„შვიდი სამეფოს რაინდი“ შესაძლოა „სამეფო კარის თამაშებზე“ მცირე მასშტაბისა იყოს, მაგრამ აშკარაა, რომ მან მიზანს მიაღწია. HBO-ს ამ სერიალმა ფრანჩაიზს ახალი ენერგია შესძინა და თავიდანვე ძლიერი შეფასებები და მაღალი მაყურებლის ქულები დაიმსახურა. თუმცა, ერთი რამ, რაზეც ფანები მუდმივად საუბრობენ, ეს არის ეპიზოდების სიმოკლე – ძალიან მოკლე. ახლა სერიალის შემქმნელი, აირა პარკერი, განმარტავს, თუ რატომ იყო ეს არჩევანი ასეთი მნიშვნელოვანი. „სამეფო კარის თამაშების“ მოვლენებამდე ათწლეულებით ადრე განვითარებული „შვიდი სამეფოს რაინდი“ მოგვითხრობს სერ დანკან მაღალისა და მისი ჭკვიანი საჭურველთმტვირთველის, ეგის, მოგზაურობაზე ვესტეროსში. პირველი სეზონი მხოლოდ ექვსი ეპიზოდისგან შედგება, თითოეული კი დაახლოებით 30-დან 35 წუთამდე გრძელდება. ზოგიერთ მაყურებელს მეტი დროის გატარება სურს ამ სამყაროში, თუმცა სხვებმა შეაქეს ის, თუ რამდენად დახვეწილი და ფოკუსირებულია სიუჟეტის თხრობა. გულწრფელად რომ ვთქვათ, მოკლე ხანგრძლივობა მუშაობს. ეპიზოდები ლაკონურია, არ არის არასაჭირო დეტალები, რომლებიც სიუჟეტს გაწელავდა, და ამბავი არასოდეს იგრძნობა ხელოვნურად გაწელილი მხოლოდ დროის ლიმიტის დასაკმაყოფილებლად. ეპიზოდების ხანგრძლივობის ირგვლივ დისკუსია განსაკუთრებით გააქტიურდა მეოთხე ეპიზოდის ნაადრევად გამოსვლის შემდეგ, რაც Super Bowl-ს უკავშირდებოდა. ამ ეპიზოდში ნაჩვენები იყო დანკანის დაპირისპირება აერიონ ტარგარიენთან და საბოლოოდ დადასტურდა ეგის ნამდვილი ვინაობა. ფანებმა და კრიტიკოსებმა ის აღფრთოვანებით მიიღეს, რამაც ეპიზოდს IMDb-ზე 10-დან 9.7 ქულა მოუტანა. ეს შეფასება მას „სამეფო კარის თამაშების“ მთელ სატელევიზიო სამყაროში ერთ-ერთ ყველაზე მაღალრეიტინგულ ეპიზოდად აქცევს. მიუხედავად ასეთი ქებისა, ეპიზოდების ხანგრძლივობის საკითხი კვლავ აქტუალური რჩება. GQ-სთან საუბრისას პარკერმა განმარტა, რომ შემოქმედებითი გუნდი თავიდანვე ასე გეგმავდა. პირველი სეზონი ეფუძნება ჯორჯ რ.რ. მარტინის ნოველას „ჰეჯრაინდი“, რომელიც „დანკანისა და ეგის“ სერიის პირველი ნაწილია. ეს შედარებით მოკლე ისტორიაა და მისი ხელოვნურად გაწელვა ერთსაათიანი ეპიზოდების მისაღებად არასოდეს ყოფილა მიზანი. როგორც პარკერმა აღნიშნა, HBO ამ უფრო ლაკონურ ფორმატზე თანახმა იყო ჯერ კიდევ მანამ, სანამ მარტინი ამ საუბარში ჩაერთვებოდა. „სანამ ჯორჯთან მივიდოდით, უკვე ვიცოდით, რომ ასე იქნებოდა. HBO-მ ეს უკვე შემოგვთავაზა. ამან გააადვილა – [იცინის] არ მინდა ვთქვა, რომ დავარწმუნეთ, მაგრამ ერთგვარად დავარწმუნეთ ჯორჯი, რომ ეს შეიძლება გადაქცეულიყო სატელევიზიო სერიალად და თანაც კარგად გაკეთებულიყო. მისი ერთ-ერთი მთავარი საზრუნავი, რომ ეს ყოფილიყო ერთგული ადაპტაცია, იყო ის, რომ ამბავი არ გაწელილიყო ასეთ დონეზე.