შარლოტ ზანგის „ტაიკუნის“ ერთ-ერთ ეპიზოდში, ახალგაზრდა მამაკაცი ამბობს, რომ მან შეწყვიტა თავის მეპატრონესთან ჩივილი ტარაკნებზე, რომლებიც მის ლოს-ანჯელესის ბინას იპყრობდნენ, რათა მთელი შენობა არ დაგმობილიყო – იგივე ბედი, რამაც ქალაქის ირგვლივ უამრავი სხვა სახლიც შეიწირა, დალუქეს და ხარბ უძრავი ქონების დეველოპერებს მიჰყიდეს. „ტაიკუნის“ მოქმედება მომავალში ვითარდება: 2028 წელია და ლოს-ანჯელესი ზაფხულის ოლიმპიადისთვის ემზადება. მიუხედავად იმისა, რომ სასიკვდილო ვირუსებმა გენმოდიფიცირებული მწერები ქვეყნის ცილის ძირითად წყაროდ აქციეს, ტარაკნების ბიბლიური შემოსევა დომენის უფლებების მრავალრიცხოვან დარღვევას იწვევს. მაგრამ ზანგის დისტოპია წარსულში იღებს სათავეს, იმას, რასაც თომას პინჩონმა ერთხელ „ლოს-ანჯელესის მიწის გამოყენების გრძელი, სევდიანი ისტორია“ უწოდა – ქალაქის მუდმივი მუტაცია სინათლის სიჩქარით, ღარიბების განდევნა მდიდრებისთვის ადგილის გასათავისუფლებლად გადასახლების დაუსრულებელ ციკლში. „ტაიკუნი“ ასახავს ამ სასოწარკვეთას, მაგრამ არასოდეს ემორჩილება მას; მთელ ფილმში გამძაფრებული სიბრაზე იგრძნობა, რომელსაც როგორც ფილმის მოუსვენარი პერსონაჟები, ისე მისი პრიზმატული ფორმა განასახიერებს. ნაწილობრივ ზრდის, ნაწილობრივ კი პოლიტიკური თრილერი, „ტაიკუნი“ ისეთი შთაბეჭდილებას ტოვებს, თითქოს ნებისმიერ მომენტში შეიძლება აფეთქდეს. „რაღაც მალე მოხდება,“ წინასწარმეტყველებს ახალგაზრდა ქალი ფილმის შუა ნაწილში. ეს შესანიშნავი რეზიუმეა. ზანგმა, რომელიც თავადაც უკანონოდ გაასახლეს ლოს-ანჯელესის ბინიდან ტარაკნების შემოსევის გამო, ჩარლზ ბერნეტის „ცხვრის მკვლელი“ დაასახელა შთაგონების წყაროდ. მისი სრულმეტრაჟიანი დებიუტი, რომელიც შაბათ-კვირას მეგობრებთან ერთად წყვეტილად გადაიღეს, ანალოგიურად, ვინეტების სერიებად იშლება და არა ხაზოვან, სამაქტიან სიუჟეტად. იმ დონემდე, რამდენადაც „ტაიკუნს“ შეიძლება სიუჟეტი ჰქონდეს, ფილმი ორ ახალგაზრდა ლოს-ანჯელესელ თაღლითზე (მიგელ პადილა-ხუარესი და ჯონ ლორენს რეიესი) არის, რომლებიც ცდილობენ გადარჩენას და ფულის შოვნას, როგორც ურბანული მეკობრეების წყვილი. ჩვენ ვუყურებთ, როგორ იტაცებენ მიტანის რობოტებს და ქეიფობენ სხვების სასურსათო ნივთებზე, იპარავენ და ყიდიან მწერების ფხვნილს (60 დოლარი ტომარა!) და გეგმავენ ქალაქიდან სამუდამოდ გაქცევას. მაგრამ ფილმი მუდმივად ფანტავს ყურადღებას, მათი ხრიკებიდან ლოს-ანჯელესზე თავად ამახვილებს ყურადღებას. ქალაქის წარსულის ნაშთებზე ისმის საშიში რადიო განცხადებები. არის კადრები 1984 წლის აგვისტოდან, როდესაც ლოს-ანჯელესმა ბოლოს უმასპინძლა ოლიმპიურ თამაშებს; მულჰოლანდის მემორიალური შადრევნის გაფერმკრთალებული საფოსტო ბარათი; შავ-თეთრი ნახატები, რომლებიც კალიფორნიის მე-20 საუკუნის ზოგიერთ მნიშვნელოვან თავებს ასახავს, ოქროს ციებ-ცხელებიდან შრომით გაფიცვებამდე, დიდი დეპრესიის გავლით. მთელი ფილმის განმავლობაში, ზანგი ავრცელებს სათაურ ბარათებს, არა იმდენად თავების სათაურებს, რამდენადაც პოლიტიზებულ ლოზუნგებსა და საბრძოლო შეძახილებს – „რესპუბლიკის