ყველას თავისი გემოვნება და პრეფერენციები აქვს, როცა საქმე Netflix-ზე საყურებელი კონტენტის არჩევას ეხება. ყველა გამომწერი არ არის შეპყრობილი რეალური დანაშაულის დოკუმენტური ფილმებით, ისევე როგორც ბევრს ნულოვანი ინტერესი აქვს, შეშინდეს მაიკ ფლენეგანის უახლესი ნამუშევრის ყურებისას. მიუხედავად ამისა, არსებობს რამდენიმე Netflix-ის შოუ, რომელიც ყველამ უნდა ნახოს, მათი ჩვეული ჩვევების მიუხედავად. გლობალური ფენომენი „უცნაური ამბები“ (Stranger Things) და „ლაზიერის გამბიტის“ (The Queen's Gambit) ძლიერი დრამა ორია, რომელიც მაშინვე გვახსენდება. ორივე სცდება ტრადიციულ ჟანრობრივ საზღვრებს და შეიცავს უნივერსალურ თემებს, რომლითაც ნებისმიერი გემოვნების მაყურებელს შეუძლია ისიამოვნოს. ეს ელიტური კლუბია, მაგრამ Netflix-ის ერთი ორიგინალური პროექტი, რომელიც უდავოდ იმსახურებს ადგილს „ყველასთვის საყურებელი შოუების“ სიაში, არის საკულტო „სკვიდის თამაში“ (Squid Game). „სკვიდის თამაში“ უიშვიათესი მაგალითია დასავლეთის გარეთ შექმნილი სატელევიზიო სერიალისა, რომელმაც შეძლო ამერიკის, დიდი ბრიტანეთის, ევროპისა და სხვა რეგიონების პოპ-კულტურის ბუშტის გარღვევა. Netflix-ზე არასაინგლისურენოვან შოუებს უმეტესად შეზღუდული აუდიტორია ჰყავთ ინგლისურენოვან გამომწერებს შორის, და K-დრამას მუდმივად მზარდ სამყაროსაც კი ჯერ არ შეუქმნია მართლაც ფართოდ ცნობილი ნამუშევარი. ის ფაქტი, რომ „სკვიდის თამაში“ მოულოდნელად გამოჩნდა და მსოფლიოში ყველაზე განხილვად შოუდ იქცა, მის აქტუალურობაზე მეტყველებს თანამედროვე ეპოქაში. არსებითად, „სკვიდის თამაში“ ეკონომიკური სიდუხჭირისა და კლასობრივი ელიტიზმის ისტორიაა, სადაც რიგითი მოქალაქეები მდიდრებისა და ძლევამოსილების სათამაშოებად იქცევიან. ვინაიდან ცხოვრების ხარჯები აგრძელებს ზეწოლას მშრომელ ოჯახებზე რეალურ სამყაროში, მიუხედავად კორპორატიული მოგების ზრდისა, ეს არის გზავნილი, რომელთანაც ნებისმიერი ქვეყნის მაყურებელი გააიგივებს თავს. ალბათ, არ არის დამთხვევა, რომ დიდ ეკრანზე კორეულმა ფილმმა „პარაზიტი“ მსგავსი თემები გამოიკვლია და მანაც დაარღვია გეოგრაფიული საზღვრები მსოფლიო აღიარების მოსაპოვებლად. სოციალური კომენტარის აქტუალურობის მიღმა, „სკვიდის თამაშის“ უნიკალური წინაპირობა მას საშუალებას აძლევს, ჩაუღრმავდეს ადამიანური გამოცდილების ყველა კუთხეს. თამაშის ყოველი მონაწილე საზოგადოების სხვადასხვა ასპექტს წარმოადგენს: დამოკიდებულების მქონე მამები, „თეთრსაყელოიანი“ დამნაშავეები, ონლაინ ვარსკვლავები, მზრუნველი დედები. სწორედ პიროვნებათა ეს შეჯახება ხდის „სკვიდის თამაშს“ ასეთ აუცილებელ სანახაობად ყველა მაყურებლისთვის. არა მხოლოდ „სკვიდის თამაშის“ შინაარსი ხდის მას აუცილებლად სანახავ სერიალად, არამედ მისი გავლენა სტრიმინგის ლანდშაფტზეც. ჰვან დონ-ჰიუკის სერიალი არის აუდიტორიის მიერ მართული ძალის პირველი რეალური მაგალითი, რომელმაც ინდუსტრია შეცვალა – ეს ისეთი რამ იყო, რაც თითქმის არ ისმოდა, როდესაც ტელეარხები და საკაბელო ტელევიზია ბატონობდნენ. ტრადიციული ტელევიზიის მოდელების დროს, ტელეარხები