„შვიდი სამეფოს რაინდი“: რატომ არის ის „სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზის საუკეთესო სერიალი?

„სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზი მაყურებელთა ინტერესს არასდროს კარგავს, რასაც ორი წარმატებული სპინ-ოფი – „დრაკონის სახლი“ და „შვიდი სამეფოს რაინდი“ – მოწმობს. მიუხედავად იმისა, რომ მე, Gen Z-ის წარმომადგენელი, და მამაჩემი, Gen X-ის თაობის შვილი, ბევრ რამეზე არ ვთანხმდებით, ერთ საკითხში ჩვენი აზრები თანხვდება: „შვიდი სამეფოს რაინდი“ „სამეფო კარის თამაშების“ საუკეთესო შოუა და ის მხოლოდ უმჯობესდება. ფენტეზის ჟანრისადმი ჩემი სიყვარული მამას ვუმადლი, რომელმაც ის უამრავი საშუალებით გამაცნო, მათ შორის იყო ისეთი კლასიკური ფილმები, როგორებიცაა „მე-13 მეომარი“ (1999), „ტროა“ (2004) და „300“ (2006), MMORPG „World of Warcraft“ და ტელესერიალები, როგორიცაა „სამეფო კარის თამაშები“, რომელიც მან 12 წლის ასაკში გამაცნო. მიუხედავად იმისა, რომ ეს, ალბათ, სადავო აღმზრდელობითი გადაწყვეტილება იყო მისი მხრიდან, ამან საშუალება მომცა, რეალურ დროში განმეცადა ერთ-ერთი ყველაზე საკულტო ფრენჩაიზი და მასთან ერთად გავიზარდო. შესაბამისად, გარკვეული ავტორიტეტით შემიძლია ვთქვა, რომ „შვიდი სამეფოს რაინდი“ „სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზის უდიდესი დამატებაა და მამაჩემიც მეთანხმება. ბავშვობაში უამრავ საათს ვატარებდი მამაჩემთან ერთად მის ავტოფარეხში მოწყობილ „მამაკაცების გამოქვაბულში“ (mancave), სადაც ფილმებსა და სერიალებს განუწყვეტლივ ვუყურებდით, სანამ დედა საბოლოოდ არ მოვიდოდა ჩემს დასაძინებლად წასაყვანად. სწორედ იქ შემიყვარდა პირველად „სამეფო კარის თამაშების“ ფრენჩაიზი. დროთა განმავლობაში, როცა გავიზარდე, მამაჩემისა და ჩემი გემოვნება თანდათან დაშორდა ერთმანეთს. ახალგაზრდა ზრდასრულობისას, თითქმის შეუძლებელი იყო მასთან ერთად რაიმე ახლის ყურება. მას, როგორც ჩანს, არ მოსწონდა თანამედროვე გამოშვებების უმეტესობა და არასოდეს ერიდებოდა თავისი უკმაყოფილების გამოხატვას. ამას ჩვენ შორის არსებულ თაობათა სხვაობას ვაბრალებდი: ჩემი, Gen Z-ისთვის დამახასიათებელი, ადვილად მოსაწყენი გემოვნება ეჯახებოდა მის, Gen X-ის თაობისთვის დამახასიათებელ, გაცილებით კრიტიკულ აღქმას. ამიტომ, როცა მამას ვკითხე, უყურა თუ არა „შვიდი სამეფოს რაინდს“ და მან მაშინვე განაცხადა, რომ ეს იყო „სამეფო კარის თამაშების“ საუკეთესო სერიალი, რაც კი ენახა, ბედნიერებისგან მეცხრე ცაზე ვიყავი. წლების განმავლობაში, პირველად გვქონდა ერთნაირი ენთუზიაზმით სავსე აზრი შოუს შესახებ. და თუ Gen Z-ის წარმომადგენელი და Gen X-ის წარმომადგენელი ორივე თანხმდებიან, მაშინ „შვიდი სამეფოს რაინდი“ აშკარად რაღაც განსაკუთრებულია. ის, რაც „შვიდი სამეფოს რაინდს“ მამაჩემისთვის „სამეფო კარის თამაშებსა“ და „დრაკონის სახლზე“ მაღლა აყენებს, ოთხი სიტყვით შეიძლება შეჯამდეს: „ის ეპიკურია, თუმცა მარტივი“, რასაც მთელი გულით ვეთანხმები. სერიალი შორდება ზედმეტად რთულ ფენტეზი პოლიტიკასა და ვრცელ ლორს, რომლებიც სხვა შოუებს