რეპეტიცია“, „ყველა გამარჯვებულია“, „გადააფურთხე კლდიდან მას შემდეგ, რაც მასზე ახვალ და მას წვიმა უწოდე“ – რაც „ტაიკუნს“ ისე ანაწევრებს, როგორც გოდარის ნამუშევრებში ინტერტიტრები. ამიტომაც „ტაიკუნი“ ზოგჯერ ფილმთან ერთად მანიფესტსაც ჰგავს. ესენი არიან ადამიანები, რომლებსაც ლოს-ანჯელესი აძევებს, ამბობს ის, და ეს მათი ისტორიებია, ათწლეულების მსგავს ბრძოლებში ჩაქსოვილი დარჩენის უფლებისთვის: ნუ მისცემთ მათ სიკვდილის უფლებას. თავისი უმოქმედო პერსონაჟების მსგავსად, ზანგი თავის ტერიტორიულ ომშია, ქმნის სივრცეს კინოსთვის, რომელსაც არ სჭირდება ტრადიციული ნარატივების დოგმების დაცვა. მისი „ტაიკუნი“ საერთოდ არ არის დაინტერესებული პერსონაჟების დახასიათებით; მიუხედავად იმ ყველა აზრისა, რომლებსაც პადილა-ხუარესი და რეიესი უზიარებენ – ზოგიერთს ერთმანეთს, ზოგიერთს კი ჩვენ, მედიტაციური ხმის ჩაწერის მეშვეობით – ბიჭები განზრახ გაუმჭვირვალენი რჩებიან, ისინი მათი დაუსრულებელი შიშებისა და მისწრაფებების ჯამზე მეტი არაფერია. დიდაქტიკური არასოდეს რომ არ იყოს, „ტაიკუნი“ არის იმის დასტური, თუ როგორ აყალიბებს გარემო ადამიანებს გარდაუვლად. ლოგიკურია, რომ ზანგმა ორი მეგობარი პარანოიდული მოხეტიალეებად წარმოაჩინოს, რომლებსაც არა მიზნები, არამედ შურისძიების გადაჭარბებული წყურვილი ამოძრავებთ. მაგრამ რაზე შურისძიება? ძალები, რომლებსაც ისინი უპირისპირდებიან, ადგილობრივი ხელისუფლების ჩვეულებრივ სახეებზე ბევრად დიდია, და ფილმი შესანიშნავად გადმოსცემს ამ ყოვლისმომცველ, უხილავ საფრთხეს – იმას, თუ როგორ ვიბრირებს ჰაერი ცუდი ნიშნებით. „ტაიკუნი“ ჟანრული ხაფანგებისკენ მიილტვის, მაგრამ შემდეგ სრულად გვერდს უვლის მათ და რაღაც უფრო ამაღელვებელი ხდება: ქალაქის მღელვარე არქივი, როგორც მას მისი განაპირა ნაწილებში განდევნილები ხედავენ. თუ ფილმის წინაპირობა და ოლიმპიური ფონი კარლოს მაიოლოსა და ლუის ოსპინას ფუნდამენტურ „ოიგა ვეას“ (კალიში, კოლუმბიაში 1971 წლის პანამერიკული თამაშების ხედვა მათ თვალებით, ვინც სტადიონებზე შესვლისთვის მეტისმეტად ღარიბი იყო) მოგვაგონებს, ფილმის ტექსტურები დევიდ ლინჩის „შინაგანი იმპერიის“ ცხელოვან ატმოსფეროსა და ციფრულ ექსპერიმენტებს იხსენებს. ეს არ არის მხოლოდ ის, რომ ლოს-ანჯელესი, რომელსაც ზანგი აღწერს, შორს არის ქალაქის სხვა საფოსტო ბარათებზე მორგებული კადრებისგან (აქ „მოქმედების“ დიდი ნაწილი ვითარდება უსახელო საწყობებში, უკანა ეზოებსა და სახურავებზე, მისი ყველაზე ბრწყინვალე რაიონებიდან მილების დაშორებით). ზანგი – რომელმაც ფილმი დაწერა, გადაიღო, დაამონტაჟა და ოპერატორობა გაუწია – გადართავს სხვადასხვა წყაროს შორის, აერთიანებს საარქივო, iPhone-ის, Super 8-ის და MiniDV კადრებს მოზაიკაში, რომელიც ნაკლებად არის დაინტერესებული ადამიანების გამოკვეთით, ვიდრე იმ შფოთვითი განწყობის გამოკვლევით, რომელიც მათ აწუხებთ. ვირუსებით, მზარდი ხარჯებითა და კორუმპირებული პოლიტიკოსებით გატანჯული ქალაქი ინგრევა, და რაც ასე შთამბეჭდავია „ტაიკუნში“, არის ის, თუ როგორ რეაგირებს მისი ესთეტიკა გარდაუვალ