2018-დან 2025 წლამდე, ხუთი სეზონის განმავლობაში, Netflix-ის ღრმად შემაშფოთებელი ფსიქოლოგიური კრიმინალური თრილერი „შენ“ (You) წინამორბედებზე გაცილებით შორს და ბნელ მხარეს მიდის. აკვიატების, ემოციური განშორებისა და იდენტობის დაკარგვის ეს ისტორია ერთდროულად შემზარავიც არის და მომაჯადოებელიც. ის ასევე აშიშვლებს ჩვენი ეპოქის დისფუნქციებს მათ გამოხდილ, ხორციელ არსამდე. სერიალის მომხიბვლელი საწყისი სცენიდან მოულოდნელ, განსაცვიფრებელ ფინალამდე, ის მაყურებელს ტყვეობაში ამყოფებს, როგორც ცოტა სხვა სატელევიზიო შოუ. ჯო გოლდბერგი შეიძლება ბევრი რამ იყოს, მაგრამ ის არასდროს, არასდროს არის მოსაწყენი. სინამდვილეში, მისი მაცდური პირველი პირის თხრობა სერიალის ერთ-ერთი ყველაზე მიმზიდველი ასპექტია. მისი ისტორია ინტიმური და პრივილეგირებული გვეჩვენება, თითქოს ნებას გვრთავენ შევიჭყიტოთ ადამიანის შიგნით, რომელიც მთელ სამყაროს უმალავს თავის ნამდვილ „მეს“. „შენ“ საკმაოდ არაორდინარულ ხრიკს იყენებს, რათა თანავუგრძნოთ ვინმეს, ვისაც, როგორც ჩანს, ემპათია საერთოდ არ აქვს და თეორიულად, არც ჩვენს დროს იმსახურებს. გამარტივებულ და მშვიდ მომენტებშიც კი, სერიალი მაინც სრულიად მიმზიდველია. მაგრამ როდესაც ის დაძაბულობას ზრდის, ან თავბრუდამხვევი სიუჟეტური შემობრუნებით გვშოკავს – ისევე როგორც „შენ“-ის მესამე სეზონის შთამბეჭდავი დასასრულისას – „შენ“ ტელევიზიის ისტორიაში საუკეთესო თრილერების გვერდით დგას. სერიული მკვლელის მუშაობის ყურება ასეთი გასართობი არ უნდა იყოს. გარკვეული გაგებით, „შენ“ არის „რომანტიკული კომედია ჯოჯოხეთიდან“. ის გვატყუებს, გვგონია, რომ ვუყურებთ კეთილი განზრახვის მქონე მარტოხელა მამაკაცს, რომელსაც ცუდი ჩვევა აქვს საკუთარი ბინის ფარგლებში. ეს ხრიკი თრილერული სატელევიზიო შოუსთვის შესანიშნავი დასაწყისია. ის გვამზადებს, როგორც „მჯდომარე იხვებს“, რათა შევშინდეთ, შევძრწუნდეთ და აღფრთოვანებული დავრჩეთ იმით, რაც შემდეგ მოხდება. „შენ“ ისეთივე ინტენსიურია, როგორც ნებისმიერი ფსიქოლოგიური თრილერი, მაგრამ მისი ანტი-რომანტიკული კონცეფცია ირონიის ფენას ამატებს ჩვენსა და ეკრანზე განვითარებულ მოვლენებს შორის, რაც გვაძლევს საშუალებას დავეთანხმოთ ყველაფერს, რასაც ჯო გოლდბერგი აკეთებს. ჩვენ იმდენად ვიღებთ ჯოს ისტორიას, რომ ჩვენი ნერვები იძაბება, როდესაც საფრთხე მისკენ იჩენს თავს, და გარკვეულ კმაყოფილებასაც კი ვგრძნობთ ყოველი დარღვევისგან, რომელსაც ის წარმატებით უმკლავდება. ალფრედ ჰიჩკოკის „ფსიქოს“ შემდეგ, სადაც ნორმან ბეიტსის მიმართ სიმპათია გაგვიჩინა, არცერთ მკვლელობის ამსახველ თრილერს არ უმოქმედია აუდიტორიაზე ასე ეფექტურად. როგორც სატელევიზიო თრილერი, Netflix-ის „შენ“ უმეტეს ფილმზე უკეთ ახერხებს ჩვენს დაახლოებას ბოროტმოქმედ ცენტრალურ პერსონაჟთან. ლიტერატურული მასალის ეკრანიზაციებს შორის ცოტაა ისეთი, რომელმაც ნაწილობრივი და არასაიმედო პირველი პირის თხრობის ხელოვნება ასე კარგად აითვისა. შოუ ნამდვილად პატარა ეკრანის მიღწევად იგრძნობა, რაც მხოლოდ სტრიმინგის ეპოქაში იქნებოდა შესაძლებელი. უფრო მეტიც, „შენ“ არ ჯდება კონკრეტულ ჟანრში კომფორტულად. მიუხედავად იმისა, რომ სავსეა შემზარავი დანაშაულებით, ის ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ კრიმინალური სერიალი. მასში იმდენივე ფსიქოლოგიაა, რამდენიც ნებისმიერ ფსიქოლოგიურ თრილერში, თუმცა მხოლოდ გონებრივ თამაშებსა და ემოციებზე არ არის. შემთხვევითი არ არის, რომ სერიალის სათაური (You – „შენ“) ეფექტურად მიუთითებს ჩვენზე, მაყურებელზე, რადგან მისი სიუჟეტის დიდი ნაწილი იმაზეა, თუ რას ვფიქრობთ მასზე. „შენ“ გვიწვევს ჯო გოლდბერგის არეულ სამყაროში, მაგრამ არასდროს გვეუბნება, როგორ უნდა შევხედოთ მას. რამდენად მზად ვართ ვენდოთ ჯოს, საბოლოოდ ჩვენზეა დამოკიდებული. თქვენი აზრი გვაინტერესებს! გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები ქვემოთ მოცემულ განყოფილებაში და გახსოვდეთ, რომ პატივისცემით მოეკიდოთ ერთმანეთს. თქვენი კომენტარი არ არის შენახული. ეს განყოფილება ღიაა დისკუსიისთვის. იყავით პირველი, ვინც თქვენს მოსაზრებებს დაპოსტავს.