„შეუჩერებლები“: სილვესტერ სტალონეს ფილმის შთაგონება – როკ ვეტერანები და ჰოლივუდის ლეგენდები

სილვესტერ სტალონეს 2010 წლის ფილმი „შეუჩერებლები“ (რომელიც თავდაპირველად კომედიად ჰქონდა ჩაფიქრებული) უფრო მეტად თავის „ხრიკზე“ იყო დაფუძნებული, ვიდრე სიუჟეტზე, ფაბულაზე ან პერსონაჟებზე. მოქმედება მიჰყვებოდა ზეშესაძლებლობების მქონე დაქირავებული ჯარისკაცების ჯგუფს, რომლებსაც ხშირად იყენებდნენ საერთაშორისო დამნაშავეების ბუდეებზე სამხედრო სტილის რეიდების ჩასატარებლად. დაქირავებული მებრძოლები, მეტსახელად „შეუჩერებლები“, იყვნენ ულტრა-მამაკაცურები, მკაცრები, ზედმეტად კუნთოვანები, ერთი შეხედვით, იზიარებდნენ „ბიჭები ბიჭებად რჩებიან“ ცხოვრების ფილოსოფიას და აფასებდნენ ტყვიებსა და ლუდს. სიუჟეტი მოიცავდა... არ ვიცი, ალბათ, მეკობრეებს ან მსგავს რამეს? რაღაც ომის გამდიდრებაზე? სიუჟეტი „შეუჩერებლების“ ყველაზე ნაკლებად დასამახსოვრებელი ნაწილია. ყველასთვის დასამახსოვრებელი ნაწილი, რა თქმა უნდა, მისი ვარსკვლავური შემადგენლობაა. სტალონემ ერთ ჭერქვეშ შეკრიბა ცნობილი მამაკაცი მოქმედებითი ჟანრის ვარსკვლავები, რომელთა უმეტესობა 50-60 წლის იყო, ამ სამოქმედო ფილმისთვის. სტალონე ჯეისონ სტეტჰემთან ერთად თამაშობდა და ბრიუს უილისთან და არნოლდ შვარცენეგერთან ერთად ერთ სცენაში გამოჩნდა. ფილმში ასევე მონაწილეობდნენ ჯეტ ლი, დოლფ ლუნდგრენი, მიკი რურკი, ტერი კრიუსი და მოჭიდავე სტივ ოსტინი. ფილმში იმდენი ტესტოსტერონი იყო, რამდენიც „სუპერ ბოულის“ სტადიონზე. არ ჰქონდა დიდი მნიშვნელობა, რას აკეთებდა ეს მასიური, მამაკაცური შემადგენლობა, სანამ მასში იარაღი და აფეთქებები იყო. ეს „ხრიკი“ წარმატებული აღმოჩნდა; „შეუჩერებლებმა“ 82 მილიონი დოლარის ბიუჯეტით თითქმის 275 მილიონი დოლარი გამოიმუშავა. სტალონემ ცოტა ხნის წინ GQ Magazine-თან ვიდეო-რეტროსპექტივა გამართა, სადაც მსახიობმა/რეჟისორმა აღნიშნა, რომ „შეუჩერებლების“ შექმნის შთაგონება მას ჰოლივუდ ბოულში (Hollywood Bowl) 1960-იან და 1970-იან წლებში დაარსებული ჯგუფების კონცერტის ნახვის შემდეგ მოუვიდა. ამ „ძველი ჰიტების“ შოუს დროს მან დაინახა, რომ მუსიკოსები ან გარდაცვლილები იყვნენ, ან იმდენად მოხუცები, რომ მათი შესრულება არცთუ ისე შთამბეჭდავი იყო. სტალონემ გააცნობიერა, რომ თუ თავიანთი პრაიმის მიღმა მყოფი ძველი მუსიკოსები კვლავ ახერხებენ შოუს დადგმას – და, რაც მთავარია, მაყურებლის მოზიდვას – მაშინ მოძველებული მოქმედებითი ჟანრის ვარსკვლავებიც იმსახურებდნენ მსგავს შანსს. აღსანიშნავია, რომ როდესაც სილვესტერ სტალონემ „შეუჩერებლები“ შექმნა, ის უკვე 64 წლის იყო. ის 1940-იანი წლების შუა პერიოდში დაიბადა და 1950-იან წლებში ბავშვი იყო, ამიტომ მისი მუსიკალური გემოვნება იმ ეპოქის რადიოჰიტებისკენ იყო მიდრეკილი. შესაბამისად, ის მშვენივრად გრძნობდა თავს ჰოლივუდ ბოულში გამართულ კონცერტზე, სადაც ისეთი ჯგუფები გამოდიოდნენ, როგორიცაა The Righteous Brothers. თუმცა, The Righteous Brothers-ის ხილვა 2000-იანი წლების ბოლოს ცოტა დამთრგუნველი იყო, რადგან ბობი ჰეტფილდი, ორი ცენტრალური ძმიდან ერთ-ერთი, 2003 წელს გარდაიცვალა. როგორც სტალონე