მაიკლ ბლერი, 2025 წლის 14 ოქტომბერი. ეს სტატია გამოქვეყნდა „The Film Comment Letter“-ის 2025 წლის 10 ოქტომბრის გამოცემაში, ჩვენს უფასო ყოველკვირეულ ბიულეტენში, რომელიც ფილმების ორიგინალურ კრიტიკასა და წერილებს აერთიანებს. **სპრინგსტინი: გადამარჩინე არსაიდან (სკოტ კუპერი, 2025)** „მინდა შევაფურთხო ამ „ბედლენდსს“ პირისპირ,“ – გამძვინვარებით ღრიალებს ბრიუს სპრინგსტინი არიზონას სცენიდან, 1980 წლის ნოემბერში, სიტყვებს ისე ისვრის, თითქოს ისინი მის სულში ყოფილიყო გაჭედილი. ეს კონცერტი, რომელიც რონალდ რეიგანის საპრეზიდენტო არჩევნებში გამარჯვებიდან მეორე დღეს გაიმართა, ბრიუსის „The River“ ორმაგი ალბომის წლიანი ტურნეს ადრეული გაჩერება იყო. ეს ის ეპოქაა, როდესაც მისი მარათონული კონცერტები „E Street Band“-თან ერთად კლასიკური ოპერების მასშტაბებს უახლოვდებოდა, ოთხ საათს აღემატებოდა და შესრულებული სიმღერების სია 40-მდე იზრდებოდა. ამ როკ-ენ-როლის არიების გაფართოებულ სივრცეში, ბრიუსი ადრეული ჰიტებიდან, როგორებიცაა „Rosalita“ და „Tenth Avenue Freeze-Out“, ექსტაზურ წარმოდგენებს აწყობდა, თუმცა ასევე ქმნიდა სტადიონის როკ-სპექტაკლებს მკვეთრი, დაუნდობელი სიმღერებისგან, რომლებიც ამერიკული ოცნების ცენტრში არსებულ გაფუჭებულ გულს ამხელდა. იმ ღამეს, ტემპეში, სევდიანი ჰარმონიკა თავის კვალს ტოვებს სიმღერაზე, რომელმაც ალბომს (და ტურნეს) სახელი მისცა – „The River“; ავისმომასწავებელი ორგანის ბგერა და დოლის ხმა აჟღერებს „Factory“-ს, სიმღერას, რომელიც მის მამას, დუგლას „დაჩ“ სპრინგსტინს ეძღვნება. მომღერალი აღნიშნავს, რომ მამამისს არასოდეს ჰქონია „მუშაობის, უბრალოდ მუშაობის ცხოვრების“ მეტი არაფერი. გაბერილი ხედვა, როგორც მისი ტექსტები ამბობს, „უბედურება გულში“, „Badlands“ ასევე ერთ-ერთი ასეთი ბნელი სიმღერა იყო. არიზონას სცენაზე ის მას ისეთი გამძვინვარებული გაბრაზებით ასრულებს, რომ გეგონება, რეიგანს პირდაპირ თვალებში აფურთხებს. მსგავსი სცენით, რომელიც ბრიუსის „ბოსის რეჟიმში“ გადასვლას ასახავს, იწყება სკოტ კუპერის ახალი ფილმი „სპრინგსტინი: გადამარჩინე არსაიდან“, წლევანდელი ნიუ-იორკის კინოფესტივალის „Spotlight Gala“ სექციის რჩეული. ფილმი იწყება „რივერ ტურით“, მაგრამ მისი დასკვნითი შოუთი ცინცინატიში, 1981 წლის სექტემბერში, და ბრიუსის როლს ჯერემი ალენ უაიტი ასრულებს. მიუხედავად იმისა, რომ არსებობს უდავოდ უცნაური ფიზიკური შეუსაბამობა (არსებითად, უბრალოდ ჩანს, რომ ცნობილი მსახიობი ჯერემი ალენ უაიტი სცენაზე ავიდა და შემთხვევით დაიწყო ბრიუს სპრინგსტინის საკმაოდ კარგი იმიტაციის კეთება), ის ნამდვილად კარგად ახერხებს ბრიუსისთვის დამახასიათებელ მოძრაობებს – ნიკაპის მოზიდვა და წინ წამოწევა, თავის ცისკენ აწევა, პოზა, რომელიც საკმარისად ფართოა, რათა იმ კონკრეტულ ფართო ფეხების სიარულს მიანიშნებდეს. მაგრამ პირველი მინიშნება იმისა, რომ რაღაც რიგზე ვერ არის, იმდენად არა იმაში მდგომარეობს, თუ რა არის სცენაში, არამედ იმაში, თუ რა აკლია მას. მაშინ, როდესაც „Badlands“-ის არიზონელი ბრიუსი თითქმის რელიგიურ ფანატიკოსს ჰგავს, რომელიც თავის ბენდის წევრებთან ელექტრულ ურთიერთქმედებას ატარებს და სიმღერის გამწმენდი ძალის რწმენითაა შეპყრობილი, „Deliver Me from Nowhere“-ის ცინცინატის ბრიუსი „Born to Run“-ის უნაკლო, თითქმის ნორმალურ ვერსიას ასრულებს, სიმღერას, რომელიც 1981 წლისთვის უკვე ექვსი წლის იყო. კუპერისა და ოპერატორ მასანობუ ტაკაიანაგის კამერა, როგორც ჩანს, ვერ ენდობა არჩეული შემსრულებლის ქარიზმას, მუდმივად და მოსაწყენად გადადის მაყურებელში ხელების მომკალმავალ ტალღასა და სცენაზე სულ უფრო ოფლიან და ანიმირებულ უაიტს შორის – ეს აშკარა მცდელობაა, რომ მისი სახის დამქანცველ კონტურებს ვარსკვლავური ბრწყინვალება მიანიჭოს. როდესაც სიმღერა მის პროგნოზირებად დასასრულს უახლოვდება – მაყურებელი აღტაცებით გიჟდება; მკვეთრი მონტაჟით გადავდივართ დაღლილ ბრიუსზე მარტო, კულისებში, ხელებში თავჩარგულზე – ჩვენ ვიწყებთ იმის შეგრძნებას, რომ გარკვეული სახის ნარატივი გვახვევენ თავს, ზედმეტად ნაცნობი ნარატივი ყურადღების ცენტრში ცხოვრების აღმავლობებსა და დაღმასვლებზე. მაგრამ რა ფასად? რა შეიძლება ითქვას იმ კაცზე არიზონას სცენაზე, რომელიც თავის პოლიტიკურ მრისხანებასა და მუსიკალურ ერთგულებას ასე ოსტატურად, ასე უდავოდ ფლობდა? როკ-ბიოგრაფია, განსაკუთრებით ბოლო დროს შექმნილი სერია ისეთი ხატებისთვის, როგორებიც არიან ფრედი მერკური (ბრაიან სინგერისა და დექსტერ ფლეტჩერის „ბოჰემური რაფსოდია“), ბობ დილანი (ჯეიმს მენგოლდის „სრულიად უცნობი“) და ელვისი (ბაზ ლურმანის... ჰმმ... „ელვისი“), ყოველთვის იმიტაციაზეა აგებული. ახლა ჯერი „ბოსს“ მიადგა. ამ ფილმებში მსახიობის მიმეტიკური ძალა მხოლოდ გარკვეულ ზღვრამდე მიდის, სანამ ის არ შეეჯახება მათი ცნობილი მუზის ჯერ კიდევ არსებულ ხმებსა და სურათებს. ყურებისას, ეს მუდმივად გვაყენებს ცვალებად, ზოგჯერ განსჯით, ზოგჯერ უცნაურ მდგომარეობაში. მიუხედავად ჩვენი კეთილშობილური მცდელობისა, შევაჩეროთ უნდობლობა, ჩვენ ვერთვებით შეფასების თამაშში, ვაფასებთ ამა თუ იმ იმიტაციის დამაჯერებლობას, თითქოს „ამერიკან აიდოლის“ ჟიურის წევრები ვიყოთ. როგორც ამ სფეროში უახლესი ორი შესვლა, სპრინგსტინისა და დილანის ფილმები ორმაგად რთულდება იმ ფაქტით, რომ მათი გმირები ჯერ კიდევ ჩვენთან არიან – ეს არ არიან პერსონაჟები, რომელთა „გაცოცხლება“ შეიძლება ისე, როგორც ოსტინ ბატლერი და რამი მალეკი ცდილობენ მითიური ელვისისა და მერკურის გაცოცხლებას თავიანთი ბაკენბარდებითა და ულვაშებით. ამის ნაცვლად, ორივე ფილმი ბევრად მოკრძალებულად წარმოაჩენს თავს.