სტივენ კინგი არა მხოლოდ გასული საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე გაყიდვადი ავტორია, არამედ პიროვნება, რომელმაც ფასდაუდებელი გავლენა მოახდინა პოპულარულ კულტურაზე. კინგის წერის სტილმა, რომელიც ზებუნებრივ ფანტასტიკას, საშინელებათა ჟანრს, სამეცნიერო ფანტასტიკას და გარდატეხის ასაკის ისტორიებს აერთიანებს, ათობით მიმბაძველი წარმოშვა და მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა იმაზე, თუ როგორ აღიქმება ჟანრი სერიოზული ლიტერატურული კრიტიკოსების მიერ. კინგის ნაწარმოებები არაერთხელ იქნა ადაპტირებული როგორც დიდ, ისე პატარა ეკრანზე, და მისი ზოგიერთი ყველაზე პოპულარული წიგნის რამდენიმე ვერსიაც კი გამოვიდა. იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენად ნაყოფიერი მწერალია ის (და რამდენი მოთხრობების კრებული აქვს შედგენილი), კინგის შემოქმედება უახლოეს წლებში კიდევ მრავალი ადაპტაციის ინსპირაციას მოგვცემს, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენად მრავალთაობრივ მოვლენად იქცა ბევრი მათგანი. წარმოგიდგენთ სტივენ კინგის ნაწარმოებებზე დაფუძნებულ ათ ყველაზე მნიშვნელოვან ფილმს, რეიტინგის მიხედვით. „კერი“ (Carrie) იყო ძალიან მნიშვნელოვანი ფილმი რეჟისორ ბრაიან დე პალმასთვის, რომელიც შემდგომში 1970-იანი წლების „ახალი ჰოლივუდის“ მოძრაობის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურა გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ დე პალმა ცნობილი იყო სისასტიკის და დაძაბულობის დაუნდობელი გამოყენებით, „კერიმ“ შეძლო გაეცხოველებინა გარდატეხის ასაკის ისტორია, რამაც კინგის რომანი ასეთი გულსატკენი გახადა. „კერიმ“ პრეცედენტი შექმნა იმისა, თუ რამდენად პოპულარული შეიძლება ყოფილიყო კინგის ადაპტაციები, რადგან ის როგორც ფინანსური წარმატება იყო, ასევე ოსკარის დაჯილდოების ფავორიტიც, რამაც პაიპერ ლორის ნომინაცია მოუტანა კერის დედის შემზარავი როლისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ ახლა უკვე რამდენიმე რიმეიქი არსებობს (და მალე Prime Video-სა და მაიკ ფლენეგანის დრამატული სერიალიც გამოვა), დე პალმამ დაამატა სხეულებრივი საშინელება, ფსიქოლოგიური ტანჯვა და სკოლის ბულინგის სასტიკად რეალისტური ასახვა, რათა მისი „კერის“ ვერსია 70-იანი წლების საუკეთესო საშინელებათა ფილმებს შორის მოხვედრილიყო. „ნისლი“ (The Mist) კინგის მიერ ოდესმე დაწერილ ისტორიებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე პირქუშია, მაგრამ საბედნიეროდ, ფილმი ადაპტირებულია იმ ადამიანის მიერ, რომელმაც მისი მასალა თითქმის ყველაზე უკეთ იცოდა. ფრენკ დარაბონტი მოგვიანებით ყველაზე ცნობილი გახდა პრესტიჟულ სატელევიზიო შოუებზე მუშაობით, მაგრამ „ნისლი“ მისი მესამე მცდელობა იყო კინგის წიგნის ადაპტაციის, და პირველი „მწვანე მილისთვის“ ოსკარის ნომინაციების მოპოვების შემდეგ. „ნისლი“ საშიში ამბავია არა მხოლოდ თავისი შემზარავი ვიზუალის გამო, არამედ იმიტომაც, რომ ის რეალისტურად იკვლევს იმ გზებს, რომლითაც კაცობრიობა საკუთარ თავზე იძალადებდა კრიზისის დროს და რესურსებს გაუფრთხილდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ „ნისლმა“ თავდაპირველი გამოსვლისას გარკვეული წინააღმდეგობა გამოიწვია იმის