სტივენ კინგის ნაწარმოებების ადაპტაციები (როგორც კინო, ისე ტელევიზია, მოთხრობებისა და ნოველების ჩათვლით) რაოდენობით აჭარბებს მის რომანებს. თუმცა, მხოლოდ მისი რომანების წაკითხვაც კი საკმაოდ რთული ამოცანაა, რადგან თითქმის 70-ია, და მათი 50 წლის განმავლობაში გამოცემაც, კინგის მხრიდან, ჯოჯოხეთური შრომა იყო. ადაპტაციები თითქმის მაშინვე დაიწყო. კინგის პირველი წიგნი, „კერი“, მისი გამოქვეყნებიდან სულ რაღაც ორ წელიწადში ეკრანიზდა, და ეს ის ფილმია, რომელმაც შესანიშნავი წიგნი, შეიძლება ითქვას, რაღაცნაირად ოდნავ გააუმჯობესა კიდეც. თუმცა, შეიძლება იკამათო კიდეც – ხარისხით ისინი ერთმანეთის მსგავსია. ამან შთაგვაგონა სტივენ კინგის იმ ფილმების მიმოხილვა, რომლებიც მისი რომანების მიხედვით არის გადაღებული და ხარისხით თითქმის თანაბარია. ზოგიერთი მათგანი ნაკლოვანი წიგნი იყო, რომელიც შედარებით ნაკლოვან ფილმებად იქცა, ზოგი კი შესანიშნავი წიგნი იყო, რამაც ასევე შესანიშნავი ფილმები მოიტანა. ეს სუბიექტურია და აქ ჩართული ბოლო ფილმი ზოგიერთისთვის განსაკუთრებით გაუგებარი იქნება, მაგრამ საინტერესო თემა იყო განსახილველად. არსებობს სხვა ფილმები, კინგის წიგნებზე დაფუძნებული, რომლებიც, „კერის“ (1976) მსგავსად, შესაძლოა, საწყის მასალას აუმჯობესებდნენ, ისევე როგორც ისეთები, რომლებმაც სრულად ვერ გაამართლეს ორიგინალი (ასეთი უფრო მეტია). ძნელი იყო ამ ფილმების რანჟირება, რადგან ყველა მათგანი აქ იმიტომაა, რომ მეტ-ნაკლებად ასახავს საწყისი მასალის ხარისხს. მაშ, რატომ არ უნდა დავიწყოთ დაბალხარისხიანებიდან და არ გადავიდეთ მაღალხარისხიანებზე? და დიახ, ეს ნიშნავს, რომ ვიწყებთ „გამხდარით“ („Thinner“). ეს წიგნი 1984 წელს გამოიცა და ახლა ყველაზე აღსანიშნავია იმით, რომ ეს იყო ბოლო, რომელიც სტივენ კინგმა რიჩარდ ბახმანის ფსევდონიმით გამოაქვეყნა სიმართლის გამჟღავნებამდე (თუმცა, მოგვიანებით ორი ბახმანის წიგნი გამოვიდა: „მარეგულირებლები“ („The Regulators“) და „ალმოდებული“ („Blaze“), არცერთი არ იყო განსაკუთრებით კარგი და არცერთი არ გადაღებულა ფილმად... ჯერ). წიგნი იმედგამაცრუებელი და გარკვეულწილად დუნე საკითხავია. ის მოგვითხრობს კაცზე, რომელსაც სწრაფი წონის კარგვის წყევლა დაედო, ამიტომ მან უნდა ეცადოს, შეაჩეროს წყევლა, სანამ ის უბრალოდ არ მოკვდება ზედმეტი სიგამხდრით ან არ გაქრება. 