ბოდიში, უოლტერ უაიტ, მაგრამ დონ დრეიპერმა „შეშლილი კაცები“ ტელევიზიის მეფედ აქცია, სანამ შენ მეტამფეტამინის პირველ პარტიას დაამზადებდი. როდესაც AMC-ის სერიალი „მძიმე დანაშაული“ (Breaking Bad) 2008 წელს გამოვიდა, მას „სოპრანოსების“ (The Sopranos) მომავალ მემკვიდრეს უწოდებდნენ მისი მკაცრი, დაძაბული და კომპლექსური ანტიგმირის ასახვის გამო. უოლტის ტრანსფორმაციამ, სკოლის ქიმიის მასწავლებლიდან ჰაიზენბერგის სახელით ცნობილ დაუნდობელ მეტამფეტამინის ბატონად, მაყურებელი და კრიტიკოსები ხუთი სეზონის განმავლობაში აოცა და მრავალი მიიჩნევს მას ყველა დროის საუკეთესო სატელევიზიო შოუდ. მიუხედავად იმისა, რომ „მძიმე დანაშაული“ უდავოდ იმსახურებს აღიარებას, „შეშლილი კაცები“ არანაკლებ რევოლუციური იყო და ის უფრო ადრე გამოვიდა. მეთიუ ვაინერის შექმნილი „შეშლილი კაცები“ (Mad Men) 2007 წლის ზაფხულში, ასევე AMC-ზე გამოვიდა. სერიალის ცენტრში დონ დრეიპერი იყო – ცვალებადი განწყობის მქონე სარეკლამო აღმასრულებელი დირექტორი 1960-იანი წლების ნიუ-იორკში. „შეშლილმა კაცებმა“ სრულიად შეცვალა წარმოდგენა იმაზე, თუ როგორი შეიძლება ყოფილიყო პერიოდული დრამა. მიუხედავად იმისა, რომ „შეშლილი კაცები“ თავისი შვიდი სეზონის განმავლობაში საგულდაგულოდ ისტორიულად ზუსტი იყო, მან ნოსტალგია უკანა პლანზე გადაიტანა, რითაც სამუდამოდ შეცვალა ტელევიზია. „შეშლილმა კაცებმა“ არა მხოლოდ AMC-ს გაუთქვა სახელი, როგორც საკაბელო არხის პირველმა ორიგინალურმა დრამამ, არამედ დაამტკიცა, რომ HBO არ იყო ერთადერთი, ვისაც შეეძლო ფილმის ხარისხის, პერსონაჟზე ორიენტირებული პრესტიჟული ტელევიზიის შექმნა. „შეშლილი კაცები“ სტრიმინგ პლატფორმების გამოჩენამდე, იმ დროს მოვიდა, როდესაც საკაბელო ტელევიზია ჯერ კიდევ მნიშვნელოვანი იყო. ამიტომაც, ფაქტი, რომ ის იყო პირველი სარეკლამო მხარდაჭერით საკაბელო შოუ, რომელმაც „პრაიმტაიმ ემის“ ჯილდო მოიგო საუკეთესო დრამატული სერიალისთვის, უზარმაზარი მიღწევა იყო. ეს იმას ნიშნავდა, რომ ყველა შოუს სჭირდებოდა დონის ამაღლება — და მათაც აწიეს. „შეშლილი კაცების“ გამოჩენამდე, შოუსთვის „ნელი“ ეტიკეტის მიწებება მის სიკვდილის განაჩენს ნიშნავდა; ეს მოსაწყენობასთან ასოცირდებოდა. თუმცა, AMC-ის პერიოდულმა დრამამ დაამტკიცა, რომ ნელი, პერსონაჟზე ორიენტირებული თხრობა უფრო მიმზიდველ ტელევიზიას ქმნიდა. „შეშლილი კაცები“ არ ეყრდნობოდა დიდ სიუჟეტურ გადახვევებსა და შოკისმომგვრელ კლიფჰენჯერებს. როდესაც ჯოანს აღარ სურს ქმართან ყოფნა, ის უბრალოდ ეუბნება ამას საუზმეზე, და ეს უფრო დრამატული და მომაჯადოებელია, ვიდრე მათი ყვირილი და სცენის მოწყობა. ამასობაში, „შეშლილი კაცების“ საუკეთესო ეპიზოდში, რომელიც ასევე ჯონ ჰემის ფავორიტია – „ჩემოდანი“ („The Suitcase“) – სიუჟეტური თვალსაზრისით ცოტა რამ ხდება, გარდა იმისა, რომ დონი პეგის აიძულებს დაბადების დღეზე გვიანობამდე იმუშაოს. თუმცა, ეს არის პერსონაჟების განვითარებისა და ორ პერსონაჟზე ორიენტირებული დრამის ოსტატური მაგალითი. რა თქმა უნდა, არის დონ დრეიპერი. ტონი სოპრანომ (Tony Soprano) და დექსტერ მორგანმა (Dexter Morgan) უკვე მოიპოვეს სახელი, როგორც სატელევიზიო ანტიგმირებმა, სანამ დონი გამოჩნდებოდა, მაგრამ რეკლამის სპეციალისტი იყო პირველი, ვინც აშკარა კრიმინალი არ იყო. