შფოთვა ისეთი რამაა, რისი აღწერაც შეიძლება რთული იყოს, მაგრამ როცა მას გრძნობ, ზუსტად იცი, რა არის. ეს ჩვეულებრივ არ არის სასიამოვნო შეგრძნება, მაგრამ როდესაც ფილმი გაღელვებს, ეს შესაძლოა სულ სხვაგვარი იყოს. იგივე მიზეზის გამო, რეალურ ცხოვრებაში შეშინება უსიამოვნოა, მაგრამ საშინელებათა ფილმმა შეიძლება საკმაოდ მაგარი შიში გამოიწვიოს – თუ, რა თქმა უნდა, არ ვსაუბრობთ მძიმე ან ტრავმატულ ჰორორზე. მაგრამ თუკი მძიმე და ტრავმატული განწყობის ფილმებზე ვსაუბრობთ, ქვემოთ მოყვანილი ნამუშევრები სწორედ ამას აკეთებენ, ოღონდ შიშის ნაცვლად შფოთვის განცდას იწვევენ. ეს ნიშნავს, რომ ქვემოთ მოცემული ყველაზე შფოთვის გამომწვევი ფილმების უმეტესობა თრილერის ჟანრს მიეკუთვნება და არა ჰორორს, თუმცა ზოგიერთ მათგანში სხვა ჟანრებთან მცირე გადაკვეთაც არის და ზოგიერთი იმდენად ინტენსიურია, რომ ზოგჯერ საზღვრისპირა საშინელებათა ყურების გამოცდილებასაც კი ქმნის, ყოველ შემთხვევაში დროდადრო. ჟურნალისტიკის სამყაროში არის რაღაც, რაც კარგად ერწყმის თრილერის ჟანრს, შესაძლოა, საგამოძიებო ელემენტებისა და გარკვეული ამბების გაშუქებასთან დაკავშირებული თანდაყოლილი საფრთხის გამო. მიუხედავად ამისა, ასეთ სამყაროში გადაღებული ფილმების უმეტესობა არ არის ისეთი ბნელი და უხეში, როგორიც „ღამის ქვეწარმავალი“ (Nightcrawler), დიდწილად იმის გამო, რომ ცენტრალური პერსონაჟი აქ გმირისგან შორსაა და სულ უფრო მზადაა მორალური ზღვარი გადაკვეთოს ყოველ ახალ სცენაში. ეს ძირითადად მორალურ დაცემაზე გადაღებული ფილმია, რომელიც ფოკუსირებულია ვინმეზე, ვინც თავიდანვე საეჭვოდ გამოიყურება. „ღამის ქვეწარმავალი“ ბევრი რამაა და ის ასევე უსიამოვნოა, მაგრამ თუ არ გეშინიათ ბნელი თრილერების, ის მართლაც ძალიან ამაღელვებელია. ზოგიერთი ნაწილი მუქი კომედიური ან სატირული გზით მუშაობს, თუმცა, მიუხედავად ამისა, თუ ის კომედიად იქნებოდა კლასიფიცირებული, ის ყველაზე შორს იქნებოდა სასიამოვნო კომედიისგან. მარტივად რომ ვთქვათ, ერთ-ერთი ყველაზე სევდიანი სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმი, თუკი ის საერთოდ სამეცნიერო ფანტასტიკად ითვლება, „ძაფები“ (Threads) გვიჩვენებს, თუ რა მოხდებოდა სამყაროში, თუკი ბირთვული ომი დაიწყებოდა. ფილმის პირველი ნაწილი გარკვეულწილად წააგავს შედარებით ახალ „დინამიტის სახლს“ (A House of Dynamite), მაგრამ შემდეგ „ძაფები“ ირჩევს შედეგების ბევრად უფრო დეტალურად ჩვენებას, ვიდრე მოსალოდნელია. „ძაფები“ საშინლად შორს მიდის მომავალში, გვიჩვენებს გადარჩენილთა მცირე რაოდენობის შემდგომ თაობებს, რომლებიც დეგრადაციას განიცდიან და ადამიანურობას კარგავენ. და შედეგები, რბილად რომ ვთქვათ, არ არის სასიამოვნო. გარდა ამისა, „ძაფები“ საშინლად შორს მიდის მომავალში, გვიჩვენებს გადარჩენილთა შემდგომ თაობებს, რომლებიც დეგრადაციას განიცდიან და ადამიანურობას კარგავენ, შესაძლოა, შესაფერისად ბინადრობენ სამყაროში, რომელიც აღარ ჰგავს დედამიწას. ის შფოთვას იწვევს არა ისე, როგორც „ღმერთო ჩემო, წარმოდგენა არ მაქვს, რა მოხდება“, არამედ უფრო ისე, როგორც „ვიცი, რომ ეს გაუარესდება, მაგრამ არ ვიცი, რამდენად ცუდი შეიძლება გახდეს“. ამ რეიტინგში მარტინ სკორსეზეს ორი ფილმი იქნება წარმოდგენილი, მაგრამ ხაზგასასმელია, რომ ეს ორი სრულიად განსხვავებული ნამუშევარია. პირველი არის „დაუვიწყარი ღამე“ (After Hours), რომელიც სკორსეზეს ფილმოგრაფიაში ერთ-ერთ ყველაზე სასაცილო ფილმად გამოირჩევა, თუნდაც ეს ძალიან ბნელი კომედია იყოს, რომელიც ყველასთვის მისაღები არ არის. ის მაინც ცოტა უფრო ფართო და ხშირად კომედიურია, ვიდრე „კომედიის მეფე“ (The King of Comedy) და „უოლ სტრიტის მგელი“ (The Wolf of Wall Street), რომელთაგან ეს უკანასკნელი თანდათან უფრო სერიოზული ხდება. „დაუვიწყარი ღამის“ მთელი ხანგრძლივობის განმავლობაში, ეს არის კომედიური კოშმარი, სადაც მამაკაცი გვიან ღამით კოშმარულ სიტუაციაშია ჩარჩენილი და დაბრკოლებას დაბრკოლებაზე აწყდება. ის ესკალაციას განიცდის და მუდმივად უფრო გიჟური ხდება ისე, რომ ნერვებს მოგიშლით, ან გაგაცინებთ, ან, იდეალურ შემთხვევაში, შესაძლოა, ორივე ერთდროულად მოახერხოს. „მოხუცებისთვის ადგილი არ არის“ (No Country for Old Men) ტექნიკურად ვესტერნია, თუმცა ერთ-ერთი ყველაზე უმოწყალოდ მძიმე, რაც კი ოდესმე გადაღებულა. უფრო კონკრეტულად, ეს არის ნეო-ვესტერნი, სადაც მოვლენები რამდენიმე ათეული წლის წინ ხდება, და არა საუკუნეზე მეტი ხნის წინ, ამიტომ ის თანამედროვეა. ის ასევე ძალიან შორსაა ზოგიერთი უფრო მარტივი და ნაკლებად მორალურად რთული ისტორიისგან, რომლებსაც შესაძლოა უფრო ხშირად დაუკავშიროთ (სამართლიანად თუ არა) ტრადიციულ ვესტერნებს. ეს არის ფილმი, სადაც შერიფი მართლაც მოხუცი კაცია და მუდმივად ერთი ნაბიჯით ჩამორჩება ფილმის უმოწყალო ბოროტმოქმედს, რომელიც მისდევს სხვა კაცს, რომელმაც ნარკოგარიგების ადგილიდან, რომელიც სასიკვდილოდ იქცა, ბევრი ფული აიღო. „მოხუცებისთვის ადგილი არ არის“ შეიცავს კატა-თაგვობანას ინტენსიურ თამაშს, მაგრამ კატა სინამდვილეში ნამდვილი ლომის მსგავსია, ამიტომ ყველა თაგვი განსაკუთრებით დაუცველი ჩანს. ასე რომ, კარგი ამბავი აქ ის არის, რომ „უსახელო ნაბიჭვრების“ (Inglourious Basterds) ზოგიერთი ნაწილი ამაღელვებელი და სახალისოა, განსაკუთრებით საომარი ფილმისთვის, მაგრამ შემდეგ სხვა ნაწილები აუტანლად დაძაბულია. სიმართლე გითხრათ, ის გაფრთხილების გარეშე ხტება კათარზისსა და პირქუშობას შორის, მაგრამ ისე, რომ ეს მომენტალურად მუშაობს, რადგან ეს არის კვენტინ ტარანტინო შესაძლოა მის ყველაზე დაბალანსებულ და კარგად კონტროლირებულ ფორმაში (შესაძლოა მისი საუკეთესო ნამუშევარიც კი იყოს მთლიანობაში, თუმცა „უსახელო ნაბიჭვრებს“ საკმაოდ ძლიერი კონკურენცია ჰყავს). ეს არის გრანდიოზული და ამბიციური მეორე მსოფლიო ომის ფილმი, რომელსაც ისტორიული საფუძველი აქვს, რამდენიმე რეალური ისტორიული ფიგურით.