1996 წლის ფილმის ადაპტაციის ერთადერთი უპირატესობა, წიგნთან შედარებით, ალბათ ისაა, რომ მისი ნახვას ნაკლები დრო სჭირდება, მაგრამ ორივე შემთხვევაში მსგავსად იმედგაცრუებული რჩები, ეძებ თუ არა კარგ საშინელებათა წიგნს ან ხარისხიან საშინელებათა ფილმს. ვინაიდან „სასოწარკვეთის“ ორიგინალი, 1996 წლის წიგნის ვერსია, ერთგვარი ეპოსია, ყოველ შემთხვევაში სიგრძის თვალსაზრისით, მისი ზოგიერთი ნაწილი ნამდვილად კარგია. ის არ არის ისეთი სრული იმედგაცრუება, როგორც „გამხდარი“, მაგრამ იმედგაცრუება უბრალოდ დაგვიანებულია. ეს უკეთესია, ვიდრე უწყვეტი სიუჟეტური ნაკლი, თუმცა „სასოწარკვეთა“ მაინც სტივენ კინგის ერთ-ერთი იმ სამწუხარო ისტორიათაგანია, რომელსაც დამაჯერებელი პირველი ნახევარი აქვს, რასაც მოსდევს მეორე ნახევარი, რომელსაც, როგორც ჩანს, არ იცის, როგორ დასრულდეს სწორად. მას შემდეგ, რაც „სასოწარკვეთის“ პერსონაჟები ერთიანდებიან და ცდილობენ გაარკვიონ, რა ხდება, მათთვის – და, შესაბამისად, მაყურებლისთვის – საბოლოოდ გაცხადებული პასუხები ნამდვილად იმედგაცრუებელია. ფილმის ვერსიის ყურების გამოცდილება, რომელიც ათი წლის შემდეგ სატელევიზიო ფილმად გამოვიდა, თითქმის იგივეა. პირველი საათი ან მეტი ინტრიგას იწვევს, რადგან გაიცნობთ მართლაც უცნაურ ბოროტმოქმედს, რომელიც აგრძელებს ადამიანების გატაცებას და მათ პატარა (და უცნაურ) ქალაქში აჩერებს გაურკვეველი მიზეზების გამო. მას შემდეგ, რაც ისინი ერთიანდებიან და ცდილობენ გაარკვიონ, რა ხდება, მათთვის – და, შესაბამისად, მაყურებლისთვის – საბოლოოდ გაცხადებული პასუხები ნამდვილად იმედგაცრუებელია. „სასოწარკვეთამ“ (2006) მაქსიმუმი გააკეთა არათანმიმდევრული და მოუწესრიგებელი წყარო მასალის ფონზე, თუმცა არაფერი იყო ნამდვილად ამაღლებული, და სერიოზული ამაღლება იყო საჭირო იმისთვის, რომ ეს სატელევიზიო ფილმი – თუნდაც სატელევიზიო ფილმების სტანდარტებით – საერთო ჯამში უბრალოდ ნორმალურზე მეტი ყოფილიყო (იცით, როდესაც კარგ და არც ისე კარგ ნაწილებს ერთმანეთს შეადარებთ). თუნდაც „კრისტინი“ სტივენ კინგის ერთ-ერთი უცნაური წიგნი იყოს, მისი ადაპტაცია საშინელებათა ლეგენდის, ჯონ კარპენტერის რეჟისორობით, შეიძლება კარგი ყოფილიყო... ხომ ასეა? ემმ. ჰმმ. ისე, საკმაოდ მაგარი და ცოტა უცნაურიცაა, რომ „კრისტინი“ (წიგნი) და „კრისტინი“ (ფილმი) ორივე 1983 წელს გამოვიდა, ასე რომ, ვერ იტყვით „კრისტინი (1983)“, როგორც შემოკლებას, იმის აღსანიშნავად, რომელ „კრისტინზე“ საუბრობთ. წიგნი იმ წლის აპრილში გამოვიდა, შემდეგ კი ფილმი კინოთეატრებში დეკემბერში გამოჩნდა. როგორც ჩანს, იყო სიგიჟემდე ლტოლვა მის სწრაფად გამოშვებაზე, თუნდაც ის არ იყოს სტივენ კინგის ერთ-ერთი საუკეთესო წიგნი. ბოდიში. ზოგს უყვარს, მაგრამ ეს ალბათ ყველაზე ახლოს იყო კინგის წარუმატებლობასთან „ტომინოკერების“ გამოცემამდე (და ზოგიერთი ბახმანის წიგნის გამოკლებით). უცნაურობა აქედან მოდის, რადგან „კრისტინი“ ორიენტირებულია ავტომობილზე, რომელზეც, როგორც ჩანს, ზებუნებრივი ძალები მოქმედებენ, რაც საბოლოოდ ყოფს ორ მოზარდ ბიჭს, რომლებიც ადრე მეგობრები იყვნენ.