როდესაც სტივენ კინგმა 2025 წელს სოციალურ მედიაში თავისი 10 საუკეთესო ფილმი გააზიარა, მისი არჩევანი ძირითადად უკონფლიქტო გამოდგა. მართლაც, მან ზოგადად ისეთი ფილმები შეარჩია, რომლებიც ფართოდ არის მიღებული როგორც ზოგადი აუდიტორიის, ისე კრიტიკოსების მიერ, როგორც მყარი კლასიკა. კინგი, შესაძლოა, გასაკვირი არ არის, პოპულისტია, რაც კომფორტული ადგილია მსოფლიოს ყველაზე პოპულარული საშინელებათა ჟანრის ავტორისთვის. თავდაპირველად, მის სიაში შედიოდა რეჟისორ მაიკლ კერტისის 1942 წლის ომისდროინდელი ფილმი „კასაბლანკა“ და ამის წინააღმდეგ კამათი რთულია. მან ასევე ჩამოთვალა სტივენ სპილბერგის 1975 წლის ულტრა-ბლოკბასტერი „ყბები“ და 1977 წლის უცხოპლანეტელებთან კონტაქტის თრილერი „მესამე სახის ახლო კონტაქტები“, რეჟისორ ფრენსის ფორდ კოპოლას 1974 წლის კრიმინალური ეპოსის გაგრძელება „ნათლია II“, მარტინ სკორსეზეს 1973 წლის დრამა „ბოროტი ქუჩები“ და უილიამ ფრიდკინის 1977 წლის თრილერი „ჯადოქარი“ (რომელსაც კინგმა ადრე ყველა დროის თავის საყვარელ ფილმად უწოდა). როგორც ჩანს, კინგი ბევრ ფილმს უყურებდა 1970-იან წლებში. მაგრამ, ეს აზრიანია. ბევრ ჩვენგანს აქვს კინემატოგრაფიული აღმოჩენების ფეთქებადი პერიოდი 20-იან წლებში. (კინგი დაიბადა 1947 წელს.) თუმცა, აღსანიშნავია, რომ მან თავის სიაში არ შეიტანა არც ერთი პირდაპირი საშინელებათა ფილმი. მიუხედავად ამისა, კინგმა დაასახელა ვესტერნი, რომელიც სწორად შეხედვის შემთხვევაში, შესაძლოა, საშინელებათა ფილმად ჩაითვალოს — კერძოდ, რეჟისორ ჯონ ჰიუსტონის 1948 წლის ოფლითა და დაძაბულობით სავსე „სიერა მადრეს საგანძური“, რომელიც, ისევ და ისევ, საკმაოდ უდავო არჩევანია. ჰიუსტონის ფილმი ნომინირებული იყო ოსკარზე საუკეთესო ფილმისთვის და მოიგო სამი დამატებითი აკადემიის ჯილდო საუკეთესო რეჟისორისთვის, საუკეთესო სცენარისთვის და საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებელი მსახიობისთვის. ფილმი ვესტერნის გარემოშია გადაღებული, ძირითადად, სიერა მადრეს მთების ველურ ბუნებაში 1920-იანი წლების შუა პერიოდში, მაგრამ ფილმის, სულ მცირე, ნახევარი შემზარავი EC Comics-ის ისტორიის მსგავსად არის შექმნილი. ბუნებრივია, კინგს ეს მოსწონს. „სიერა მადრეს საგანძური“, მათთვის, ვინც არ იცნობს, მთავარ როლში ჰამფრი ბოგარტით არის წარმოდგენილი, როგორც ფრედ დობსი, ამერიკელი, რომელსაც ცხოვრებაში არ უმართლებს და სამუშაოდან სამსახურში დაეხეტება. ის ტამპიკოში, მექსიკაში აღმოჩნდება, სადაც მისი იღბალი მთავრდება მას შემდეგ, რაც დამქირავებელი მძიმე შრომის შემდეგ არ უხდის. ის და მისი მეგობარი, ბობი (ტიმ ჰოლტი), შემთხვევით გადაეყრებიან ჰოვარდს (ჯონ ჰიუსტონის მამა, უოლტერ ჰიუსტონი), ხანდაზმულ მაძიებელს, რომელსაც ინფორმაცია აქვს მოპოვების შესახებ... მაგრამ ასევე აფრთხილებს მათ, თუ რა ემართება ადამიანის სულს, როდესაც ის მოულოდნელად გამდიდრდება. როგორც (შესაძლოა, ცუდ) ბედს სურდა, ფრედი მცირე ლატარიის თანხას იგებს, ამიტომ ის, ბობი და ჰოვარდი ყიდულობენ მარაგს, რათა