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ფსიქიკა შეიძლება ისეთივე ბნელი ყოფილიყო, ის ფაქტი, რომ ის კანონმორჩილი მოქალაქე იყო, რომელიც 9-დან 5 საათამდე მუშაობდა, სარკე იყო მაყურებლისთვის, გვანახებდა, რომ ჩვენი გულდასმით შექმნილი ფასადების მიუხედავად, ყველას გვაქვს პოტენციალი, რომ საკუთარი თავის უარესი ვერსიები გავხდეთ, თუ ფრთხილად არ ვიქნებით. სიუჟეტზე პერსონაჟების უპირატესობის გარდა, „შეშლილი კაცები“ თავის დროზე უსწრებდა იმით, რომ პერიოდულ გარემოს ძირითადად სოციალური კომენტარისთვის იყენებდა. მაშინ როცა სხვა პერიოდული დრამები ხშირად ლამაზი კოსტიუმების დემონსტრირების ან „მარტივი დროის“ მონატრების საბაბი იყო, „შეშლილმა კაცებმა“ 1960-იანი წლები მიკროსკოპის ქვეშ მოაქცია, შეისწავლა „ამერიკული ოცნება“ და გამოავლინა მისი ნაკლოვანებები. ვინაიდან სერიალის ქრონოლოგია 1960 წლიდან 1970 წლამდე მოიცავს, „შეშლილი კაცების“ განმავლობაში მრავალი მნიშვნელოვანი ისტორიული მოვლენა და სიკვდილი ხდება. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი სიუჟეტის მნიშვნელოვანი ნაწილია, შოუ არ არის დაინტერესებული მათი ხელახლა შექმნით ან ყურადღების ცენტრში მოქცევით. უფრო მეტიც, ეს მოვლენები პერსონაჟების განვითარების საშუალებად გამოიყენება. მესამე სეზონის ეპიზოდი „The Grown-Ups“ ეძღვნება ჯონ კენედის მკვლელობას, მაგრამ ყურადღების უმეტესი ნაწილი როჯერის ქალიშვილის ქორწილსა და შემდგომ მოქმედებებზეა ორიენტირებული. ერის უმანკოების მსგავსად, პერსონაჟების უმანკოებაც ნადგურდება. აღარ სურს რა 1950-იანი წლების ოპტიმიზმისთვის მიჭერა, რომელმაც მას მშვიდობაზე მეტი ტკივილი მოუტანა, ბეტი საბოლოოდ ეუბნება დონს, რომ აღარ უყვარს იგი, რაც მათი ქორწინების დასასრულს მოასწავებს. როგორც ნებისმიერი წარმატებული სატელევიზიო შოუს შემთხვევაში, მიმბაძველებიც მალევე გამოჩნდნენ, და „შეშლილი კაცები“ არც ამ მხრივ იყო გამონაკლისი. სერიალები, როგორიცაა „პან ემი“ (Pan Am) და „ფლეიბოის კლუბი“ (The Playboy Club), ცდილობდნენ ესარგებლათ „შეშლილი კაცების“ 1960-იანი წლების გარემოთი და ისეთი თემებით, როგორიცაა სექსიზმი, მომხმარებლობა და კულტურული რევოლუცია, მაგრამ ისინი ესთეტიკასა და ხრიკებზე იყვნენ ორიენტირებული, ვიდრე სათანადოდ განვითარებულ პერსონაჟებზე. „შეშლილი კაცები“ წარმატებული არ ყოფილა იმიტომ, რომ ის 60-იან წლებში ვითარდებოდა; ის წარმატებული იყო იმიტომ, რომ დონ დრეიპერზე იყო. „შეშლილი კაცები“ გამოჩნდა იმ პერიოდის პირველ ნახევარში, რასაც ბევრი „ტელევიზიის ოქროს ხანას“ ან „პიკური ტელევიზიის“ ეპოქას უწოდებს, რომელიც 2000-იანი წლების დასაწყისში დაიწყო. „შეშლილმა კაცებმა“ ძირითადი საკაბელო არხების ხარისხი აამაღლა, რის შემდეგაც მალევე გაჩნდა სტრიმინგ პლატფორმები, და ამან გააგრძელა მედიუმის რევოლუციონიზაცია. სტრიმერებს, როგორიცაა Netflix, Prime Video და Hulu, სურდათ დაემტკიცებინათ, რომ მათ შეეძლოთ კონკურენცია გაეწიათ HBO-სა და AMC-სთვის ხარისხიანი ტელევიზიის შექმნაში, და მათ თავდაპირველად მიაღწიეს წარმატებას, შემოგვთავაზეს ფენომენალური შოუები, როგორიცაა „ბანქოს სახლი“ (House of Cards), „საოცარი მისის მეიზელი“ (The Marvelous Mrs. Maisel) და „მხევლის წიგნი“ (The Handmaid's Tale). როგორც ფასიანი სააბონენტო სერვისები, ეს პლატფორმები არ იყვნენ შეზღუდული მაუწყებლობის სტანდარტებით და ამიტომ შეეძლოთ შემოეთავაზებინათ უფრო მკვეთრი, ზღვარგადასული მასალა — ხომ არ შეეძლო ძირითად საკაბელო არხს „ბიჭების“ (The Boys) ან „ბრიჯერტონის“ (Bridgerton) ჩვენება. თუმცა, „პიკური ტელევიზიის“ ერა 2023 წელს დასრულდა, როდესაც სტრიმინგის...