„შურისმაძიებლები: დასასრულის თამაშის“ შემდეგ Marvel-ის კინემატოგრაფიული სამყაროს (MCU) მდგომარეობაზე ბევრი ითქვა. პროექტების ხარისხი ცვალებადი იყო: გვქონდა კარგად მიღებული ფილმები, როგორიცაა „ადამიანი-ობობა: გზა სახლისკენ“, „ჭექა-ქუხილის გუნდი*“ და „გალაქტიკის მცველები, ტომი 3“, და ასევე შედარებით სუსტი გამოშვებები, როგორიცაა „ადამიანი-ჭიანჭველა და კრაზანა: კვანტომანია“ და „კაპიტანი ამერიკა: მამაცი ახალი სამყარო“. ერთი ფილმი, რომელიც ხშირად არ მოიხსენიება, არის „შანგ-ჩი და ათი ბეჭდის ლეგენდა“. ფილმის რეცენზიები ძლიერი იყო და მან სალაროებშიც საკმაოდ კარგად იასპარეზა, მაგრამ რადგან მას დიდი გაგრძელება არ მოჰყოლია, საზოგადოება მასზე ბევრს არ საუბრობს. ეს შესანიშნავი MCU ფილმია, ყოველ შემთხვევაში, მისი მესამე აქტამდე. „შანგ-ჩი და ათი ბეჭდის ლეგენდა“ შესანიშნავად იწყება. სუ ვენვუს ფონური ისტორია კარგადაა მოთხრობილი, შანგ-ჩისა და ქეთის გაცნობა გვიჩვენებს, რომ ისინი საყვარელი და დასაჯერებელი წყვილია, ხოლო მუსიკა შესანიშნავი ამბის ტონს ქმნის. ამას ემატება ვარსკვლავური მოქმედებითი სცენები. ფილმში წარმოდგენილია ფრენჩაიზის საუკეთესო ხელჩართული ბრძოლის სცენები, რაც ხარკს უხდის კლასიკურ საბრძოლო ხელოვნების ფილმებს. იქნება ეს ბრძოლა მოძრავ ავტობუსში თუ დაძაბული დაპირისპირება მაღალ ხარაჩოებზე, ყველაფერი იდეალურადაა გაკეთებული. მისტიკური ასპექტები კარგად ერწყმის შედარებით რეალისტურ მოქმედებით სცენებს. პერსონაჟები ტა ლოში ჩადიან და მითოლოგიური არსებები უცხოდ არ გამოიყურებიან, პირიქით, მხოლოდ ამდიდრებენ შთაბეჭდილებას. თუმცა, სწორედ აქედან იწყება ყველაფრის გაუარესება. „შანგ-ჩი და ათი ბეჭდის ლეგენდის“ ფინალური აქტი ტა ლოში ვითარდება და მასშტაბური ბრძოლით სრულდება. მასში მონაწილეობენ არმიები, შანგ-ჩი პირისპირ უპირისპირდება მამას და ხდება CGI დრაკონების გიგანტური შეტაკება. სწორედ აქ ვერ „კლიკავს“ ფილმი. მიუხედავად იმისა, რომ ვიზუალური ეფექტები კარგადაა გაკეთებული, ეს არ იყო ის, რაც ამ ფილმს სჭირდებოდა. „შანგ-ჩი და ათი ბეჭდის ლეგენდის“ საუკეთესო ნაწილები იყო მაშინ, როდესაც ფილმი კონცენტრირებული იყო ზემოხსენებულ ბრძოლებზე, რომლებიც კლასიკურ საბრძოლო ხელოვნების პროექტებში ჯდებოდა. ამის საპირისპიროდ წასვლა ფილმის დასრულების უღიმღამო გზაა. სინამდვილეში, სუპერგმირული ფილმების დიდი CGI ბრძოლებში გადაქცევა გავრცელებული ტროპია, რომელიც ზოგადად არ მოსწონთ. „ქალი საოცრება“ შესანიშნავი ფილმია ზოგად CGI ბრძოლამდე, ხოლო „შავი პანტერა“ ფანტასტიკურია, მაგრამ ბოლო ბრძოლის CGI საკმაოდ ცუდად გამოიყურება. „შანგ-ჩი და ათი ბეჭდის ლეგენდა“ უფრო პირველს ჰგავს, რადგან ის კარგად გამოიყურება, მაგრამ ისე ჩანს, რომ დანარჩენ ამბავს არ შეესაბამება. ნაცვლად იმისა, რომ ფინალური შეტაკება უფრო შანგის მამასთან ამაღელვებელ ხელჩართულ ბრძოლაზე ყოფილიყო კონცენტრირებული, ფილმს შეეძლო იდეალურად დაესრულებინა და ჭეშმარიტად ვარსკვლავური გამოსულიყო.