“ დიდი გამოწვევა თავად საწყისი მასალიდან მოდიოდა. პარკერმა აღნიშნა, რომ „ჰეჯრაინდის“ დიდი ნაწილი დანკანის თავში ხდება, ხუმრობით დასძინა, რომ ის ვესტეროსში ერთ-ერთი ყველაზე „დაძაბული“ პერსონაჟია. ამ შინაგანი მონოლოგის ეკრანზე გადმოტანა ნიშნავდა მის გარშემო სამყაროს გაფართოებას და არა დამატებითი სიუჟეტური ხაზების იძულებით შემოტანას. ერთ მომენტში პარკერს ეჭვიც კი შეეპარა, იმუშავებდა თუ არა ეს ამბავი სატელევიზიო სერიალად საერთოდ. რაც დაეხმარა, იყო HBO-ს მიდგომა. პარკერმა აღიარა, რომ ის ელოდა ზეწოლას, რათა დაეკმაყოფილებინა ფრანჩაიზის ჩვეულებრივი მოლოდინები გრძელი სეზონებითა და დიდი ეპიზოდებით. ამის ნაცვლად, სტუდიამ გუნდს სივრცე მისცა, რომ ამბავი ისე მოეყოლათ, როგორც საჭირო იყო. უფრო მოკლე ეპიზოდებმა სერიალს საშუალება მისცა, შეენარჩუნებინა სიმკვეთრე და პერსონაჟებზე ორიენტაცია „ზედმეტი გაწელვის“ გარეშე. ერთსაათიანი ეპიზოდების შექმნის ან სიუჟეტის გაბერვის გარეშე, გუნდს შეეძლო ფოკუსირება მოეხდინა პერსონაჟებზე, ტონსა და ურთიერთობებზე. პარკერმა თქვა, რომ ამ თავისუფლებამ კარი გაუღო სამყაროს გაფართოებას ისეთი გზებით, რაც ბუნებრივი იყო და არა იძულებითი. „მან იცოდა, რომ HBO ამას არ აიძულებდა – ამის შემდეგ უკვე შეგვეძლო გართობა. შემდეგ შეგვეძლო ვესტეროსში დროის გატარება. უკეთ გაგვეცნო დანკანი და ეგი და მათი ურთიერთობა. პირველ სეზონში შეგვეძლო ცოტაოდენი ჩვენი „შვიდთა სასამართლოს“ ელემენტების შეტანა, სანამ მთავარ დაპირისპირებამდე მივიდოდით. „ლაიონელ ბარათეონს ბევრად დიდი როლი აქვს სერიალში, ვიდრე წიგნში, სადაც, მგონი, მას მხოლოდ ერთი ფრაზა აქვს სასამართლოს წინ. ბევრი რამ ძალიან ბუნებრივი იყო. ეს ძალიან ადვილი იყო. ჩვენ არ ვწელავდით სიუჟეტს. დანკანთან და ეგთან ერთად არ ვაკეთებდით უცნაურ გვერდითა ქვესტებს. ჩვენ ისე დავწერეთ, თითქოს ჯორჯს სამასგვერდიანი წიგნი დაეწერა.“ ადრეული საუბრებიდანვე მარტინი აშკარად ამბობდა, რომ სურდა „ჰეჯრაინდის“ არსისთვის ერთგული დარჩენილიყო. პარკერის თქმით, ეს დისკუსიები ორიგინალური ისტორიის პატივისცემაზე იყო ორიენტირებული და არა მის სატელევიზიო მიზნებისთვის გაბერვაზე. ვინაიდან ნოველა დაახლოებით 84 გვერდისგან შედგება, თავშეკავება არა მხოლოდ ჭკვიანური, არამედ აუცილებელიც იყო. საბოლოო ჯამში, „შვიდი სამეფოს რაინდი“ არ ცდილობს იყოს ყველაზე დიდი შოუ ვესტეროსში. ის ფოკუსირებულია ერთი ისტორიის კარგად მოყოლაზე და ჯერჯერობით ეს მიდგომა ამართლებს. ზოგჯერ ნაკლები მართლაც მეტია, მით უმეტეს, როცა ამბავს არ სჭირდება არაფერი ზედმეტი თავისი ეფექტის მისაღწევად.