შერიენ დაბისის დრამა, რომელიც ერთი პალესტინური ოჯახის თითქმის 75 წელს მოიცავს, არის გულისამაჩუყებელი, თუმცა ზოგჯერ პირდაპირი, პორტრეტი იძულებითი გადაადგილებისა. პალესტინელ-ამერიკელი კინორეჟისორის შერიენ დაბისის გულისშემძვრელი ნამუშევარი, „ყველაფერი, რაც შენგან დარჩა“, რომელიც თაობათაშორისი ტრავმის პორტრეტია, თავის 75-წლიან ისტორიას, დიდი ეპოსების მსგავსად, in medias res იწყებს. თინეიჯერი ბიჭი მისდევს მეგობარს ნაბლუსის ვიწრო ქუჩებში, მზით გათეთრებულ, კეთილშობილურად დანგრეულ სახლებს შორის მოძრაობს ახალგაზრდობის სისწრაფით. კინეტიკური, ზუსტი კადრების სერიით, დაბისი ასახავს ოკუპირებული დასავლეთ სანაპიროს ცოცხალ რუკას 80-იანი წლების ბოლოს, სადაც დამცირება და იმედი თანაარსებობს საშიშ ქვაბში. ნური (მუჰამედ აბედ ელრაჰმანი) დეიდის სამზარეულოდან ხილის ხმაურიან ბაზარში, შემდეგ კი საპროტესტო აქციაზე მიდის ისრაელელ ჯარისკაცების წინააღმდეგ საგუშაგოზე; ის მაშინვე უერთდება ინტიფადას („აჯანყება“) შეძახილებს. შემდეგ ჯარისკაცები ცეცხლს ხსნიან. კადრი გადადის ასაკოვან დაბისზე, ნურის დედის, ჰანანის როლში, რომელიც კამერას ელაპარაკება: „თქვენ ბევრი არაფერი იცით ჩვენს შესახებ. კარგია, მე აქ იმისთვის არ ვარ, რომ დაგადანაშაულოთ, აქ იმისთვის ვარ, რომ გითხრათ ვინ არის ჩემი შვილი. მაგრამ იმისთვის, რომ გაიგოთ, უნდა გითხრათ რა მოხდა მის ბაბუასთან.“ ამ არაბულენოვანი საოჯახო საგის კომპოზიცია, რომელიც 1948 წლიდან თითქმის დღემდე პერიოდს მოიცავს, ფილმის ძირითად ასპექტებს ავლენს – განცდილი, მამოძრავებელი, მრავალმხრივი დრამა დაძაბული, მგზნებარე ადგილის შეგრძნებით, და გულწრფელი, პირდაპირი მოწოდება აღიარებისკენ. პირველი უფრო ეფექტურია, ვიდრე მეორე, რადგან კონკრეტული ადამიანების ნაკლოვანებები ზოგადად უფრო დამაჯერებელია, ვიდრე პირდაპირი გზავნილი, არ აქვს მნიშვნელობა რამდენად სწორი ან აქტუალურია ის. (ფილმი პალესტინაში წინასაწარ წარმოების ეტაპზე იყო 7 ოქტომბრის თავდასხმებისა და ისრაელის მიერ ღაზაში შემდგომი შეჭრის დროს, რამაც აიძულა გადაღებები იერიხონიდან კვიპროსსა და საბერძნეთში გადაეტანათ.) როგორც ყოველთვის, რთულია შეაფასო ესთეტიკური ღირსებები – რამდენად არწმუნებს, აჯადოებს ან აძრავს ფილმი – მაშინ, როდესაც საუბარია ადამიანებზე, რომლებსაც ასე რუტინულად და სრულად ეთქვა უარი მათი ძირითადი ადამიანობის აღიარებაზე. არ უნდა არსებობდეს საქმის დასაბუთების საჭიროება. მიუხედავად ამისა, დაბისი ქმნის მას, უბრუნდება რა თავდაპირველ ტრავმას: 1948 წლის ნაქბას, ანუ დაახლოებით 750 000 პალესტინელი არაბის იძულებით გადასახლებას სიონისტური შეიარაღებული ფორმირებების მიერ, კოლონიალური ბრიტანელების დახმარებით, ისრაელის სახელმწიფოს ფორმირებისთვის. ეს სექცია, რომელშიც ნურის ბებია-ბაბუა შარიფი (ადამ ბაქრი) და მუნირა (მარია ზრეიკი) კარგავენ თავიანთ დიდებულ სახლსა და საოჯახო ფორთოხლის ბაღს იაფოში, და