აგნის შენ ჯონმინის სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი „შანხაელი ქალიშვილი“ ჩინეთის „ქვეყანაში ჩამოსვლის მოძრაობას“ არატრადიციული პერსპექტივიდან უდგება, რუბრის სამხრეთ-დასავლეთ პლანტაციებს, სადაც მისი გარდაცვლილი მამა კულტურული რევოლუციის დროს გაგზავნეს, ის აღწერს, როგორც „გეოლოგიურ თეატრს, რომელიც უკვე შეიცავდა ყველა სცენარის ინფორმაციას“. ფილმი, რომელიც ბერლინის კინოფესტივალის პანორამას სექციაშია წარმოდგენილი, მოგვითხრობს შანხაელ ქალზე, რომელიც მარტო მიემგზავრება სამხრეთ-დასავლეთ ჩინეთში მდებარე რუბრის პლანტაციაში, რათა იპოვოს იდუმალი ქალი, რა დროსაც მის გზაზე მოულოდნელად უცხო ადამიანები ჩნდებიან. ლიანგ ცუიშანის მონაწილეობით, არაპროფესიონალ შემსრულებლებთან ერთად, პროექტი მიზანმიმართულად ბუნდოვანი ხდის ზღვარს მხატვრულ და დოკუმენტურ ფილმს შორის. „არასდროს მჯეროდა, რომ არსებობს სუფთა ფიქცია ან სუფთა რეალობა“, – ამბობს შენ ჯონმინი. მისი ჰიბრიდული მიდგომა ვრცელდებოდა არაპროფესიონალი მსახიობებისადმი, როგორც შემოქმედებითი თანამშრომლების, და არა ტრადიციული მსახიობების მოპყრობაზე. „ჩემთვის ისინი იყვნენ ჩემი „სცენარისტები“ და „ადგილზე პროდიუსერებიც კი“, – განმარტავს ის. „ფილმში არც ერთ არაპროფესიონალ შემსრულებელს არ მიუღია ე.წ. „სცენარი“. მათ წინასწარი წარმოდგენაც არ ჰქონდათ, რას გადაიღებდნენ ან რას იტყოდნენ“. რეჟისორის მეთოდოლოგია ორგანულად წარმოიშვა მისი თავდაპირველი მცდელობიდან, ეპოვა მამის ძველი ფერმის რეზიდენცია, პროცესი, რომელიც გაურკვევლობითა და იმპროვიზაციით ხასიათდებოდა არქივირებული მასალების სიმცირის გამო. „ეს არასდროს ყოფილა პროექტი, რომელიც კვლევით ან საგამოძიებო საქმიანობად დაიწყო; ის მხოლოდ ჩემში არსებული ძალიან პირველადი ინტუიციისა და ემოციური იმპულსის შედეგად გაჩნდა“, – ამბობს ის. ეს ხეტიალისა და ძიების გამოცდილება უშუალოდ აისახა ფილმის ნარატიულ სტრუქტურაზე. იმის ნაცვლად, რომ რუბრის პლანტაციები და ტყეები უბრალო ფონად განეხილა, შენ ჯონმინი ბუნებრივ გარემოს აქტიურ ნარატიულ ძალად აქცევს. „რუბრის ხე ლატექსს მხოლოდ 20-30 წლის განმავლობაში აწარმოებს, რაც ადამიანის ახალგაზრდობისგან დიდად არ განსხვავდება“, – აღნიშნავს ის. „მრავალი თვალსაზრისით, ვგრძნობ, რომ ხეები ადამიანებს ჰგვანან – მათ აქვთ შეგრძნებები, ცხოვრების ციკლები და ბედის იგივე წარმავალობა“. კოლაბორაციისადმი რეჟისორის მიდგომამ შექმნა ის, რასაც ის უწოდებს ნათესაობაზე დაფუძნებულ დინამიკას გადასაღებ მოედანზე. ლიანგი, მსახიობთა გუნდის ერთადერთი პროფესიონალი, „ფლობს ბუნებრივ, თითქმის არაპროფესიონალურ თვისებას“ ძლიერი ემპათიური შესაძლებლობებით, რამაც მას საშუალება მისცა შეუფერხებლად შეერთებოდა ანსამბლს. „გადასაღები მოედნის მდგომარეობა ნამდვილად იყო რეალური ცხოვრებისა და მხატვრული შემოქმედების გადაკვეთა – მაგალითად, კამერის გათიშვის შემდეგ, მაგიდაზე არსებული საკვები მაინც შეიძლებოდა შეჭმულიყო, და საუბარი გაგრძელებულიყო“, – ამბობს შენ ჯონმინი. კინოში ლიტერატურის, ჟურნალისტიკისა და თანამედროვე ხელოვნების სფეროებიდან მოსული რეჟისორი კინემატოგრაფიას განსაკუთრებულად ფართო მედიუმად მიიჩნევს. „მათთან შედარებით, კინო შესაძლოა უფრო ვრცელი და რთულია, ასევე უფრო ორაზროვანი და მრავალმნიშვნელოვანი“, – ამბობს ის. „მას შეუძლია ისესხოს, გარდაქმნას და მოიცვას ყველა ზემოხსენებული სფერო“. ფილმი ეხება ეკოფემინიზმისა და სოციალური ისტორიის თემებს აშკარა დიდაქტიზმის გარეშე, უპირატესობას ანიჭებს იმას, რასაც შენ ჯონმინი „აღქმის სივრცეს“ უწოდებს, ვიდრე ამომწურავ განმარტებას. „ზოგჯერ, ორაზროვნებამ შეიძლება რეალურად უფრო ეფექტურად გაააქტიუროს ჩვენი გრძნობები და აზროვნება“, – აღნიშნავს ის და დასძენს: „ვფიქრობ, სავსებით ნორმალურია, თუ მაყურებელი კინოთეატრში დაიძინებს – რადგან ძილშიც კი, ჩვენი აღქმა შეიძლება აღიძრას“. ფილმის ბერლინის მსოფლიო პრემიერის შესახებ ის ამბობს: „ეს ფილმი ატარებს როგორც ჩინეთის კულტურულ სპეციფიკას, ასევე ადამიანის გამოცდილების უნივერსალურ განზომილებებს. ვიმედოვნებ, რომ ეს პრემიერა ბერლინში იქნება ფანჯარა, რომლის მეშვეობითაც ჩინელ ადგილობრივ კინორეჟისორებს შეეძლებათ გადმოსცენ ახალი მოსაზრებები ისტორიასა და აწმყოზე, ასევე სუბიექტური ცხოვრებისეული გამოცდილების ფორმა საერთაშორისო აუდიტორიასთან“. მსახიობთა შემადგენლობაში ასევე არიან ჟუ იუფეი, კონგ ჩუანჟენი და ლი სიუკინგი. „შანხაელი ქალიშვილი“ წარმოებულია Twelve Oaks Film Art-ის მიერ. საერთაშორისო გაყიდვებს Parallax Films ახორციელებს.