ავტორი: კ.ჯ. იოსმანი ლონდონში, კვირა საღამოს, ფილმ „ჰემნეტის“ ჩვენების შემდეგ, სემ მენდესმა და ქლოე ჟაომ ემოციური მომენტი გაიზიარეს, სადაც რეჟისორის „ემოციურ ფასზე“ ისაუბრეს. მენდესი „ჰემნეტის“ ერთ-ერთი პროდიუსერია, რომელიც რვა ოსკარისა და თერთმეტი BAFTA-ს ნომინაციაზე იყო წარდგენილი, მათ შორის საუკეთესო ფილმისა და საუკეთესო რეჟისორის კატეგორიებში. ფილმში უილიამ შექსპირის როლს პოლ მესკალი ასრულებს, მისი მეუღლის, აგნესისას კი ჯესი ბაკლი. სიუჟეტი წყვილის ერთადერთი ვაჟის დაკარგვას ასახავს. მენდესი, რომელიც ამჟამად თავის ოთხფილმიან „ბითლზის“ ეპოპეაზე მუშაობს (სადაც მესკალი პოლ მაკარტნის როლს ასრულებს), ჟაოს ჩვენების შემდეგ ესაუბრა. ინტერვიუს დროს, ის საკუთარ რეჟისორულ გამოცდილებაზე არანაკლებ გულახდილად საუბრობდა. სამუშაოს ერთ-ერთ „რთულ“ ნაწილად მენდესმა სხვების ენერგიასთან და მათ მოთხოვნილებებთან გამკლავება დაასახელა: „სხვა ადამიანების ენერგიას, მათ საფიქრალს, შფოთვას, პარანოიას, უბრალოდ შიშს, ბევრს იღებ საკუთარ თავზე. და შენ ეს უნდა შთანთქო, სიმშვიდის იმიჯი უნდა შექმნა, მაშინაც კი, როცა ამას აუცილებლად არ გრძნობ. ეს მრავალი თვალსაზრისით რეჟისორის საქმეა.“ მენდესმა პირდაპირ ჰკითხა ჟაოს: „რა გიჯდებათ ეს? რადგან რთულია და ბევრს გართმევს, რამდენ ხანს გჭირდებათ აღდგენა? თუ აღდგენილხართ?“ ჟაომ დიდხანს დააპაუზა, სანამ უპასუხებდა: „ეს საკმაოდ ემოციური რამ არის, რასაც თქვენ ამბობთ და ვიცი, რომ თქვენც ასე გრძნობთ. ეს რაღაცას ნამდვილად ღირს. და მხოლოდ ახლა, 40 წელს გადაცილებულმა შევეგუე ამას, რომ ვთქვა ‘ეს ნორმალურია.’ ადრე ეს მეზიზღებოდა, რაც შეიძლება მეტ თვითდახმარების წიგნს ვკითხულობდი და ვფიქრობდი, ‘ეს უნდა გამოვასწორო!’ მაგრამ ალქიმია რაღაცებს მოითხოვს. ვერ გარდაიქმნები ისე, რომ რაღაც არ მოკვდეს.“ „არსებობს ცხოვრების გარკვეული სახეობა, რომელზეც შესაძლოა უარი უნდა ვთქვა“, – განაგრძო ოსკარზე ნომინირებულმა რეჟისორმა. „გარკვეული რაღაცები, რასაც ფილმებში ვხედავდი და ვფიქრობდი, ‘ოჰ, ნეტავ მეც მქონდეს ეს. ისეთი უსაფრთხო და მყუდრო მეჩვენება.’ ასე არ იქნება.“ „ადრე მეგონა, რომ ყველაფერი შეგიძლია გქონდეს. იცით, რომ სულ ზაფხული იყოს. ზამთარი მძულს — ყველაფერი კვდება და ლპება. მაგრამ ახლა ვხვდები, არა, რაღაც უნდა მოკვდეს. და როგორც ადრე ვსაუბრობდით, და ფილმშიც ვეცადეთ გვეჩვენებინა, ჩვენ ვცხოვრობთ კულტურაში, რომელმაც არ გვასწავლა, როგორ გავუშვათ და როგორ მოვკვდეთ. ამიტომ სირცხვილია — თითქოს რაღაც მჭირს, რომ ჩემი ცხოვრების გარკვეული ნაწილები არ გამომდის, იცით, მაგალითად, რატომ არ მაქვს ეს? რატომ არ მაქვს ის? იცით, შვილები არ მყავს. ძალიან მინდა, მაგრამ დავიწყე ფიქრი, მოხდება თუ არა ეს ოდესმე.