ეს არ არის საცდელი განგაში: "Schitt’s Creek"-მა HBO Max-ზე სტრიმინგის ახალი სახლი იპოვა! რა თქმა უნდა, ეს ნიშნავს, რომ ინტერნეტს ახლა, კიდევ ერთხელ, კონტრაქტით ეკისრება მოირა როუზის ტრანსატლანტიკური აქცენტის, ალექსის როუზის წარმოუდგენლად ამომწურავი პასპორტის ისტორიისა და დევიდ როუზის სვიტერების ხელახლა აღმოჩენა. სადღაც, ამ წუთას, რომელიღაც იღბლიანი სული პირველ ეპიზოდს რთავს – უბრალოდ იმის სანახავად, კარგია თუ არა. რამდენიმე დღეში ის კვლავ გამოჩნდება, ექვსი სეზონის სიღრმეში ჩაძირული, სულიერად შეცვლილი, და „ბებეს“ ბუტბუტებს არავის კონკრეტულად. (და ეს ვინმე შეიძლება, არამედ უნდა იყო შენ.) თავიდანვე შეიძლება გაპატიოთ, თუ იფიქრებთ, რომ ეს ადრეც გინახავთ, მაგრამ თუ გააგრძელებთ ყურებას, როუზების ოჯახის ისტორია – კანადელი ელიტის ჯგუფი, რომელსაც სოლიდური საბანკო ანგარიშებიდან ფული მოჰპარეს და გზისპირა მოტელში გადავიდა ქალაქში, რომელიც ხუმრობით იყო ნაყიდი – გაგაოცებთ. ეპიზოდიდან ეპიზოდამდე, "Schitt’s Creek" ახერხებს თანამედროვე ტელევიზიის ერთ-ერთ დიდ „გრძელ თაღლითობას“: ის გარწმუნებთ, რომ ძალიან ღრმად იდარდოთ იმაზე, შეუძლია თუ არა ერთ ნევროტულ მამაკაც-ბავშვს წარმატებით შეურიოს ყველი ენჩილადას სოუსს. რასაც "Schitt’s Creek" გვთავაზობს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა მას უპასუხისმგებლოდ უყურებენ, არის იშვიათი სიამოვნება იმის ყურებისა, თუ როგორ ეკიდება დაუფასებელი სიტკომი თავის პრინციპებს, გადააქცევს თავის მარტივ სიუჟეტს გულისამაჩუყებელ და მნიშვნელოვან ისტორიად, ყოველგვარი პრეტენზიის გარეშე. დენ ლევის მიერ შექმნილი (მამამისის, კომედიის ლეგენდის, იუჯინ ლევის დახმარებით), სერიალი იწყება როგორც ფართომასშტაბიანი, თითქმის იარაღად ქცეული „თევზი წყლიდან ამოგდებული“ კომედია. მდიდარი ადამიანები კარგავენ მთელ ფულს, შემდეგ მდიდარი ადამიანები კარგავენ მთელ ღირსებას, მაგრამ საბოლოოდ, მდიდარი ადამიანები იძენენ ფასდაუდებელ გაგებას, რომ სასურსათო მაღაზიის შემფუთველის მინიმალური ხელფასი არ არის $45 საათში. თუ აქ ახალი ხართ, ან უბრალოდ სწრაფი განახლება გჭირდებათ, სერიალი იწყება იმით, რომ მისი სასახლეში მცხოვრები მთავარი გმირები ყველაფერს კარგავენ. ჯონი როუზი (უფროსი ლევი), ოდესღაც ვიდეო მაღაზიების მაგნატი, მოირა როუზი (კეტრინ ო'ჰარა), ყოფილი საპნის ოპერის ვარსკვლავი და პარიკების მოყვარული, და მათი ორი ზრდასრული შვილი, დევიდი (ლევი) და ალექსისი (ენი მერფი), იღვიძებენ და აღმოაჩენენ, რომ მათი ქონება გაანადგურა არაკეთილსინდისიერმა ბიზნეს მენეჯერმა. ერთადერთი ქონება, რაც მათ დარჩათ, არის "Schitt’s Creek", პატარა ქალაქი, რომელიც ჯონიმ ერთხელ ხუმრობით იყიდა. ბუნებრივია, ისინი გადადიან ქალაქის ოროთახიან მოტელში და აღმოაჩენენ, რომ ფულს შეუძლია დაიცვას მრავალი რამისგან, მაგრამ არა საკუთარი თავისგან. კეტრინ ო'ჰარას პერსონაჟი "Schitt's Creek"-ში, საკმაოდ უცნაურია, მაგრამ კომედიური ტელევიზიის უდიდესი სამაგალითო როლია. რაც თავდაპირველად სიმდიდრის ფართომასშტაბიან სატირას ჰგავს, სწრაფად ავლენს