღო. ფილმი ასახავს მაიკლ კორლეონეს 1958 წლის ბრძოლებს მამამისის 1920-იანი წლების ბრძოლებთან ერთად. „ნათლიას“ გაგრძელების შექმნა რთული ამოცანა იყო, მაგრამ დე ნიროს შესრულებამ ფილმის კლასიკად ქცევას ხელი შეუწყო.