ლილიან ჰელმანის 1934 წლის მნიშვნელოვანი პიესა „ბავშვების საათი“ დიდ ეკრანზე ორჯერ ადაპტირდა, ორივეჯერ რეჟისორ უილიამ უაილერის მიერ, და არც ერთმა ფილმმა არ გაამართლა მისი არსი. ჰეიზის კოდს შეიძლება დავაბრალოთ 1936 წლის ვერსიის „ეს სამი“ აბსურდულად გამარტივებული და გაუფერულებული სახე, ხოლო მიუხედავად იმისა, რომ 1961 წლის „ბავშვების საათი“ უფრო ღიად საუბრობდა ერთსქესიან მიზიდულობაზე, რომელიც მისი ტრაგედიის, დამანგრეველი ჭორების მამოძრავებელი ძალა იყო, ის მაინც მორცხვად ეკიდებოდა ამ თემას. თავის გამორჩეულ, ამაღელვებელ მეორე სრულმეტრაჟიან ფილმში „ჯეინ კამინგის განათლება“ გერმანელი რეჟისორი სოფი ჰელდმანი მთლიანად გვერდს უვლის ჰელმანის პიესას, რათა ნათელი მოჰფინოს რეალურ 19-ე საუკუნის შემთხვევას, რომელმაც შთააგონა იგი — ისტორიას, რომელიც განისაზღვრა არა მხოლოდ საზოგადოებრივი ჰომოფობიით, არამედ კოლონიური ეპოქის რასიზმით. შედეგი არის ყველაზე დამაკმაყოფილებელი ეკრანული ვერსია ამ სიუჟეტისათვის: კლასიკურად კარგად შესრულებული და ემოციურად დატვირთული ისტორიული დრამა, რომელიც ბერლინის „პანორამა“ პროგრამაში პრემიერის შემდეგ ხანგრძლივ ფესტივალის ჩვენებებს უნდა ელოდოს, ძლიერი დისტრიბუციის პერსპექტივით როგორც ზოგად არტჰაუს, ასევე ლგბტ-სპეციფიკურ სფეროებში. მიუხედავად იმისა, რომ კლერ დანი და თანაავტორი ფლორა ნიკოლსონი შესანიშნავ, მშვიდად განრისხებულ მთავარ როლებს ასრულებენ მასწავლებლებისა და საყვარლების სახით, რომელთა ცხოვრებაც ბოროტი ჭორის მსხვერპლი ხდება, ხოლო ფიონა შოუ მათ მთავარ მდევნელად ძლიერ მხარდამჭერ როლს სთავაზობს, სწორედ ამომავალი ვარსკვლავი მია თარია — რომელსაც მალე ტაიკა ვაიტიტის „კლარა და მზეში“ ვიხილავთ — ახდენს ყველაზე დიდ შთაბეჭდილებას ეშმაკურად ნიუანსირებულ მთავარ როლში, როგორც მათი თავდაპირველად მოსიყვარულე, საბოლოოდ შურისმაძიებელი მოზარდი აღსაზრდელი. მუშათა კლასის ინდოელი ქალისა და ინდოეთში განლაგებული არისტოკრატი შოტლანდიელი სამხედრო პირის უკანონო შერეული რასის ქალიშვილი, 15 წლის ჯეინი, ცოტა ხნის წინ გაგზავნეს ბრიტანეთში ორივე მშობლის გარდაცვალების შემდეგ და ედინბურგში, თავისი ამპარტავანი, განაწყენებული ბებიის, ლედი კამინგ გორდონის (შოუ) მზრუნველობას მიანდეს. წელი 1810-ია და ზედმეტია იმის თქმა, რომ ეს არ იყო მისასალმებელი დრო ფერადკანიანი ქალებისთვის მაღალ საზოგადოებაში: მისი ბებიის გამოსავალი არის ჯეინის თვალსაწიერიდან მოშორება ექსკლუზიურ გოგონათა პანსიონში, თავის გაბღენძილ თეთრკანიან ბიძაშვილებთან ერთად. აღნიშნული სკოლა სრულიად ახალია, პროგრესული პედაგოგების, მის პირის (ნიკოლსონი) და მის ვუდსის (დანი) მიერ დაარსებული გატაცება, რომლის მიზანია ახალგაზრდა ქალებისთვის ყოვლისმომცველი განათლების მიცემა, რასაც ხელისუფლება მათთვის დიდწილად არასაჭიროდ მიიჩნევდა. (ლედი კამინგ გორდონი სისტემის