თავს, როგორც უფრო ჰუმანურს: ამბავს იმის შესახებ, თუ რა ხდება, როდესაც ადამიანები იძულებულნი არიან საკმარისად დიდხანს დარჩნენ ერთ ადგილას, რათა შეიცვალონ. ჯონი სწავლობს წარმატების გადაფასებას, ხდება უფრო ყურადღებიანი მამა, რომელიც მხარს უჭერს შვილებს მათი „გამოსწორების“ მცდელობის გარეშე. მოირა ვითარდება თავისი შეუდარებელი „მე“-ს დაკარგვის გარეშე. ის "Schitt’s Creek"-ში ჩნდება სრული თეატრალური თვითდამცავი რეჟიმით, ქალაქს ისე ეპყრობა, როგორც დროებით დამცირებას, რომელსაც მოხდენილად უძლებს, მაგრამ საბოლოოდ ხვდება, რომ ყურადღების ცენტრი ყოველთვის მასზე არ უნდა იყოს მიმართული. დევიდი, რომელიც იწყებს, როგორც სარკაზმის, შიშისა და ღრმად შერჩეული გემოვნების მჭიდროდ შეკრული გროვა, გადალახავს მიტოვების შიშს, რათა ააშენოს ცხოვრება, რომელიც არ არის დროებითი გაჩერება. ალექსისი, მემკვიდრე საერთაშორისო თავგადასავლებითა და საეჭვო შეყვარებულებით სავსე „როლოდექსით“, ხვდება, რომ მარტო ყოფნა და მარტოობა ერთი და იგივე არ არის. ექვსი სეზონის განმავლობაში, სერიალიც იცვლება. ის ამტკიცებს, რომ ადამიანებს შეუძლიათ განვითარდნენ დასჯის გარეშე, რომ სიკეთე შეიძლება თანაარსებობდეს მახვილგონივრულ იუმორთან, და რომ ზოგჯერ ყველაზე უარესი, რაც გემართებათ, არის ის, რაც საბოლოოდ საშუალებას გაძლევთ გახდეთ... უკეთესი. ეს ის ადგილია, სადაც "Schitt’s Creek" გადაწერს თანამედროვე სიტკომის წესებს. ის უარს ამბობს სისასტიკეზე, როგორც ხუმრობის კულმინაციაზე. სერიალის სამყარო არ შეიცავს ჰომოფობიას, როგორც კონფლიქტს, არც „განსაკუთრებულ ეპიზოდებს“ მორალური ქადაგებით. სამაგიეროდ, ის წარმოიდგენს ქალაქს, სადაც მიმღებლობა ნაგულისხმევი პარამეტრია. ეს შემოქმედებითი არჩევანი რადიკალურად იგრძნობოდა სერიალის ეთერში გასვლისას და ასეა წლების შემდეგაც. მთელი თავისი ემოციური ინტელექტის მიუხედავად, "Schitt’s Creek" ასევე ძალიან სასაცილოა — არა ისეთი, „ხელოვნებას რომ აღაფრთოვანებს“, არამედ ხმამაღლა რომ გაგაცინებს, უკან რომ გადაახვევინებს, სიკვდილამდე რომ გაგამეორებინებს. ო'ჰარას ლექსიკა თავისთავად შეინარჩუნებდა მთელ ლინგვისტურ კურსს, და ის მოირას ანიჭებს რეალობისგან მოწყვეტილი მელოდრამის ისეთ დონეს, რომელიც ტელევიზიაში ჯერ არ შეხვედრია მსგავსს. (დევიდის უემოციო „მელტდაუნები“, რომლებიც ყოველდღიურ უხერხულობებს მაღალ ხელოვნებად აქცევს, ახლო მეორე ადგილზეა.) მერფის ალექსისი არის მოსიარულე „ჰაილაით რეელი“. მისი შემთხვევითი მოყოლა საერთაშორისო თავგადასავლების შესახებ – გატაცებები, იახტის ავარიები, მგზავრობა ტაილანდელი ნარკობარონის მანქანის საბარგულში – გადმოცემული ისეთი მსუბუქი თავდაჯერებულობით, თითქოს ფრჩხილის მოტეხაზე საუბრობდეს, არასოდეს ბეზრდება. ჯონის კომედია, ამასობაში, ღირსეული გაღიზიანებიდან მოდის. მისი თავაზიანი პანიკა, აწეული წარბები და უიმედო მცდელობები, შეინარჩუნოს წესიერება სულ უფრო არასერიოზულ სიტუაციებში, მას სერიალის სანდო კომედიურ საყრდენად აქცევს. სერიალის ახლა ყურება შეგვახსენებს, რამდენი სცენა ჩაიბეჭდა კოლექტიურ კომედიურ მეხსიერებაში.