სიერა მადრეს მთებში ოქროს მოსაპოვებლად წავიდნენ. არა უბრალოდ ნებისმიერ ადგილას, არამედ ძალიან შორეულ, მიუდგომელ ადგილას (ისეთში, რომელიც მილებით არის დაშორებული იქიდან, სადაც ვინმეს შეეძლო მათი ყვირილი გაეგონა). მოგზაურობა გრძელი და დამქანცველია, მოპოვების პროცესი თითქმის ანადგურებს მათ, მაგრამ მამაკაცები ოქროს აგროვებენ. ფილმის გული ეჭვის, პარანოიისა და უნდობლობის მრავალ სცენაშია. სამი მთავარი პერსონაჟი სწრაფად იწყებს ერთმანეთისთვის თვალთვალს, შიშით, რომ დანარჩენი ორი მათ წილ ოქროს მოიპარავს. რამდენიმე მომენტია, როდესაც დარწმუნებული ხართ, რომ ვიღაც ვიღაცას მოკლავს. იმ დროისთვის, როდესაც „სიერა მადრეს საგანძური“ სრულდება, ეჭვი არ ეპარება, რომ მისი ერთი ან მეტი მთავარი პერსონაჟი ცოცხალი აღარ იქნება. „სიერა მადრეს საგანძურს“ ხშირად ვესტერნს უწოდებენ, მაგრამ, კიდევ ერთხელ, ეს არ არის ძველმოდური ფილმი შერიფებითა და იარაღის ოსტატებით. არამედ, ეს არის ოფლისა და სასოწარკვეთილების საშინელებათა ამბავი (აღარაფერი ვთქვათ, ეს კინოს შესანიშნავი ნამუშევარია). ოფლიანი შუბლები, ველური თვალები და „სიერა მადრეს საგანძურში“ მზარდი შიშის განცდა ისეთი ემოციებია, რომლებიც „ზღაპრები საძვალედან“ კომიქსებიდან (რომელიც, სინამდვილეში, 1950 წლამდე არ გამოჩენილა გაზეთების ჯიხურებში) არის გადმოღებული. სინამდვილეში, ფილმი ერთი ზებუნებრივი შემობრუნებით არის დაშორებული ნამდვილი საშინელებათა ფილმისგან, რაც ასევე მისი სიძლიერეა. ეს არის გაფრთხილება; უფრო კონკრეტულად, ეს არის სიხარბის გამხრწნელი ძალის მძიმე გამოკვლევა. აუდიტორიას თავიდანვე შეუძლია იგრძნოს, რომ ფილმი ცუდად დასრულდება. რა თქმა უნდა, სტივენ კინგს ასევე უყვარდა EC-ის 1950-იანი წლების საშინელებათა კომიქსები, რაც დასტურდება მისი სცენარისტული დებიუტით რეჟისორ ჯორჯ ა. რომეროს ფილმში „კრიპშოუ“. 1982 წლის ფილმი იყო ანთოლოგიური ფილმი, წარმოდგენილი ისე, თითქოს მისი ისტორიები EC-ს სტილის კომიქსების წიგნიდან იკითხება. გავიხსენოთ, რომ EC არა მხოლოდ ისეთ ნამუშევრებს გამოსცემდა, როგორიცაა „საშინელებათა საცავი“, არამედ შემზარავ ომის კომიქსებს, როგორიცაა „ორმუშტა ამბები“ და ვესტერნებს, როგორიცაა „უნაგირის სამართალი“. საშინელებათა, კრიმინალის, ომისა და ვესტერნის ჟანრები ყველა შესაძლოა გაერთიანებულიყო EC Comics-ის გვერდებზე. აქედან გამომდინარე, რომერომ თავის ფილმში ბევრი დრამატული განათება და უცნაური კამერის მუშაობა გამოიყენა, რათა მიებაძა ძველებური კომიქსების იერსახესა და შეგრძნებას. ასევე ადვილია იმის დანახვა, რომ „სიერა მადრეს საგანძურის“ შემცირებული, უფრო გამომწვევი ვერსია ზუსტად მოერგებოდა „კრიპშოუს“. რომეროს შესაძლოა დაემატებინა გარკვეული სტილი ფილმისთვის, მაგალითად, ფერის ციმციმები ან უფრო დრამატული მუსიკა, მაგრამ სიუჟეტი უცვლელი დარჩებოდა. აქედან გამომდინარე, გასაკვირი არ არის, რომ კინგს მოსწონს ჯონ ჰიუსტონის ფილმი. ეს შესანიშნავი ფილმია, რომლის გულშიც დიდი საშინელებათა ამბავია ჩადებული.