თქვენთვის საყვარელი ავტორის, კინორეჟისორის ან ხელოვანის საუკეთესო ნამუშევრის არჩევა საკმაოდ რთულია, მაგრამ სულ სხვა საქმეა, როცა თავად შემოქმედს ეკითხებით, რომელია მის მიერ შექმნილი ნამუშევრებიდან მისი ფავორიტი. ბევრს არასდროს უთქვამს ღიად, რომელია ეს ნამუშევარი, და შესაძლოა, ეს სამართლიანი მიდგომაცაა. ზოგისთვის ეს შესაძლოა საყვარელი შვილის არჩევას ჰგავდეს, მაგრამ არიან შემოქმედებითი ინდივიდები, რომლებსაც არ უჭირთ, ასე ვთქვათ, „საყვარელი შვილის“ გამოყოფა. ზოგჯერ კი მათი არჩევანი მოულოდნელია. ამ მხრივ, ალფრედ ჰიჩკოკი ყველაზე თვალსაჩინო მაგალითია, რადგან მის საყვარელ ფილმად, იმ ნამუშევრებიდან, რომლებიც მან გადაიღო, არ სახელდება „ვერტიგო“, „ფსიქო“, „ჩრდილო-დასავლეთისკენ ჩრდილოეთით“, „ჩიტები“ ან „რებეკა“ (ეს უკანასკნელი მისი ერთადერთი ფილმია, რომელმაც ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო სურათისთვის). ამის ნაცვლად, ჰიჩკოკის ფავორიტია საყოველთაოდ აღიარებული – თუმცა არც ისე ცნობილი – „ეჭვის ჩრდილი“ (Shadow of a Doubt). სტივენ კინგის შემთხვევაში მსგავს სურათს ვხედავთ. ის ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე ნაყოფიერი და პოპულარული ავტორია, რომელმაც საშინელებათა ჟანრისთვის იგივე გააკეთა, რაც ჰიჩკოკმა – თრილერისთვის, ოღონდ ლიტერატურულ სივრცეში და არა კინოს სამყაროში. ვინაიდან მან ათობით რომანი დაწერა, რომლებიც ნახევარ საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში გამოიცა („ქერი“ 1974 წელს გამოვიდა, და ის 2026 წლისთვისაც აქტიური მწერალია), ძნელია კონსენსუსის მიღწევა „საუკეთესო სტივენ კინგის წიგნის“ ტიტულის მოსაპოვებლად. თუმცა, ჩვეულებრივ, ზოგიერთი ტიტული ყოველთვის მოხვდება სიაში, მაგალითად: „პოზიცია“ (The Stand), „ნათება“ (The Shining), „იგი“ (It), „ბნელი კოშკი“ (The Dark Tower) (მთელი სერია ერთ დიდ ისტორიას წარმოადგენს) და ზოგჯერ უფრო ახალი ნამუშევრებიც კი, მაგალითად, „11/22/63“. ერთი ნამუშევარი, რომელიც ჩვეულებრივ არ სახელდება, არის „ლისის ისტორია“ (Lisey’s Story). მაგრამ „ლისის ისტორია“ კინგის პირადი ფავორიტია, და ის, რომელიც მან თავადვე გადააკეთა სატელევიზიო სერიალად, დაწერა რა 2021 წლის მინისერიალის „ლისის ისტორიის“ ყველა ეპიზოდი (მთავარ როლში ჯულიანა მური მონაწილეობდა). როგორც წიგნი, ასევე მინისერიალი „ლისის ისტორია“ უცნაურია და, რა თქმა უნდა, მოულოდნელი არჩევანია პირად ფავორიტად (თუკი უკვე არ იცით, რადგან კინგი ამ თემაზე არასდროს დუმდა), მაგრამ მაშინაც კი, თუ წიგნი დიდად არ მოგწონთ, მცირედი ძალისხმევით, შეგიძლიათ გაიგოთ, რატომ არის ის ასე მიმზიდველი მისი ავტორისთვის. ჩვეულებრივ, ნაწარმოების სიუჟეტის შეჯამება ასეთი სტატიის უმარტივესი ნაწილია, მაგრამ „ლისის ისტორიის“ სიუჟეტი... აჰ... ის... შესაძლოა, ეს ისტორიაა? საერთოდაც არის ის ისტორია? ძნელია მისი გაგება. ის უკიდურესად პირადი ხასიათისაა და გეუფლებათ განცდა, რომ სტივენ კინგმა იცის, რაზეა ის, და უყვარს ის, რაზეც არის, მაგრამ მისი გაშიფვრა გულწრფელად რთულია, თუ თქვენი სახელი არ იწყება „სტ“-თი და არ მთავრდება „ინგ“-ით. სტელა ფლემინგ, თუ ამას კითხულობთ, გაგიმართლათ. რაც შეიძლება მალე უნდა გაეცნოთ „ლისის ისტორიას“, რადგან მან შეიძლება ყველაფერი ნიშნავდეს თქვენთვის. „ლისის ისტორია“ არეული და დამაბნეველია, მაგრამ ყოველთვის სენტიმენტალურია და, უდავოდ, გაბედული თავისი თვითრეფლექსიურობით. არა, მართლა. „ლისის ისტორია“ ქალზეა, რომელიც ქმრის გარდაცვალების შემდეგ ცდილობს თავისი ცხოვრებისა და მოგონებების გააზრებას. მას აქვს ტრავმული წარსული და რთული ოჯახური ცხოვრება, და კავშირი, რომელიც მას გარდაცვლილ ქმართან ჰქონდა, იყო მნიშვნელოვანი, თუმცა რთული, რბილად რომ ვთქვათ. მისი ქმარი, სტივენ კინგი... არა, ბოდიში. მისი ქმარი, სკოტ ლენდონი, მწერალი იყო და, ისევე როგორც ნებისმიერი ნაყოფიერი შემოქმედი, ის თავისი ზოგიერთი ნაწარმოების მეშვეობით „ცოცხლობს“, მათ შორის იმ ჩანაწერებით, რომლებსაც ლისი აღმოაჩენს, როცა ცდილობს მოაწესრიგოს ის ადგილი, სადაც მისი ქმარი მუშაობდა. ეს უბიძგებს მას ძიებისკენ, რომელიც ქმარმა, შესაძლოა, მისი გარდაცვალების შემდეგ მისთვის დაგეგმა, და შემდეგ წარსული, აწმყო და მოვლენები სხვა განზომილებიდან ერთმანეთს ერწყმის. ეს არის არეული და დამაბნეველი, მაგრამ ყოველთვის სენტიმენტალური და, უდავოდ, გაბედული თავისი თვითრეფლექსიურობით და იმით, თუ რამდენად ღიად უპირისპირდება სიკვდილს. ნაწილი ამ ყველაფრის კარგია, მაგრამ გადაიქცევა თუ არა ის რაღაც წაკითხვად და ემოციურად დამაჯერებელ ნაწარმოებად, თუ თქვენ არ ხართ სტივენ კინგი, ან სტელა ფლემინგი, ან სტავოს ფილდინგი? შესაძლოა, ეს არც არის მნიშვნელოვანი. შესაძლოა, ეს სტივის ისტორიაა, ან ტაბითას ისტორია, რომელიც კინგმა პირველ რიგში თავისთვის და/ან ტაბითა კინგისთვის დაწერა (დაიბადა ტაბითა სპრუსი, ის თავად არის გამოცემული ავტორი და კინგზე 1971 წლიდანაა დაქორწინებული). „ლისის ისტორიის“ ინსპირაცია, შესაძლოა, უფრო ამაღელვებელი და შთამბეჭდავია, ვიდრე თავად წიგნი, რადგან მან მისი წერა პნევმონიით საავადმყოფოში მოხვედრის შემდეგ დაიწყო. მისი ცოლი საავადმყოფოში ყოფნისას მის სამუშაო სივრცეს აწყობდა და ალაგებდა, მაგრამ ამ ჟესტმა კინგს აფიქრებინა, რომ სწორედ ასე გამოიყურებოდა ყველაფერი, თუ ვინმე მისი გარდაცვალების შემდეგ დაალაგებდა მის ნივთებს. როგორც სტივენ კინგის მრავალ ისტორიაში, ყველაფერი ამ იდეიდან იწყება, და „ლისის ისტორია“ შეიძლება განვიხილოთ როგორც წიგნი ყველა იმ უცნაური ნივთის შესახებ, მაგრამ ასევე ავტორის შესახებ, რომელიც უპირისპირდება მოკვდავობასა და მის მემკვიდრეობას. ის არ არის პირდაპირ ავტობიოგრაფიული და არც ამ მიზნით შექმნილა. სტივენ კინგს საკუთარ ცხოვრებაზე ბევრი დაუწერია უფრო პირდაპირი გზით, საკმაოდ გულწრფელად საუბრობს რა თავის შემოქმედებით პროცესზე მრავალ სხვა ნაწარმოებში.