მხარესაა: შოუს უკმაყოფილო გამომეტყველება იმის გაგებისას, რომ პირი და ვუდსი მათემატიკას ასწავლიან და არა ცეკვას, იშვიათი კომიკური ელემენტია ფილმში.) სტუდენტების რაოდენობა მცირეა — მაყურებელმა შეიძლება ანსამბლში „აფთერსანის“ ვარსკვლავი ფრენკი კორიო ამოიცნოს — თუმცა საკმარისად დიდი იმისთვის, რომ ბულინგის სულისკვეთებამ და მხარის დაჭერამ მალევე გაიდგას ფესვები ჯეინის წინააღმდეგ, რომელიც მსხვერპლია მისი მუქი კანისა და შედარებით ეგზოტიკური გარდერობის გამო. (კოსტიუმების დიზაინერი პერი დე ბრაგანსა ოსტატურად აღნიშნავს ამ სამყაროების შეჯახებას ქსოვილში, ჯეინს აცმევს დრაპირებულ, გადაღებილ ბამბის ქსოვილებს ღრმა ოხრისა და დამწვარი აგურის ტონებში, სრულიად განსხვავებულ პალიტრას სხვა გოგონების ღია, ნისლიანი პასტელებისა და ხისტი სილუეტებისგან.) პირი და ვუდსი, თუმცა, მას ნაზად და პატივისცემით ექცევიან და მალევე ჯეინი — აღფრთოვანებული იმით, რომ მის პირისთან ერთსა და იმავე სახელს იზიარებს — მათთან კავშირს ამყარებს, რომელიც ღრმავდება ზაფხულის არდადეგების განმავლობაში, როდესაც ის მასწავლებლების მზრუნველობაში რჩება, სხვა გოგონები კი სახლში მიდიან. ამრიგად, მარტოხელა, მოწყვლადი ჯეინი შორს არის იმ შურისმაძიებელი ახალგაზრდა პრობლემური პერსონაჟისგან, რომელიც მან ჰელმანის პიესაში შთააგონა. გამჭრიახი ბავშვი, იგი გრძნობს მშვიდ, მაგრამ ნათელ არაპლატონურ სიყვარულს იმ ორ ქალს შორის, რომლებსაც აღმერთებს, და თავისი გულუბრყვილო გზით სურს, რომ მასში წილი მიიღოს — თუმცა, როდესაც პირი და ვუდსი, შეშინებულნი გოგონას მათდამი მზარდი მიჯაჭვულობით, იწყებენ მასთან უფრო პროფესიული დისტანციის დაჭერას, ჯეინი თავს უფრო მეტად დაჭრილად და იზოლირებულად გრძნობს იმის გამო, რასაც მათ უარყოფად აღიქვამს. ჰელდმანისა და ნიკოლსონის მკაფიო, ინტელექტუალური სცენარი ამგვარად პერსონაჟებს სრულიად განსხვავებულ, უფრო ნიუანსირებულ მოტივაციებს ანიჭებს, ვიდრე ის, რასაც ამ ისტორიის წინა ვერსიებში ვართ მიჩვეულები. მიუხედავად ამისა, ამ გრძნობების შედეგი — როდესაც განაწყენებული, დაბნეული ჯეინი უგუნურად ეუბნება ბებიას, რომ მასწავლებლები შეყვარებულები არიან, და შემდგომ ტყუის, რომ მათ მის თანდასწრებით ჰქონდათ სექსი — ჩვეულებრივ დამანგრეველია, თუ არა ისეთი მაღალი მელოდრამა, როგორიც ჰელმანმა შექმნა. ამის ნაცვლად, ფილმი გრძელდება თავშეკავებული პროცედურული რეესტრით, თვალყურს ადევნებს ქალების იურიდიულ ბრძოლას თავიანთი სახელების გასასუფთავებლად. ეს დამაჯერებელი რკალია, თუმცა ფილმი ალბათ იმაზე ადრე მთავრდება, ვიდრე საჭიროა, ბევრი რთული ინფორმაცია და ინციდენტი დასკვნითი ტიტრების ბარათებს ანდობს. მიუხედავად ამისა, თავშეკავება დღის წესრიგია აქ ყველა ასპექტში, კეიტ რეიდის ელეგანტურად გაუფერულებული კინემატოგრაფიიდან, რომელიც კარგად იცნობს შოტლანდიის ყველა მოყავისფრო სეზონურ ჩრდილს...