ოლივერ ლაქსი თავის მაყურებელს უაზრობის უდაბნოში შეჰყავს ამ უცნაურ და უშედეგოდ დამთრგუნველ ფილმში, რომელიც წელს კანის კინოფესტივალის ჟიურის ერთობლივი პრიზის მფლობელი გახდა და უამრავი კრიტიკული შექება დაიმსახურა. ჩემთვის „სირატი“ წლის ყველაზე გადაჭარბებულად შეფასებული ფილმია – დამღლელი და უცნაური, რომელიც დროთა განმავლობაში სულ უფრო ნაკლებად საინტერესო და უფრო მეტად აბსურდული ხდება. ფილმის შუაგულში არის ტრაგიკული საშინელების მომენტი, რომელიც ფილმის მიერ არ არის გააზრებული ან განმარტებული, და რომლის (სავარაუდო) ემოციური და სულიერი შედეგები არ არის გადმოცემული. ის უბრალოდ იძულებითი და ოდნავ ფარსულიც კი ჩანს. უდაბნოში მოგვიანებით მომხდარი აფეთქებები, გულახდილად რომ ვთქვათ, პითონესკურია. და მაინც, ლაქსის ადრინდელი ფილმის, „მიმოზას“ მსგავსად, აქაც გვხვდება მაროკოს უდაბნოს პეიზაჟების რამდენიმე შესანიშნავი ვიზუალური მომენტი და დახვეწილი კადრი. ვეტერანი ესპანელი მსახიობი სერხი ლოპესი „სირატს“ გარკვეულ სტაბილურობას სძენს. „სირატი“ არაბული სიტყვაა, რომელიც სამოთხისკენ მიმავალ ვიწრო, სახიფათო გზას ნიშნავს. საინტერესოდ ორაზროვანია ხალხის უზარმაზარი მასა, რომელსაც თავდაპირველად მაროკოს უდაბნოში გამართულ რეივზე ვხედავთ. ეს ბრავურული სცენაა. ისინი ერთდროულად ჰგვანან დიონისურ რეივერებს და ჯოჯოხეთში მოქცეულ დაკარგულ სულებს. ჩნდება ორი აუტსაიდერი: საშუალო ასაკის ლუისი (ლოპესი) და მისი პატარა ვაჟი ესტებანი (ბრუნო ნუნიეს არხონა) ძაღლ პიპასთან ერთად. (ესტებანის დედა არ არის ნახსენები.) ლუისი მუდარით ურიგებს იქ მყოფ ყველა ადამიანს ფოტოებიან ფლაერებს და სასოწარკვეთილი ეკითხება, ხომ არ უნახავთ მისი თინეიჯერი ქალიშვილი, მარი, რომელიც რამდენიმე თვით ადრე გაუჩინარდა და შესაძლოა, მსგავს რეივზე იმყოფებოდა. ისინი უგულისყუროდ აქნევენ თავებს, ზოგიერთს მცირე მტრული დამოკიდებულება ეტყობა ამ უცხოპლანეტელების მიმართ, შესაძლოა, რაიმე სახის ბრალდებას ელოდებიან, მაგრამ ზოგი მაინც გამოხატავს სიფრთხილით სავსე თანაგრძნობას: ბიგუი (რიჩარდ „ბიგუი“ ბელამი), ჯეიდი (ჯეიდ უქიდი), სტეფი (სტეფანია გადა) და ტონინი (რომელსაც ქუჩის შემსრულებელი ტონინ ჟანვიე განასახიერებს, რომელსაც ერთი ფეხი აქვს და მოგვიანებით კეთილგანწყობით ასრულებს სიმღერას). როდესაც არმია ჩამოდის წვეულების დასაშლელად, უდაბნოს სამხედრო მიზნებისთვის რეკვიზიციას ახდენს და ყველას სატვირთო მანქანების დამტკიცებული მარშრუტით გაყვანას ცდილობს, ბიგუი და სხვები ურჩად უხვევენ და მიემგზავრებიან, მიუვალ უკიდეგანო სივრცეში გამართული მეორე წვეულებისკენ. ლუისი მათ თავისი მანქანით მიჰყვება, გრძნობს რა, რომ მარის გაუჩინარების პასუხი შესაძლოა ამ მიმართულებით იმალებოდეს. მაგრამ უნდა ეძებდეს თუ არა ლუისი მარს? ის სრულწლოვანია და შესაძლოა არ სურს, რომ იპოვონ. ისე, მარის პოვნის ან არპოვნის ორმაგი ნარატიული შესაძლებლობები და შედეგები არარაობაში ქრება, რადგან ამბავი ქვიშაში იკარგება, ისევე როგორც კითხვა, შეეძლოთ თუ არა ჰიპებსა და ლუისს ერთმანეთისგან რამის სწავლა. შემდგომი მშფოთვარე მოვლენების შემდეგ შოკსა და სასოწარკვეთილებაში ჩავარდნილნი, ისინი იღებენ ფსიქოაქტიურ ნივთიერებებს და ელექტრონულ მუსიკაზე ცეკვავენ, რომელიც მათი დინამიკებიდან ისმის. ფილმის აღქმის კარიბჭეები დახურული რჩება. „სირატი“ არსაით მიმავალი გზაა, იმპროვიზებული სანახაობა საჰარაში; ის ძალიან შთამბეჭდავია პირველი 10 წუთის განმავლობაში, მაგრამ უღირსი ხდება გაგრძელებისას და დაუმსახურებელი ემოციის უაზრო მირაჟია. „სირატი“ ამჟამად აშშ-შია ხელმისაწვდომი, 12 თებერვალს ავსტრალიაში და 27 თებერვალს დიდ ბრიტანეთში.