არ ვიცი, თქვენ როგორ ხართ, მაგრამ ჯორჯ რ.რ. მარტინის ნაწარმოებების ადაპტაციების ყურების შემდეგ, ვისწავლე ჩემი მოლოდინების შეკავება. „სამეფო კარის თამაშებმა“ ტელევიზია სამუდამოდ შეცვალა, მაგრამ მისმა დასასრულმა ბევრი გულშემატკივრის კეთილგანწყობა შეარყია. „დრაკონის სახლი“ იმედისმომცემი იყო და მიუხედავად იმისა, რომ სიამოვნებით ვუყურებდი, კრიტიკას სრულად ვერ გაექცა, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ზოგიერთი ნაწილი თხრობის ნაცვლად ადგილზე ტრიალს ჰგავდა. ამიტომ, როდესაც „შვიდი სამეფოს რაინდი“ გამოცხადდა, ფრთხილი ოპტიმიზმით შევხვდი. არ მინდოდა ზედმეტად აღფრთოვანება. უფრო მცირე ამბავი, ნაკლები პერსონაჟი, განსხვავებული ტონი და დრაკონების არარსებობა სარისკოდ ჟღერდა ფრენჩაიზისთვის, რომელიც ფუფუნებასა და მასშტაბურობაზე იყო აგებული. ოთხი ეპიზოდის შემდეგ თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ვცდებოდი. „შვიდი სამეფოს რაინდი“ არა მხოლოდ მარტინის ჩემი ფავორიტი ადაპტაციაა აქამდე, გულწრფელად ვთვლი, რომ ეს არის HBO-ს მიერ წარმოებული უძლიერესი ნამუშევარი. რაც ჩემთვის განსაკუთრებულია, არის ის, თუ რამდენად არ არის სერიალი დაინტერესებული მაყურებლის შთაბეჭდილების მოხდენით. არ არის მასშტაბური ბრძოლები შორს, არც ქალაქები, რომლებიც დასაწვავად ან დასაპყრობად იქნებოდა გამიზნული. სამაგიეროდ, სიუჟეტი დანკსა და ეგგზეა ფოკუსირებული, ორ პერსონაჟზე, რომელთა პრობლემები პირადული და არასასიამოვნოა. ეს მცირე მასშტაბი სერიალს შეზღუდულად არ აჩენს, პირიქით, მას ფოკუსირებულს ხდის. ემოციური გავლენა უფრო ძლიერია, რადგან ის სანახაობის ქვეშ არ არის დაფარული. გულწრფელად რომ ვთქვა, ამ მიდგომამ უფრო სწრაფად ჩამითრია, ვიდრე „სამეფო კარის თამაშებმა“. სერიალი მიჰყვება სერ დანკან მაღალს, რაინდს, რომელსაც ამბიციაზე მეტად სინდისი წარმართავს, და მის იარაღის მატარებელს, ეგგს, რომლის ნამდვილი ვინაობასაც მნიშვნელობა აქვს, მაგრამ არ გამოიყენება დრამატული ეფექტის მისაღწევად. ყველაზე მეტად ის გამაკვირვა, თუ რამდენად ბუნებრივია თხრობა. არ არის დაძაბულობის ხელოვნურად შექმნის მცდელობა. სერიალი არ ისახავს მიზნად რაიმე ზედმეტად მასშტაბურ მომენტს, რომელიც ვესტეროსის სხვა შოუებთან კონკურენციას გაუწევდა. ის საკუთარი ტემპით მიიწევს, რაც პერსონაჟებს საშუალებას აძლევს, სიუჟეტის ნაცვლად, ნარატივს წარუძღვდნენ. ეს პერსონაჟებზე ორიენტირებული მიდგომა დანკისა და ეგგის დინამიკაში მაშინვე ამართლებს. მათი ქიმია ბუნებრივად ჩანს. ხედავთ ნდობის ჩამოყალიბებას, გაღიზიანების გაჩენას, ბუნებრივ ხუმრობებს და რეალურ კავშირს, რომელიც საერთო გამოცდილების მეშვეობით იზრდება. ზოგიერთმა სცენამ ხმამაღლა გამაცინა. სხვებს კი ემოციური წონა ჰქონდათ, განსაკუთრებით იმ მომენტებში, როდესაც ისინი უბრალოდ საუბრობენ, იგებენ ერთმანეთის ნამდვილ არსს. მე-2 ეპიზოდის ბოლოს მათი კავშირი ნამდვილად გულწრფელია და იქიდან მოყოლებული მხოლოდ ძლიერდება. გულწრფელად ვიტყვი, ბოლო ეპიზოდის დასასრულმა ისე გამახარა, რომ დივანიდან წამოვხტი და მარტო ვქომაგობდი ჩემს მისაღებ ოთახში. ტელესერიალისთვის ეს არასდროს გამიკეთებია. რიტმი კიდევ ერთი უდიდესი უპირატესობაა. „სამეფო კარის თამაშები“ ხშირად უკიდურესობებში გადადიოდა, კვირების განმავლობაში ამზადებდა ქაოსს ან ყველაფერს ერთბაშად აჩვენებდა. „დრაკონის სახლი“ ზოგჯერ კონფლიქტებს იმდენად აჭიანურებდა, რომ მათ აქტუალობას კარგავდნენ. „შვიდი სამეფოს რაინდი“ პოულობს იმ ბალანსს, რომელსაც არც ერთი შოუ არ აღწევდა თანმიმდევრულად. ეპიზოდები სუნთქავს გაწელვის გარეშე. პროგრესი მუდმივია, მაგრამ არ იგრძნობა აჩქარებული. რაც მართლა შთამბეჭდავია, არის ის, თუ რამდენად თავდაჯერებულია სცენარი ხელოვნური ფსონების გარეშე. იმის მიუხედავად, რომ ვიცი, პროდუქციას უფრო მცირე ბიუჯეტი ჰქონდა, სერიალი არასდროს გრძნობს თავს შეზღუდულად. მას ესმის, რომ გადაუჭრელი საუბრები, არაკომფორტული სიჩუმეები და მცირე გადაწყვეტილებები შეიძლება ისეთივე მნიშვნელოვანი იყოს, როგორც ჯარების შეტაკება. სერიალი ენდობა თავის აუდიტორიას, რომ ჩართული დარჩება მათთვის დრაკონების გარეშე, და ეს თავდაჯერებულობა აშკარაა. აქ ასევე არის მსუბუქი შეხება, რაც სრულიად სწორია. იუმორი არ არის იძულებითი კომიკური განმუხტვა. ის ბუნებრივად გამომდინარეობს პერსონაჟებიდან, დროიდან და პერსპექტივიდან. დანკის მშრალი რეაქციები და ეგგის მახვილი დაკვირვებები ქმნის სიმსუბუქის მომენტებს, რომლებიც დამსახურებულია. ეს არის ტონი, რომელიც ამ სამყაროში აქამდე ნამდვილად არ გვინახავს, და ის საოცრად მუშაობს. ვესტეროსის დანახვა მებრძოლი რაინდისა და ბავშვის თვალით, რომელიც სასტიკ სამყაროს გაგებას ცდილობს, ყველაფერს უფრო შთამბეჭდავს და რეალურს ხდის. კიდევ ერთი დიდი უპირატესობაა ხელმისაწვდომობა. დიდი ხნის ფანები ამოიცნობენ ნაცნობ სახელებს, დახვეწილ კავშირებსა და ღრმა ლორს. ახალი მაყურებლები კი არ იგრძნობენ თავს მოკლებულად. სამყარო ბუნებრივად აიხსნება მოქმედებითა და დიალოგებით და არა ინფორმაციის დაყრით. არ გჭირდებათ ისტორიის გაკვეთილი იმისთვის, რომ იდარდოთ იმაზე, რაც ხდება. შემდეგ მოდის უმაღლესი მოწონება. თავად მარტინმა ღიად შეაქო სერიალი და ამას ნამდვილად დიდი წონა აქვს. თავის ბლოგზე მან დაწერა: „ყველა ექვსი ეპიზოდი ვნახე (ბოლო ორი, აღიარებით, შავი მონახაზის სახით), და ისინი შემიყვარდა. დანკი და ეგი ყოველთვის ჩემი ფავორიტები იყვნენ, და მსახიობები, რომლებიც მათ განსახიერებისთვის ვიპოვეთ, უბრალოდ წარმოუდგენლები არიან. დანარჩენი ქასთიც შესანიშნავია.“ მან ასევე ისაუბრა იმაზე, თუ რამდენად ახლოსაა სერიალი მის ორიგინალურ ნამუშევართან, განაცხადა: „ეს არის ისეთი ერთგული ადაპტაცია, როგორსაც გონიერი ადამიანი ისურვებდა (და თქვენ ყველამ იცით, რამდენად წარმოუდგენლად გონიერი ვარ ამ კონკრეტულ საკითხში).“ თუ მარტინს იცნობთ, გეცოდინებათ, რომ ის ქებას იოლად არ გასცემს. ეს გარანტია სერიალის ყურებას ნაკლებად აზარტულ თამაშს და უფრო დასვენებისა და სიამოვნების მიღების მოწვევას ჰგავს. ჩემთვის კი, „შვიდი სამეფოს რაინდი“