მკაცრად არჩევდნენ გადასაცემ შოუებს, ასე რომ, მაშინაც კი, თუ რომელიმე კონკრეტული ნამუშევარი მოლოდინზე მაღლა ასრულებდა, ის მაინც საკმარის პოტენციალად მიიჩნეოდა იმისთვის, რომ არხის სასურველი საეთერო დრო დაეკავებინა. სტრიმინგი განსხვავებულია იმით, რომ ის გვთავაზობს კონტენტის მრავალფეროვნებას სხვადასხვა ქვეყნიდან, რომლისგანაც, ზოგადად, არ არის მოსალოდნელი გლობალური წარმატება. „სკვიდის თამაში“ ორგანულად იქცა უზარმაზარ წარმატებად, ვირუსული რეაქციებისა და სოციალური მედიის მეშვეობით. გამომწერებმა ნახეს შოუ, რომლის ყურებასაც მათგან არ ელოდნენ, შემდეგ კი ის Netflix-ის პრიორიტეტული სიაში მოაქციეს. ამავდროულად, ეს გამომწერები მკაფიო სიგნალს აგზავნიდნენ, რომ არასაინგლისურენოვანი შოუების ნიშურ კონტენტად მიჩნევის დღეები დასრულდა და ასეთი რამ აღარ იყო ბარიერი დასავლური აუდიტორიის პოპულარობისთვის. როდესაც სატელევიზიო სერიალს ისეთი მასობრივი გავლენა აქვს, როგორიც „სკვიდის თამაშს“ ჰქონდა, ზეწოლა ჩნდება ძლიერი დასასრულის მიწოდებაზე. ძალიან ბევრი საკულტო შოუ ჩავარდა ბოლო ზღურბლზე, მათ შორის ყველაზე ცნობილი „სამეფო კარის თამაშებია“. ალბათ, გასაკვირი არ არის, რომ „სკვიდის თამაშის“ მესამე და ბოლო სეზონი ყველაზე სუსტია. თუმცა, რაც მთავარია, ის მაინც ძალიან კარგია, რაც „სკვიდის თამაშის“ თანმიმდევრულ ხარისხზე მეტყველებს. Rotten Tomatoes-ზე „სკვიდის თამაშის“ სამი სეზონის რეიტინგი ასეთია: 95% (სეზონი 1), 84% (სეზონი 2) და 78% (სეზონი 3). მიუხედავად იმისა, რომ ეს თანდათანობითი დაღმასვლა ძნელია უგულებელყო, 78% მაინც ისეთი ქულაა, რომელსაც Netflix-ზე პირველად გამოსული სატელევიზიო შოუების უმეტესობა სიამოვნებით მიიღებდა. უდავოა, რომ „სკვიდის თამაშის“ მესამე სეზონს აქვს შეცდომები. მან ბევრი რამ დატოვა დასაფარად მრავალრიცხოვანი მსახიობთა გუნდით, ეჭიდება დიდ ფილოსოფიურ კითხვებს, რომლებსაც არასოდეს შეიძლება ჰქონდეთ მკაფიო პასუხები, და დამძიმებულია მომავალი ისტორიების დაყენებით. ამავდროულად, „სკვიდის თამაშის“ მესამე სეზონი არ აჭიანურებს საკითხებს, ინარჩუნებს სერიალის თავდაპირველ სულს და თავიდან იცილებს იმედგაცრუებას სამოქმედო სცენებში. „სკვიდის თამაშის“ ფინალური სეზონისადმი ორაზროვანი რეაქცია ნაწილობრივ მისი ბნელი და სასტიკი მიდგომითაც შეიძლება აიხსნას. ფინალი შეიძლება ყველას გემოვნებას არ შეესაბამებოდა, მაგრამ ვინც „სკვიდის თამაშს“ ბედნიერი დასასრულის მოლოდინით უყურებდა, აცდენილი იყო მთავარ აზრს. თუ შეძლებთ ყველაფრის ტანჯვაზე გადალახვას, „სკვიდის თამაშის“ ფინალური სეზონი (ძირითადად) დამაკმაყოფილებელი დასასრული უნდა იყოს, თუ არა სრულყოფილი. თუ სტრიმინგის დადებითი მხარე ისაა, რომ „სკვიდის თამაშის“ მსგავს შოუებს შეუძლიათ უცნობობიდან გამოჩნდნენ და უპრეცედენტო ჰიტები გახდნენ, უარყოფითი მხარე ისაა, რომ ყველა ძალიან, ძალიან სწრაფად გადადის შემდეგზე. გახსოვთ „ვეფხვის მეფე“ (Tiger King)? თუნდაც უფრო შინაარსიანი სერიალები, როგორიცაა „ლაზიერის გამბიტი“, ხანმოკლე ყურადღების გამოწვევის წინაშე დგანან.