იხსენებს კონცერტს: „ჩემი მეუღლე წავიყვანე ძველი ჰიტების კონცერტზე. ათი ჯგუფი იყო. ახალგაზრდობაში ყველა შესანიშნავი იყო. ჩემს მეუღლეს ვუთხარი: „ეს მოგეწონება, ეს სენსაციურია“. მივედით ჰოლივუდ ბოულში და პირველი ვინც გამოვიდა, იყო 'The Righteous Brothers!' ოღონდ მათგან მხოლოდ ერთი იყო. მეორე გარდაიცვალა, ამიტომ ეს იყო 'The Righteous Guy.' შემდეგ 'The Young Rascals!' იყო ოთხი ბიჭი, ახლა კი მხოლოდ ერთი იყო. და ის იყო 'მოხუცი ხულიგანი'. ის ყველას უკან იმალებოდა. ეს კოშმარი იყო.“ ვინც კი ოდესმე უნახავს ლეგენდარული მუსიკოსი, სავარაუდოდ, წარმოიდგენს, რაზეც სტალონე საუბრობს. ბევრი მუსიკალური ჯგუფი აგრძელებს დაკვრას და ალბომების ჩაწერას, მაშინაც კი, თუ ისინი საზოგადოების ყურადღების ცენტრიდან გაქრნენ და საბოლოოდ გადადიან „ნელა მოძრაობის“ პერიოდში, რა დროსაც მხოლოდ ძველი ჰიტების კონცერტებზე გამოდიან, ისეთის, როგორიც სტალონემ აღწერა. ამას მე ვწერ როგორც ადამიანი, რომელმაც 2025 წელს კონცერტზე ნახა The Who და ალ გრინი. ეს არ ყოფილა სტალონესთვის ნამდვილი „სასიკვდილო დარტყმა“, რადგან მისი საყვარელი ჯგუფი სცენაზე ჯერ არ ასულა. როდესაც ისინი გამოვიდნენ, სტალონემ ნამდვილად იგრძნო დროის გამანადგურებელი ეფექტი როგორც საკუთარ თავზე, ასევე მის მუსიკალურ გმირებზე. სტალონეს საყვარელი ჯგუფი იყო Blood, Sweat & Tears, ჯაზ-როკ ბენდი, რომელიც 1967 წელს ჩამოყალიბდა. მათი ყველაზე დიდი ჰიტი შესაძლოა იყოს „You've Made Me So Very Happy“, და როდესაც მათ ჰოლივუდ ბოულზე თავიანთი ხელმოწერის ჰიტი იმღერეს, სტალონეს სული ოდნავ მოუკვდა. როგორც მან აღწერა: „და ბოლოს, 'Blood, Sweat & Tears!' [...] ეს ბიჭი მკვლელი იყო. დევიდ კლეიტონ-ტომასი. ის ტყავის ტანსაცმელს იცვამდა. [...] ახლა... ისინი გამოდიან და ის კორდუროშია ჩაცმული. ფლანელის პერანგი ქამარში აქვს ჩატანილი, ქამარი კი აქამდეა აწეული. მან იმღერა: 'You've made me so... თქვენ გამოიცანით... very happy!' და მე ვთქვი: 'ოჰ, ღმერთო. [...] სიცოცხლის წლებს მაკლებ. წავიდეთ აქედან.'“ მაგრამ ამ გამოცდილებამ, როგორც სტალონემ თქვა, პირდაპირ მიიყვანა ის „შეუჩერებლების“ იდეამდე. ის 60 წელს გადაცილებული იყო, რაც მას თავად აქცევდა „ძველ ვარსკვლავად“. და თუ ადამიანები მიდიან ძველი ჰიტების ჯგუფების დიდი შემადგენლობის სანახავად, მაშინ უეჭველია, მათ მოუნდებათ მსგავსი შემადგენლობის მოძველებული მოქმედებითი ჟანრის გმირების ხილვა. როგორც მან თქვა: „წლების შემდეგ, მე ვიფიქრე ყველა ამ სამოქმედო მსახიობზე, რომელთა კარიერაც თითქმის დასრულებული იყო. მეც მათ შორის. ბიჭო, თუ მათ დააბრუნებ ძველი ჰიტების კონცერტზე, ხალხი მოვა. ინდივიდუალურად არავინ მოვა. მოდი, მოვიყვან დოლფს, დეივს და ჯეისონ სტეტჰემს. ყველა ამ ხალხს. ჯეტ ლის. ეს არის მოვლენა, ისევე როგორც ძველი ჰიტების კონცერტი. ეს ზუსტად ეგ არის. ეს იყო ცნობისმოყვარეობის ფაქტორი.“ დღეისათვის უკვე ოთხი ფილმია გადაღებული „შეუჩერებლების“ სერიიდან, რომელთაგან მეორემ და მესამემ ასობით მილიონი დოლარი გამოიმუშავეს თითოეულმა. ეს იყო ძველი ჰიტების კონცერტი, რომლის ნახვაც ყველას უნდოდა.