სტივენ კინგის ყველაზე ამბიციური წიგნები სულაც არ არის საუკეთესო, არც ყველაზე გრძელი, თუმცა ზოგიერთი, რომლის აღნიშვნაც აქ ღირს, მართლაც ძალიან კარგია და ზოგჯერ ძალიან გრძელიც. მას აქვს უცნაური იდეების აღებისა და მათი განვითარების უნარი, და რა თქმა უნდა, ზოგჯერ იღებ რაღაც არეულს, მაგალითად, „ტომინოკერებს“ ან „სიზმრების მჭერს“, მაგრამ სხვა დროს მართლაც დიდებულ/უცნაურ/საინტერესო წიგნებს ქმნის. ეს რომანები დიდ შემოქმედებით რისკს წარმოადგენდა და უმეტესობამ შედეგი გამოიღო. რამდენიმე მართლაც არასრულყოფილია და აქვს შესამჩნევი ხარვეზები, მაგრამ თუ ისინი საკმარისად თამამი ან უჩვეულოა და მეტ-ნაკლებად იმუშავა, მაშინ ღირს მათი შეტანა სიაში. ასევე, ეს არავითარ შემთხვევაში არ არის სტივენ კინგის ერთადერთი ამბიციური წიგნები და სამართლიანია იმის თქმა, რომ ნებისმიერი წიგნის დაწყება და დასრულება თავისთავად ამბიციურია (კინგმა ეს ათობით, ათობითჯერ გააკეთა). „გუმბათის ქვეშ“ „აუცილებელ ნივთებთან“ და „ნისლთან“ გარკვეულ მსგავსებას ამჟღავნებს, რადგან ისინიც პატარა ქალაქებით იყო შეზღუდული, სადაც ქაოსი განუწყვეტლივ იშლებოდა, განადგურება და სიკვდილი კი თითქმის გარდაუვალი იყო. თუმცა „გუმბათის ქვეშ“ მისი პერსონაჟები კიდევ უფრო დიდი მასშტაბით არიან ხაფანგში, გუმბათისა და სხვა ყველაფრის გამო, და ეს ასევე კინგის ერთ-ერთი ყველაზე გრძელი წიგნია. ის გრძელია, მაგრამ ფიზიკური გაგებით ბევრ ადგილს არ ფარავს, და რაც მთავარია, „გუმბათის ქვეშ“ მოქმედება გასაკვირად მოკლე დროის მონაკვეთში ვითარდება. ის ასევე უჩვეულოა იმით, რომ ნაკლებად ეხება გადარჩენას, ვიდრე მოსალოდნელია, ან ყოველ შემთხვევაში, კონფლიქტის დიდი ნაწილი გუმბათის ჩამოწევამდე იყო დაწყებული. ჩესტერს მილის ქალაქი უკვე ინგრეოდა, ანუ იმპლოზიას განიცდიდა, და შემდეგ გუმბათის ინციდენტმა, რომელიც თავიდანვე ხდება (ტიპური კინგის სტილში, მოვლენები სწრაფად ვითარდება), უბრალოდ დააჩქარა/გააუარესა ეს ყველაფერი. „ინსომნიის“ შემთხვევაში იმდენი რამ ხდება, რომ, შესაძლოა, მისი კინოადაპტაცია, ან სულ მცირე, ზუსტი/ამომწურავი ვერსიის შექმნა შეუძლებელი იყოს. აქ სიგრძე, რა თქმა უნდა, როლს თამაშობს, მაგრამ ასევე ის ფაქტი, რომ „ინსომნია“ სტივენ კინგის სხვა მრავალ რომანს კვეთს და „ბნელი კოშკის“ მთლიანი სერიის სასიცოცხლო ნაწილია, მიუხედავად იმისა, რომ ოფიციალურად „ბნელი კოშკის“ წიგნი არ არის. სწორედ ეს ჯვარედინი ასპექტები გაართულებს „ინსომნიის“ გადაღებას, რადგან არცერთ საპროდიუსერო კომპანიას არ ფლობს სტივენ კინგის ნაწარმოებების ყველა უფლებას, რაც იმას ნიშნავს, რომ გარკვეული რაღაცების თავიდან აცილება ან გვერდის ავლა მოუწევდათ. ეს ნაწარმოები ასევე (სადავოა) ძლივს ინარჩუნებს ერთიანობას, როგორც რომანი, თუმცა, მიუხედავად ამისა, საინტერესოა და გარდაუვლად აუცილებელია წასაკითხად, თუ კინგის მთელ მულტივერსში ხართ ჩართული. მიუხედავად