განსაზღვრავენ, და ნაცვლად ამისა, მოვლენებს კლასიკური გმირის მოგზაურობის მასშტაბზე აბრუნებს. ეს სიმარტივე საშუალებას აძლევს ამბავს ისუნთქოს და ემოციურ მომენტებს უფრო ძლიერს ხდის. ამ გავლენის დიდი ნაწილი მისი ორი ცენტრალური პერსონაჟის, დანკისა და ეგის, რეალურობიდან და მიმზიდველობიდან მოდის. ისინი მყისიერად საყვარლები არიან, რაც ამ ფრენჩაიზისთვის იშვიათად იგრძნობა. მამაჩემი, კერძოდ, ხაზს უსვამს დანკის დიარეას, მის ოცნებას, გახდეს იმაზე დიდი, ვიდრე არის, მის „ვახშმის“ თხოვნას ლიონელ ბარათეონის კარავში შეპარვისას და ათობით სხვა მცირე, მიწიერ მომენტს, რაც დანკს უტყუარად ადამიანურს ხდის. დანკი ისეთი პერსონაჟია, რომელშიც ბევრი მაყურებელი საკუთარ თავს ამოიცნობს. ის გამოირჩევა, როგორც „სამეფო კარის თამაშების“ ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ფიგურათაგანი, რომელსაც ოქროს გული აქვს, რაც შეუძლებელს ხდის, არ ეთაყვანო მას. კიდევ ერთი მთავარი მიზეზი, რის გამოც მამაჩემი ასე ძლიერად უკავშირდება შოუს, არის ეგი, განსაკუთრებით კი დექსტერ სოლ ანსელის შესრულება. ამაშიც მთელი გულით ვეთანხმები, რადგან დექსტერის სახის გამომეტყველება და დიალოგების გადმოცემა გამორჩეულია, რაც მთელ სერიალს აამაღლებს და მას ახალ დონეზე გადაჰყავს. მე ვეთანხმები ყველაფერს, რაც მამაჩემს მოსწონს შოუში, მაგრამ ის, რაც „შვიდი სამეფოს რაინდს“ „სამეფო კარის თამაშების“ სხვა სერიალებზე მაღლა აყენებს ჩემთვის, არის მისი მზადყოფნა, უკან დაიხიოს ზედმეტად ბნელი და ჰიპერსექსუალური შინაარსისგან. მომწონს, რომ AKotSK უფრო მსუბუქ ტონს იღებს და თავის გმირებს საშუალებას აძლევს, მნიშვნელოვანი გამარჯვებები მოიპოვონ, ნაცვლად იმისა, რომ მუდმივად ტრაგედიით შეარყიოს ყოველი ტრიუმფი. ეს არ ნიშნავს, რომ სერიალს ბნელი მომენტები არ აქვს, რადგან მას ნამდვილად აქვს. თუმცა, ეს მომენტები არასოდეს არის გადამეტებული და ისინი თანმიმდევრულად დაბალანსებულია იუმორითა და სითბოთი, რაც ხშირად აკლია როგორც „სამეფო კარის თამაშებს“, ასევე „დრაკონის სახლს“. ისეთი პერსონაჟები, როგორებიც არიან ეგი, დანკი, ლიონელ ბარათეონი, რეიმუნ ფოსოვეი და სხვები, შემოაქვთ ძალზედ საჭირო სიმსუბუქის განცდა, რაც სამყაროს უფრო მდიდარსა და ცოცხალს ხდის. მთლიანობაში, AKotSK-ის პერსონაჟები წარმოუდგენლად კარგი არიან. მისი ბოროტმოქმედებიც კი, როგორიცაა აერიონ ტარგარიენი, ღრმად მიმზიდველები და უცნაურად საყვარლები არიან, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი უდავოდ საშინელი ადამიანები არიან. თითქმის ყველა პერსონაჟი მიყვარს, რომელსაც სერიალი გვაცნობს, და ვაფასებ თითოეულის წვლილს ნარატივში, გამორჩეული ფიგურებიდან, როგორებიც არიან სტილი პეიტი, ბეილორ ტარგარიენი და მეიკარ ტარგარიენი, უსახელო მეძავებამდეც კი, რომლებიც სამყაროს სიღრმეს მატებენ. ტონისა და პერსონაჟების გარდა, კიდევ ერთი მთავარი მიზეზი, რის გამოც AKotSK ჩემთვის „სამეფო კარის თამაშების“ ყველა სხვა სერიალზე მაღლა დგას, არის ის, რასაც მხოლოდ „წმინდა ეპიკურობასა“ და „უმაღლეს კინემატოგრაფიულ ხარისხს“ დავარქმევდი.