“ შემდეგ მენდესმა თემა რეჟისორობის კიდევ ერთ რთულ – თუმცა დამაკმაყოფილებელ – ასპექტზე გადაიტანა, რაც გულისხმობს ემოციების გამოხატვის შეუძლებლობას იდეალური კადრის გადაღებისას. „კამერას ატრიალებ და მსახიობი რაღაც საოცარს აკეთებს, შენ გრძნობ ტრიუმფს და აღფრთოვანებას, გული უფრო სწრაფად იწყებს ცემას, ან რაც არ უნდა იყოს, როგორც არ უნდა გამოავლინო შენი შემოქმედების და აღმოჩენის მომენტი, მაგრამ ვერაფერს იტყვი, რადგან ყველაფერს გააფუჭებ, კადრს გააფუჭებ“, – თქვა მენდესმა და დასძინა, რომ მსგავსი მომენტი ცოტა ხნის წინ „ბითლზის“ ფილმების გადაღებისას განიცადა (თუმცა დეტალები არ გაუმხელია). „მეორე დღეს, ჩემი თავი ასე “აარღ!”-ით ვიპოვე“, – გაამხილა მენდესმა. „ხმას ვერ გამოსცემ და მხოლოდ მაშინ, როცა შენი სკრიპტის ზედამხედველი გხედავს, რომ ჰაერს ურტყამ მუშტს ან სკამს ეჯახები, თითქოს ‘კი!’ ან რაც არ უნდა იყოს. ეს საკმაოდ შესანიშნავი მომენტებია, მაგრამ ეს ძალიან უცნაური ხელოვნებაა, ხელობა, როგორც გინდათ უწოდოთ, რომელიც არ გაძლევთ საშუალებას უბრალოდ იყვიროთ. რეჟისორობის პრობლემა, მრავალი თვალსაზრისით, ის არის, რომ არ არსებობს გამოსავალი. ვერ იყვირებ. იცით, მსახიობს შეუძლია ყვირილი. და არ ვგულისხმობ სიტყვასიტყვით ყვირილს, უბრალოდ გამოხატვას ვგულისხმობ.“ საპასუხოდ, ჟაომ აღიარა, რომ ის ხშირად ყვირის აღფრთოვანებისგან გადასაღებ მოედანზე. როდესაც მენდესმა ჰკითხა, ხომ არ აბნევდა ეს ადამიანებს, მან უპასუხა: „ოჰ, დიახ. მაგრამ ვიცი, რომ ტექნოლოგია იმდენად გაუმჯობესდა, რომ ჩემი ხმის ამოღება შეუძლიათ.“ „ასე რომ, როცა ვამბობ ‘სტოპ!’... ეს ყველაზე ხმამაღალი ყვირილია, ოთახში სირბილი, ხელის ქნევა, უბრალოდ გონების დაკარგვა. პოლი [მესკალი] იტყოდა, ‘თუ ამას ვერ მივიღებ, ნიშნავს თუ არა ეს, რომ კარგი არ არის?’“ როდესაც ჟაოს სთხოვეს, გაეზიარებინა ყველაზე ამაღელვებელი მომენტი, რომელიც „ჰემნეტის“ გადაღებისას განიცადა, მან უპასუხა, რომ ბევრი ასეთი მომენტი იყო, მაგრამ ტყუპების დაბადების სცენა, ალბათ, ყველაზე დასამახსოვრებელი იყო მისთვის. ამ სცენაში ბაკლი, რომელსაც კადრისთვის ნამდვილი ბავშვი უჭირავს, ფიქრობს, რომ მისი ქალიშვილი მკვდარი დაიბადა, სანამ რამდენიმე წუთის შემდეგ მიხვდება, რომ ის სუნთქავს. „ჯადოსნურად ეს ბავშვი, იდეალურ მომენტში, დაიწყო მოძრაობა და პატარა ხმაც კი გამოსცა. ჩვენ ყველანი ჯესის მსგავს ემოციას გამოვხატავდით. შემდეგ ემილი უოტსონი [და დანარჩენი მსახიობები, რომლებიც ბებიაქალებს ასრულებდნენ] ყველა მიირბინა, და ოპერატორი ტირის, კანკალებს. ეს არის ისეთი მომენტები, როცა გრძნობ, რომ სამყარო შენთანაა.“