By Ayanna Dozier on November 17, 2025 ეს სტატია გამოქვეყნდა „The Film Comment Letter“-ის 2025 წლის 14 ნოემბრის გამოცემაში, ჩვენს უფასო ყოველკვირეულ ბიულეტენში, რომელიც წარმოგიდგენთ ორიგინალურ კინოკრიტიკასა და წერილებს. ბიულეტენის მისაღებად დარეგისტრირდით აქ. „სხეული საცხოვრებლად“ (ანჯელო მადსენი, 2025) ანჯელო მადსენის დოკუმენტური ფილმის „სხეული საცხოვრებლად“ (2025) დასასრულს, რომელიც სხეულის მოდიფიკაციის გვიანდელ ლეგენდა ფაკირ მუსაფარს ეხება, მუსაფარი და მისი მეუღლე, დომინატრიქსი კლეო დიუბუა, ასრულებენ დაკიდების რიტუალს ფაკირის საყვარელ უილიამ „გრინ“ გრინდატიზე. გრინი, რომელსაც უამრავი პირსინგი და ტატუ აქვს და ორივეს პატარა აღნაგობას ბევრად აღემატება, მოულოდნელად ნერვიულობს ამ აქტის გამო. მიუხედავად ამისა, ის მაინც აგრძელებს. ფაკირი ნემსს გრინის ზურგის ხორცში ისე ატარებს, როგორც ცხელი დანა კარაქში. შემდეგ ის გრინის კანში ათავსებს კაუჭებს, რომლებიც ფოლადის სამაგრით თაროს უერთდება, და ნელა წევს მას ჰაერში. ფაკირი უჭირავს ხელებს და სუნთქვის გზით ამშვიდებს. გრინს თვალებზე ცრემლები ედგება. არაფერი თქმულა. ოთახი ემოციურად დამუხტულია. კლეო მალე ტირის, რადგან ფაკირი ანიშნებს, რომ გრინი ჩამოიყვანოს. მეც ვხვდები, რომ მეც მეტირება. შესაძლოა, დღევანდელი ჰიპერ-შუამავლობითი კულტურის ერთ-ერთი ყველაზე დამაზიანებელი შედეგი ის არის, რომ ადამიანები სულ უფრო მეტად არიან მიდრეკილნი, კინოს (განსაკუთრებით ნამუშევრებს, რომლებიც ხაზს უსვამენ სექსსა და ძალადობას) მხოლოდ ვიზუალური ლინზით უყურონ – რითაც მას აფექტურ რეესტრს აშორებენ. ამ ტენდენციის საპირისპიროდ, სადომაზოხიზმის ან სურვილის პოლიტიკის თანამედროვე კვლევები, შექმნილი კინკ-სუბკულტურის წევრების მიერ, როგორიცაა „სხეული საცხოვრებლად“ და ტიონა ნეკია მაკლოდენის ვიდეო ინსტალაციები, მაყურებელს სთავაზობს სხეულებრივი ძალადობის უფრო ნაზი და ყურადღებიანი ლინზით განცდას. მაკლოდენის ნამუშევარი ასახავს მის მორჩილებას სადისტური ქმედებებისადმი, ამავდროულად აკეთებს აშკარა მინიშნებებს იმაზე, თუ როგორ აყალიბებს და რამდენად განსხვავდება სახელმწიფო და სისტემური ძალადობა მის მიერ შექმნილი დამორჩილების სცენებისგან. მაგრამ არც ერთი ხელოვანი არ მიჰყვება საგამოძიებო მიდგომას; ამის ნაცვლად, ორივე ახორციელებს იმას, რასაც მეცნიერი ავგი საკეტოპულუ აღწერს, როგორც „მოთხოვნილ სადომაზოხიზმს“, სადაც ძალადობა გარკვეული ხარისხის გაუმჭვირვალობით არის წარმოდგენილი. ამ ტიპის სადომაზოხიზმი არ იძლევა პასუხებს, მაგრამ ქმნის სივრცეს იმისთვის, რაც გამოჩნდება ტკივილის ბოლომდე დანახვის ძიებიდან. მიუხედავად იმისა, რომ მუსაფარმა, რომელიც 2018 წელს გარდაიცვალა, მთელი ცხოვრება სცადა მოეძებნა საკუთარი და მისი მიმდევრების ქმედებების საწყისი – მათი არსებობის მიზეზი ტკივილის ძიებისთვის – მადსენი თავს არიდებს რაიმე ერთი კონკრეტული ახსნის მოწოდებას. „სხეული