იმისა, რომ „გრძელი სეირნობა“ არ არის გრძელი რომანი, ის საკმაოდ მარტივ სიუჟეტს მისდევს საკმაოდ დიდი ხნის განმავლობაში და ახერხებს დაძაბულობის შენარჩუნებას მთელი პერიოდის განმავლობაში. არსებობს რისკი, რომ მოვლენები განმეორებადი გახდეს, როდესაც სიუჟეტი მოიცავს მოზარდი ბიჭების ჯგუფს, რომლებიც მონაწილეობენ კონკურსში, სადაც ისინი უსასრულოდ დადიან, ხოლო ბოლო დარჩენილი ადამიანი გამარჯვებულია, მაგრამ კინგმა ასეთი საკითხები საოცრად კარგად აიცილა თავიდან. მაღალი ფსონები, სავარაუდოდ, ამაში ეხმარება. ვინც სიარულს შეწყვეტს, სიკვდილით ისჯება, ასე რომ გამარჯვებული, არსებითად, უკანასკნელი ცოცხალი ადამიანია. ის ბუნებრივად პირქუში და საკმაოდ მძიმეა, თუნდაც დისტოპიურ საზოგადოებებში მომაკვდინებელი კონკურსების შესახებ მოთხრობების სტანდარტებით. „გრძელი სეირნობა“ არ არის სახალისო საკითხავი, თუმცა ის ძალიან მიმზიდველია და რიჩარდ ბახმანის წიგნებიდან საუკეთესო. „თილისმა“ იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც სტივენ კინგმა წიგნი თანაავტორობით დაწერა, ამჯერად პიტერ შტრაუბთან ერთად, და მოგვიანებით, 2001 წელს, მათ ითანამშრომლეს „თილისმას“ გაგრძელებაზე, „შავ სახლზე“. თუმცა, „თილისმა“ ალბათ მთლიანობაში ხარისხის მხრივ ოდნავ უფრო ძლიერია და გამოირჩევა, როგორც კინგის ადრეული ეპოსი ახალგაზრდა ბიჭზე, რომელიც დედის გადასარჩენად სამოგზაუროდ მიდის, რაც პარალელურ სამყაროში გავლას გულისხმობს. ასე რომ, კიდევ ერთხელ, ეს „თილისმას“ აქცევს წიგნად, რომელიც „ბნელ კოშკთან“ იკვეთება, რადგან ეს სერია მთლიანად სხვადასხვა განზომილებებს, მოგზაურობასა და ფანტასტიკური ნივთების საპოვნელად დიდ ძალისხმევას ეხება. ეს არის გრძელი წიგნი, მნიშვნელოვანი სტივენ კინგის მულტივერსისთვის, დიდწილად მიმზიდველი საკითხავი და ალბათ საუკეთესო წიგნი, რომელიც კინგმა ოდესმე თანაავტორობით დაწერა სხვა მწერალთან ერთად, ამიტომ ყველა ეს მიზეზი „თილისმას“ აქ აღნიშვნის ღირსად აქცევს. არსებობს გარკვეული მსგავსება „ლიზის ისტორიას“ (კინგის მისი საყვარელი რომანი) და „ჯერალდის თამაშს“ შორის, და ასევე შეგიძლიათ „ჯერალდის თამაში“ „უბედურებასთანაც“ დააკავშიროთ. „ლიზის ისტორიაც“ და „უბედურებაც“ ამბიციურია, მაგრამ „ჯერალდის თამაში“ ორივეს ერთი ნაბიჯით უსწრებს იმით, რომ ის მეტ-ნაკლებად ერთი პერსონაჟით არის სიუჟეტის ცენტრში და თითქმის მთელი წიგნის განმავლობაში საწოლზეა მიჯაჭვული. ის ებრძვის პირად დემონებსა და შემაწუხებელ მოგონებებს (პლუს სხვა რაღაცებს) მას შემდეგ, რაც მას საწოლზე ხელბორკილებით აბამენ და მის მოძალადე ქმარს ფატალური გულის შეტევა ემართება. საბოლოოდ, მან უნდა გამონახოს გზა, რომ ამ სიტუაციიდან თავი დააღწიოს. ეს არის მთელი წიგნი, და ის არც ისე გასაოცარია, მაგრამ კინგმა მართლაც შეძლო ასეთი შეზღუდული თემის (პერსონაჟებისა და გარემოს თვალსაზრისით) მოგვარება და ის რომანის სიგრძემდე მიიყვანა.