არსებობს საკმაოდ კარგი მიზეზი, თუ რატომ შეძლო „სქრიმის“ ფრენჩაიზმა დღემდე არსებობამ — სინამდვილეში, რამდენიმე მიზეზიც კი. ორიგინალი უპირობო კლასიკაა, ხოლო დაუფასებელმა მეოთხე ფილმმა სრულყო მემკვიდრეობითი გაგრძელებები, სანამ ისინი საერთოდ გამოჩნდებოდნენ. შემდეგ იყო საყვარელი რეჟისორ უეს კრეივენის გარდაცვალება, ერთი-ორი მოუწესრიგებელი „რექველი“ (რიმეიქი/სექველი) და კულისებში განვითარებული დაპირისპირებები ამ უკანასკნელი ნაწილის გარშემო... მაგრამ ამ ყველაფერმაც კი ვერ შეძლო ამ წამოწყების შეფერხება. ამ თვალსაზრისით, „სქრიმი“ შესაძლოა თავად Ghostface-ის ერთ-ერთი მკვლელი იყოს, რომელიც მუდმივად ბრუნდება მკვდრეთით, ყოველგვარი ლოგიკის მიუხედავად. თუმცა, ყველაზე ლეგენდარულ საშინელებათა ბოროტმოქმედებსაც კი არ შეუძლიათ კარგად განლაგებული სასიკვდილო დარტყმის დაძლევა; თუ „სქრიმი 7“ რაიმე დამაჯერებლად ამტკიცებს, ეს ისაა, რომ მას თავად იმსახურებს ასეთ დარტყმას. ერთგვარად, ეს შოკისმომგვრელი გაცნობიერებაა. ამჯერად, ორიგინალური სცენარისტი კევინ უილიამსონი იღებს რეჟისორის სადავეებს, რაც დამამშვიდებელ შტრიხს მატებს ფრენჩაიზს, რომელიც, როგორც ჩანდა, საკუთარი თავისთვის ზედმეტად ჭკვიანი ხდებოდა. „სქრიმის დედოფალი“ ნივ ქემპბელი (კვლავ) ტრიუმფალურად ბრუნდება სიდნი პრესკოტ ევანსის როლში, რომელიც ახლა ქმართან მარკთან (ჯოელ მაკჰეილი) და ქალიშვილ ტატუმთან (იზაბელ მეი) ერთად ცხოვრობს ვუდსბოროდან შორს, შორს. ეს არის ისეთივე უსაფრთხო და ძირეული კონფიგურაცია, როგორიც შეიძლება იყოს, რასაც მინიმუმ მყარი გაგრძელება უნდა მოჰყოლოდა, რათა შემზარავი დრო გაგრძელებულიყო. მაგრამ, მეორე მხრივ, ზუსტად ეს არის პრობლემა. რის მიღწევას შეძლებდა მეშვიდე ფილმი, რაც უკვე უამრავჯერ არ გაკეთებულა? ფრენჩაიზის ჩვეული ხრიკების მარაგი დიდი ხანია ამოწურულია, რის შედეგადაც მივიღეთ ზედაპირულად ესკიზირებული, მოსაწყენი ფილმი, რომელიც ძირითადად სამყაროში არსებული „სტაბის“ იმიტაციებს ჰგავს — შთაბეჭდილების შთაბეჭდილება. თუმცა, აი რა ხდება, როდესაც ასე ძლიერად ეყრდნობი ნოსტალგიას: მას შეუძლია ან მხრებზე აგიყვანოს თავისუფალი მგზავრობისთვის, ან მუხლებში ჩაგჭრას. ფრენჩაიზისთვის, რომელიც ტრადიციულად იყენებდა უპატივცემულობას და უარყოფდა საკუთარი თავის მიმართ ძვირფასი დამოკიდებულების იდეას (ყოველ შემთხვევაში, კრეივენის შემდგომ ნაწილებამდე), ეს არაფერია თუ არა სიკვდილის ზარი. წარსულშიც ყოფილა უღიმღამო „სქრიმის“ გაგრძელებები. მაგრამ „სქრიმი 7“ აღმოჩნდა იმაზე ბევრად უარესი. პირველად, ჩვენ ახლა გვაქვს სრულიად ფორმალური, მოვალეობის მოხდის მიზნით შექმნილი „სქრიმის“ ფილმი. თუ ეს არ არის ნიშანი, რომ სიკვდილის ოფიციალური დრო გამოვაცხადოთ, არ ვიცი, რა არის. „მოგწონთ საშინელებათა ფილმები?