სტივენ კინგის ეკრანიზაციები: რომანები, ფილმები და ხარისხის პარალელები

სტივენ კინგის ადაპტაციების რაოდენობა მის რომანების რაოდენობას აღემატება, თუმცა მისი ადაპტაციების საერთო რაოდენობა მოიცავს როგორც სატელევიზიო, ისე კინოეკრანიზაციებს, ასევე ადაპტაციებს მისი მოთხრობებისა და ნოველების მიხედვით. მაგრამ მხოლოდ მისი ყველა რომანის წაკითხვაც კი საკმაოდ რთული საქმეა, ვინაიდან თითქმის 70 მათგანი არსებობს, და მათი 50 წლის განმავლობაში გამოქვეყნება, კინგის მხრიდან, ასევე შრომატევადი პროცესია. ადაპტაციები თითქმის მაშინვე დაიწყო. კინგის პირველი წიგნი, „კერი“, მისი გამოქვეყნებიდან სულ რაღაც ორი წლის შემდეგ გადაიღეს ფილმად, და ეს არის ფილმი, რომელიც შესანიშნავ წიგნს აიღებს და, ალბათ, როგორღაც ოდნავ აუმჯობესებს კიდეც. ისე, შეიძლება ამაზე კამათი. ისინი ხარისხით მსგავსია. სწორედ ამან შთააგონა სტივენ კინგის ფილმების შემდგომი მიმოხილვა, რომლებიც მისი რომანების მიხედვით არის გადაღებული და ხარისხით თითქმის თანაბარია. ზოგიერთი მათგანი იყო ნაკლოვანი წიგნი, რომელიც შედარებით ნაკლოვან ფილმად იქცა, ზოგი კი საკმაოდ კარგი წიგნი იყო, რომლის მიხედვითაც ასევე საკმაოდ კარგი ფილმები გადაიღეს. ეს სუბიექტურია და აქ ჩართული ბოლო ფილმი ზოგიერთისთვის განსაკუთრებულ კითხვებს გააჩენს, მაგრამ საინტერესო თემა იყო განსახილველად. შეგიძლიათ აქ გადახვიდეთ, თუ გსურთ იპოვოთ კინგის წიგნებზე დაფუძნებული სხვა ფილმები, რომლებიც, „კერის“ (1976) მსგავსად, შესაძლოა, წყარო მასალის გაუმჯობესება იყოს, და შემდეგ, თუ გსურთ ფილმები, რომლებმაც სრულად არ გაამართლეს წყარო მასალა (ასეთი უფრო მეტია), შეგიძლიათ აქ გადახვიდეთ. რთული იყო იმის გარკვევა, თუ როგორ უნდა შეფასებულიყო ყველა ეს ფილმი, რადგან ყველა მათგანი აქ იმიტომ არის, რომ ისინი მეტ-ნაკლებად წარმოადგენენ თავიანთ წყარო მასალას ხარისხის თვალსაზრისით. მაშ, რატომ არ უნდა დავიწყოთ დაბალი ხარისხის ფილმებიდან და გადავიდეთ მაღალხარისხიანებზე? და დიახ, ეს ნიშნავს, რომ დავიწყებთ „გამხდარით“ (Thinner). ეს წიგნი 1984 წელს გამოიცა და ახლა ყველაზე მეტად ცნობილია იმით, რომ ის იყო უკანასკნელი, რომელიც სტივენ კინგმა რიჩარდ ბახმანის ფსევდონიმით გამოაქვეყნა სიმართლის გამჟღავნებამდე (თუმცა მოგვიანებით ორი ბახმანის წიგნი იყო: „რეგულატორები“ და „ალი“, არც ერთი განსაკუთრებით კარგი, არც ერთი არ არის ეკრანიზებული... ჯერჯერობით). წიგნი იმედგამაცრუებელი და გარკვეულწილად ნელი საკითხავია, ის მოგვითხრობს კაცზე, რომელსაც სწრაფი წონის დაკლების წყევლა დაედო, ამიტომ მან უნდა ეცადოს შეაჩეროს წყევლა, სანამ ის უბრალოდ არ მოკვდება ზედმეტი სიგამხდრისგან, ან გაქრება, ან სხვა რამ. ერთადერთი, რაც 1996 წლის ფილმის „გამხდარი“ ადაპტაციას შეიძლება ჰქონდეს, არის ის, რომ მისი ნახვას ნაკლები დრო სჭირდება, მაგრამ ორივე შემთხვევაში მსგავსად იმედგაცრუებული რჩებით, ეძებთ კარგ საშინელებათა წიგნს თუ ხარისხიან საშინელებათა ფილმს. ვინაიდან „სასოწარკვეთის“ (Desperation) ორიგინალი, 1996 წლის წიგნის ვერსია ერთგვარი ეპოსია, ყოველ შემთხვევაში სიგრძის თვალსაზრისით, მისი ზოგიერთი ნაწილი მართლაც კარგი აღმოჩნდა. ის არ არის ისეთი სრული იმედგაცრუება, როგორიც, ალბათ, „გამხდარი“ იყო, მაგრამ იმედგაცრუება უბრალოდ დაგვიანებულია. ეს სჯობს იმას, რომ ის განუწყვეტლივ ცუდი იყოს, თუმცა „სასოწარკვეთა“ მაინც სტივენ კინგის იმ სამწუხარო ისტორიათა რიცხვს მიეკუთვნება, რომელსაც აქვს დამაინტრიგებელი პირველი ნახევარი, რასაც მოჰყვება მეორე ნახევარი, რომელმაც, როგორც ჩანს, არ იცის, როგორ დასრულდეს სწორად. როგორც კი „სასოწარკვეთის“ პერსონაჟები ერთიანდებიან და იწყებენ იმის გარკვევას, თუ რა ხდება, მათთვის – და, შესაბამისად, მაყურებლისთვის – საბოლოოდ გამჟღავნებული პასუხები ნამდვილად არადამაკმაყოფილებელია. ფილმის ვერსიის ყურების გამოცდილება, რომელიც ათი წლის შემდეგ სატელევიზიო ფილმად გამოვიდა, თითქმის იგივეა. პირველი საათი ან მეტი ინტრიგას იწვევს, რადგან გეცნობათ ნამდვილად უცნაური ბოროტმოქმედი, რომელიც ხალხს იტაცებს და პატარა (და უცნაურ) ქალაქში აჩერებს გაურკვეველი მიზეზების გამო. მაგრამ როგორც კი ისინი ერთიანდებიან და იწყებენ იმის გარკვევას, თუ რა ხდება, საბოლოოდ გამჟღავნებული პასუხები მათთვის – და, შესაბამისად, მაყურებლისთვის – ნამდვილად არადამაკმაყოფილებელია. „სასოწარკვეთამ“ (2006) გააკეთა ყველაფერი, რაც შეეძლო არათანმიმდევრული და ქაოტური წყარო მასალით, თუმცა არაფერი იყო ნამდვილად ამაღლებული, და სერიოზული ამაღლება იყო საჭირო იმისთვის, რომ ეს სატელევიზიო ფილმი – თუნდაც სატელევიზიო ფილმების სტანდარტებით – საერთო ჯამში უბრალოდ მისაღებზე მეტი ყოფილიყო (იცით, როდესაც კარგ და არც ისე კარგ ნაწილებს შეადარებთ ერთმანეთს). მიუხედავად იმისა, რომ „კრისტინი“ სტივენ კინგის ერთ-ერთი უცნაური წიგნია, მისი ადაპტაცია საშინელებათა ჟანრის ლეგენდის, ჯონ კარპენტერის რეჟისორობით, შეიძლება კარგი ყოფილიყო... ხომ ასეა? ეჰ. ჰმმ. ისე, საინტერესო და ცოტა უცნაურია, როგორ გამოვიდა „კრისტინი“ (წიგნი) და „კრისტინი“ (ფილმი) ორივე 1983 წელს, ამიტომ „კრისტინი“ (1983) არ გამოდგება იმის აღსანიშნავად, თუ რომელ „კრისტინზე“ საუბრობთ. წიგნი იმ წლის აპრილში გამოვიდა, ფილმი კი კინოთეატრებში დეკემბერში. როგორც ჩანს, იყო სიგიჟემდე აჩქარება მის გამოსაშვებად, მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ არის სტივენ კინგის ერთ-ერთი საუკეთესო წიგნი. ბოდიში. ზოგიერთს უყვარს, მაგრამ ალბათ, ეს იყო ყველაზე ახლოს კინგის „გაუგებრობასთან“ „ტომინოკერებამდე“ (და ზოგიერთი ბახმანის წიგნის გამოკლებით). აქ უცნაურობა იმაში მდგომარეობს, რომ „კრისტინი“ ფოკუსირებულია მანქანაზე, რომელზეც, როგორც ჩანს, რაღაც ზებუნებრივი ძალები მოქმედებს, რაც საბოლოოდ ორ მეგობარ მოზარდს აშორებს ერთმანეთს. „კრისტინი“,