გამო, რომ ოდნავ დაუჯერებელი იყო, ის განსაკუთრებით რეალისტურად მოგვეჩვენა COVID-19 კრიზისის შემდგომ პერიოდში, რაც კინგის მიერ წარმოდგენილ მოვლენებს ისეთი უცნაური სიზუსტით ეხმიანებოდა, რომ ფილმის ხელახლა ყურება ცოტა საშინელიც კი იყო. „ქრისტინე“ (Christine) ფანტასტიკისა და საშინელებათა ჟანრის ორი გენიოსის გაერთიანებას მოწმობს, რადგან ეს იყო კინგის ერთადერთი ადაპტაცია, რომელიც ჯონ კარპენტერმა გადაიღო, რომელიც ალბათ ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი კინორეჟისორია. კარპენტერს ყველა დროის კლასიკური ფილმების სერია ჰქონდა, რომელიც 70-იან წლებში დაიწყო და 90-იანი წლების დასაწყისამდე გაგრძელდა, და „ქრისტინე“ ამის შუაში მოექცა; ისევე როგორც მის ნებისმიერ ფილმში, ისე გამოიყურება და იგრძნობა, თითქოს ვერავინ სხვას ვერ შექმნიდა მას. კარპენტერმა შეძლო კინგის ორიგინალური ისტორიის გართულება, რათა შეექმნა ფილმი, რომელიც ეხებოდა კლასის, ამბიციისა და დამოკიდებულების საკითხებს, და ასევე შეძლო ორიგინალური ტექსტის გარდატეხის ასაკის ასპექტების ზუსტად გადმოცემა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს იყო სიუჟეტი, რომელიც ადვილად შეიძლება პაროდიად ქცეულიყო არასწორი მართვის შემთხვევაში (როგორც ეს მოხდა „მაქსიმალურ გადატვირთვაში“, რომელიც თავად კინგმა გადაიღო), „ქრისტინემ“ შეძლო სწორი დოზით შეეთავსებინა შავი იუმორი და სუფთა, გაუზავებელი საშინელება. „ეს“ (It) კინგის ყველაზე გრძელი და ამბიციური რომანია, რომელიც მანამდე სატელევიზიო მინისერიალად ადაპტირდა ტიმ კარლის მონაწილეობით, რომელიც საკულტო ჰიტად იქცა, მიუხედავად იმისა, რომ არც ისე საშიში იყო. ენდი მუშკეტიმ რომანის ორ ფილმად ადაპტირების გზას დაადგა, რომელთაგან ერთში „დამარცხებულთა კლუბის“ ახალგაზრდა ვერსიები თამაშობდნენ, ხოლო მეორეში – უფროსი მსახიობების განახლებული ჯგუფი. პირველი ფილმი „ეს“ ბევრად უფრო მიმზიდველია, ვიდრე გაგრძელება, იმის გამო, თუ რამდენად ავთენტური იყო ქიმია ახალგაზრდა მსახიობებს შორის, რომლებმაც პერსონაჟებს სიღრმე შემატეს და მათ კლიშეების მიღმა აიყვანეს. მიუხედავად იმისა, რომ „ეს“ ხშირად 80-იანი წლების „ბავშვთა თავგადასავლების“ ფილმს ჰგავს, როგორიცაა „გუნისები“ ან „გრემლინები“, ის არავითარ შემთხვევაში არ იყო „მოუმზადებელი“ სისასტიკის მხრივ; საწყის სცენაში ასახული იყო ძალადობის შოკისმომგვრელი აქტი, რომელიც მიუღებლად ითვლებოდა ადაპტაციისთვის, და ბილ სკარსგარდის პენივაისის შემზარავ პორტრეტს შეეძლო ნამდვილი კოშმარების გამოწვევა. „მკვდარი ზონა“ (The Dead Zone) იყო კიდევ ერთი შესანიშნავი თანამშრომლობა კინგსა და ლეგენდარულ არტჰაუს კინორეჟისორს შორის, რადგან ის გადაიღო დევიდ კრონენბერგმა, კანადელმა საშინელებათა ლეგენდამ, რომელიც ცნობილი იყო სხეულებრივი საშინელებათა ჟანრის ამაღლებით. „მკვდარი ზონა“ კინგის ერთ-ერთი ყველაზე პოლიტიკურად დატვირთული რომანია, რადგან მარტინ შინის მიერ განსახიერებული ბოროტი პოლიტიკოსი (ბევრად ადრე, სანამ ის ცნობილი გახდებოდა პრეზიდენტ ბარტლეტის როლით სერიალში „დასავლეთის ფრთა“) განასახიერებდა რონალდ რეიგანის ადმინისტრაციის მიერ გამოწვეულ ბირთვულ შიშს. „მკვდარი ზონა“ კრისტოფერ უოკენის ერთ-ერთ უდიდეს შესრულებას წარმოა...