შარიფი წელიწადს ატარებს ციხის ბანაკში, გამოირჩევა ნათელი მორალური უპირატესობით და ისტორიის ბრწყინვალე წარმოდგენით, კეთილშობილური პერსონაჟებით, რომლებსაც უსამართლობის ტალღა ატყდებათ თავს. არის სერიოზული, ემოციური პათოსი, მაგრამ ასევე პირდაპირი სარგებლიანობის განცდა – ფილმი გამოიყენება როგორც საგანმანათლებლო საშუალება, დრამატიზირებს მონუმენტურ ტრაგედიას იმ აუდიტორიისთვის, რომელიც შესაძლოა არ იცნობს, განსაკუთრებით კინემატოგრაფიულად, ნაქბას, ბრიტანეთის მანდატს ან დეირ იასინის ხოცვა-ჟლეტას, რომლის ამბებიც შარიფის ახალგაზრდა ვაჟს სალიმს აშინებს. მაგრამ წლების გასვლისა და ტრავმის გამწვავებასთან ერთად, ფილმი გადაიქცევა უფრო ეკლიან, გასაოცარ, ლამაზად გაფორმებულ და ღრმად ამაღელვებელ ნაწარმოებად. დაბისი, 2009 წლის სანდენსის ფესტივალის აღმოჩენა „ამრიქას“ სცენარისტი/რეჟისორი, გონივრულად აჩერებს ყურადღებას ოჯახის დასავლეთ სანაპიროზე მყიფე ცხოვრების ტრადიციებზე, ადაპტაციებსა და ყოველდღიურობაზე – ცეკვებზე შარიფის ქალიშვილის ქორწილში, გაკვეთილებზე, რომლებსაც ზრდასრული სალიმი (სალეჰ ბაქრი) ასწავლის სკოლაში, დაკარგული სამშობლოს პროპაგანდისტულ ვიდეოებზე, რომლებსაც ცრემლიანი თვალებით უყურებენ მოხუცი შარიფი (მოჰამედ ბაქრი) და ახალგაზრდა ნური. ყოველთვის, ოკუპაციის გამაადამიანებელი რუტინა. „ყველაფერი, რაც შენგან დარჩა“ მაყურებელს ერთი ოჯახის მყიფე, გაყოფილი სიმშვიდეში ატყვევებს – სალიმის დაჟინებული მოთხოვნა, რომ მამამ წარსული დაივიწყოს, შარიფის დაჟინებული მოთხოვნა, რომ ნურმა გაიგოს მათი საქმე, ნურის დაჟინებული მოთხოვნა, რომ მამამ ბოლოსდაბოლოს იბრძოლოს – საკმაოდ დიდი და მომხიბვლელი ხნის განმავლობაში, სანამ ყველაფერი ინგრევა. ფილმის 145-წუთიანი ხანგრძლივობის თითქმის ნახევარი გადის, სანამ თინეიჯერი ნურის დაზიანებას დავუბრუნდებით პირველი ინტიფადის დროს, რაც იწვევს საბედისწერო ბიუროკრატიულ კოშმარს, ოჯახურ გარჩევას, წარმოუდგენელ გადაწყვეტილებებს და შეხსენებებს საერთო და რთული ადამიანურობის შესახებ, რაც ყველაფერი ოსტატურად და დახვეწილად არის გადმოცემული დაბისისა და სალეჰ ბაქრის მიერ. ფართო გრძნობები და მძიმე დრამა უხვადაა, მაგრამ არა ზედმეტი სენტიმენტალურობა – განსაკუთრებით შუა სექციებში, ფილმი ეხება უფრო პროვოკაციულ, უპასუხო, ნახევრად ღრმა კითხვებს: როგორ იქცევა ტრავმა წყენად, რამდენის ღირსია ბრძოლა, ოჯახის უსაფრთხოების ვალდებულებები მორალის წინააღმდეგ, იმ ადამიანების პასუხისმგებლობა, ვინც მიდის და ვინც რჩება. როგორ ამუშავებს ბიჭი მამის სახელმწიფოებრივად განხორციელებულ, რუტინულ დამცირებას. როგორ ამსხვრევს ჩაგვრა რწმენას ერთმანეთის მიმართ საყვედურებად. და ასევე, როგორ გრძელდება ცხოვრება, მიუხედავად ყველაფრისა. „ყველაფერი, რაც შენგან დარჩა“ სანდენსის კინოფესტივალზე აჩვენეს და გაერთიანებული სამეფოსა და ირლანდიის კინოთეატრებში 6 თებერვლიდან იქნება ნაჩვენები.