საცხოვრებლად“ შედგენილია დიუბუას პირადი არქივიდან, რომელიც მოიცავს ფოტოებს, სახლის ვიდეოებს, წერილებს, ჩაწერილ სატელევიზიო გამოსვლებს და სხვა მასალას, და ის დოკუმენტურად ასახავს მრავალ განსხვავებულ პასუხს კითხვაზე „რატომ“, სადაც მუსაფარის საზოგადოების ზოგიერთი S/M მონაწილე საკუთარი თავისთვის მიყენებული ტკივილის მეშვეობით ეძებს თავისუფლებას, მთლიანობასა და განკურნებას. ამ მონაწილეთა ნაამბობი, რომლებიც S/M-ს მიმართეს საკუთარ პიროვნებაზე მიყენებულ ძალადობასთან გასამკლავებლად, ემოციური სიცხადით არის გამორჩეული – ისევე როგორც დიუბუას მიერ გამოთქმული სურვილი, დაებრუნებინა კონტროლი საკუთარ სხეულზე ახალგაზრდობაში გაუპატიურების შემდეგ. მაგრამ უფრო საინტერესოა ისინი, ვინც ვერ პოულობს პასუხებს ან მიზეზებს სადომაზოხიზმისადმი მიდრეკილებისთვის, და მადსენი ინარჩუნებს და ცენტრში აყენებს მათ გაუმჭვირვალობის შეგრძნებას. მუსაფარი ერთ-ერთი ასეთი პიროვნებაა. ჩვენ არ გვეძლევა მისი ცხოვრების არც ხაზოვანი და არც ქრონოლოგიური აღწერა, მაგალითად, ან იმის განცდა, თუ როგორ შექმნა მან ფაკირ მუსაფარის პერსონა, სახელი, რომელიც მან ოფიციალურად მიიღო 1970-იან წლებში. ჩვენ ვხედავთ მის საწყისებს, როგორც არანორმატიული ბიჭის სამხრეთ დაკოტაში 1940-იან წლებში, იმ ფოტოების მეშვეობით, რომლებიც მან გადაიღო მისი ადრეული რიტუალური პერფორმანსებისას კამერისთვის. როდესაც ვხედავთ მის მოზარდობის შავ-თეთრ ავტოპორტრეტებს, რომლებშიც მას კორსეტები აცვია და მთელ სხეულზე ტანსაცმლის სამაგრები აქვს, მუსაფარი ხმის თანხლებით იხსენებს შეზღუდვის პრაქტიკაში მის ინიციაციას: ერთ შაბათ-კვირას, როდესაც მოზარდი იყო, ის მარტო დატოვეს სახლში, მან იმარხულა, ქამრებით წელზე მოიჭირა და ცეკვავდა თითქმის გონების დაკარგვამდე, დროდადრო აფიქსირებდა პერფორმანსს თავისი კამერით. მთელი ფილმის განმავლობაში, ჩვენ ვხედავთ მუსაფარის, დიუბუას და მათი მეგობრების მსგავს ფოტოებს, რომლებიც S/M აქტებში არიან ჩართულნი. ეს მაღალი კონტრასტული გამოსახულებები აკავებს ჩარჩოს და ჩვენს მზერას, რაც უსასრულო დროდ გვეჩვენება, მაგრამ მხოლოდ რამდენიმე წამია. ამ სურათების სიმშვიდე გვაღელვებს, რადგან მათ მხოლოდ ხანდახან ახლავს ანეკდოტები, მინიმალური კონტექსტით იმის შესახებ, თუ როგორ წარმოიშვა ეს მტკივნეული აქტები, მაგალითად, დიუბუას ჰაერში მკერდით დაკიდება. ეს ფორმალური მიდგომა მადსენის საკუთარი სადიზმია მოქმედებაში, რომელიც გვაიძულებს, დავრჩეთ ამდენ სურათთან და ნარატივთან, რომლებსაც გადაწყვეტა აკლიათ. „სხეული საცხოვრებლად“-მა გამახსენა მაკლოდენის 90-წუთიანი ვიდეო ინსტალაცია „ბრედ ჯონსონის ფირი“ (2017), რომელშიც რეჟისორი კითხულობს 10 ლექსს გვიანდელი გეი აფრო-ამერიკელი პოეტისგან, ხოლო თითოეულ ლექსზე S/M სცენას ასრულებს, თამაშობს რა ჯონსონის ნაწერების მდიდრული ქვიარ ეროტიკის წინააღმდეგ და მასთან ერთად. ვიდეოს ბოლო სექცია, ჯონსონის „On“-ზე დადგმული...