“ არასოდეს უნდა ყოფილიყო ასეთი დიდი მუქარა. როდესაც „სქრიმი 7“ იწყება ფრენჩაიზის ერთ-ერთი ჩვეული „ცივი“ გახსნით — ამ შემთხვევაში, ორი მსხვერპლი სტუმრობს სიდნი პრესკოტის 1996 წლის ფილმიდან სახლის ზედმიწევნით შექმნილ რეკრეაციას — დიდხანს არ სჭირდება, რომ ჩაძირვის შეგრძნება, ჰმ, გაჩნდეს. ნოსტალგია არის თამაშის მთავარი წესი, ადრეული და ხშირი, და კევინ უილიამსონისა და გაი ბუსიკის სცენარი (ჯეიმს ვანდერბილტის „ისტორიის ავტორის“ კრედიტით) არასოდეს გაურბის მას. ეს „სქრიმი 7“-ისთვის როგორც კურთხევა, ისე წყევლა აღმოჩნდება. მოუხერხებლად მოქცეული მელისა ბარერას სემ კარპენტერისა და ჯენა ორტეგას ტარა კარპენტერის მონაწილეობით შეწყვეტილ გეგმებსა და 2022 წლის „სქრიმის“ დიდი ნაწილების არსებითად გადაკეთების სასოწარკვეთილ მცდელობას შორის, საუკუნის უმცირესი შეფასება იქნებოდა იმის თქმა, რომ ეს უკანასკნელი მცდელობა უკვე ზღვარზეა გადაჭიმული. ირონიულად, ეს ეხება თავად სიდნისაც. მიუხედავად იმისა, რომ იგი მთლიანად ინდიანას შტატის ქალაქ პაინ გროვში გადასახლდა, ჩვენი გმირი კვლავ მისი წარსულის აჩრდილების სამიზნე ხდება. ადრეული შეშინება ტატუმს ახალი Ghostface-ის (ან ორი) საფრთხეში აგდებს, რაც სიდნის ემუქრება იმ ტრავმისკენ დაბრუნებით, რომელიც, როგორც ეგონა, უკან მოიტოვა. თუ ეს სიუჟეტი გარკვეულწილად ნაწვალები და ზედმეტად გადამუშავებულია, ის მაინც ნაწილობრივ გადარჩენილია ნივ ქემპბელის მიერ, რომელიც 110%-ით იხარჯება თავის შესრულებაში, როგორც „ფინალური გოგონა“, რომელსაც ამ ეტაპზე ნამდვილად უბრალოდ დასვენება სჭირდება. ჩვენ ვიღებთ საკმაოდ დამაჯერებელ ხაზს მისი ზედმეტი მზრუნველობის შესახებ ტატუმთან მიმართებაში — მორცხვი და „მფრთხალი“ გოგონა, რომელიც, მიუხედავად ამისა, დედის ისტორიის განმეორებისკენ მიდის, მაგრამ ზუსტად საპირისპირო ეფექტს იღებს. რაც უფრო მეტად მარხავს სიდნი ბავშვობის შიშებსა და მოგონებებს, მით უფრო მეტად იჩენენ თავს ისინი. თუმცა, როდესაც ქემპბელი ეკრანზე არ არის, თითქმის იგრძნობა, როგორ იხრება „სქრიმი 7“ საკუთარი წონის ქვეშ. იზაბელ მეი ნამდვილად კარგად უმკლავდება ტატუმის როლს, ნელ-ნელა ავლენს ფოლადისებრ შეუპოვრობას მისი მყიფე გარსის მიღმა, მაგრამ ეს არის ემოციური ქვეტექსტის მთელი მოცულობა. ახალი დამატებებიდან ძალიან ცოტა ახდენს რაიმე სახის გავლენას, „ბიჭებიდან“ ამომავალი ვარსკვლავი ასა გერმანიდან „მოჩვენებებზე მონადირეების“ ვარსკვლავ სელესტ ო’კონორამდე, სემ რეხნერამდე ტატუმის შეყვარებულის როლში და ტრაგიკულად გაფლანგულ მაკკენა გრეისამდე. კორტნი კოქსის გეილ უეზერსის გრანდიოზული დაბრუნება იმდენად ცუდად იყენებს თავის შესაძლებლობებს, რომ დიდი ალბათობით გაუგებარ სიცილს გამოიწვევს, მაშინ როცა ჯასმინ სავოი ბრაუნის მინდის როლში და მეისონ გუდინგის მისი ტყუპისცალის, ჩადის როლში დაბრუნება ძირითადად უშედეგოა. საუკეთესო შემთხვევაში, ისინი ენერგიის ციმციმს აძლევენ ისედაც მშვიდ და უიუმორულო ფილმს. უარეს შემთხვევაში, ისინი ნარატიული ჩიხის ვესტიგიალური ორგანოები არიან, იმ ფილმების გამოძახილები, რომლებსაც ოდესღაც ნიჭიერი და ახალგაზრდა მსახიობთა გუნდი ჰყავდათ.