სტივენ კინგის „ნისლის“ რიმეიქი: რატომ მაიკ ფლენეგანი?

უამრავი შერეული გრძნობა ტრიალებს გარშემო. სტივენ კინგის ადაპტაციების კუთხით, უყოყმანოდ შეიძლება ითქვას, რომ მაიკ ფლენეგანმა სამუდამოდ მოიპოვა ნდობა. მას აშკარად გააჩნია შეუზღუდავი გატაცება და გაგება ავტორის ნამუშევრების მიმართ, და თავის სიყვარულს გამოხატავს ფილმების სახით, რომლებიც ერთდროულად ერთგული და მომხიბვლელია – მისი ნამუშევრების ჩამონათვალში შედის „ჯერალდის თამაში“, „ექიმი ძილი“ და „ჩაკის ცხოვრება“. მან კინგის „მუდმივ მკითხველებს“ ყველა მიზეზი მისცა, რომ ენდონ მას ეკრანზე კინგის გადმოტანისას… და მაინც, სრულად მესმის ნებისმიერი შფოთვა, რომელიც შესაძლოა გამოიწვიოს იმ ცოტა ხნის წინანდელმა ამბავმა, რომ ის ახლა „ნისლის“ რიმეიქს უკავშირდება და მე ამ გრძნობების განხილვას ვირჩევ „The King Beat“-ის ამ კვირის გამოცემაში. ბოლო რამდენიმე დღე განსაკუთრებით ამაღელვებელი იყო კინგის ფანებისთვის, რადგან ორშაბათს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ავტორის შემდეგი რომანი, „სხვა სამყაროები, გარდა ამათი“ („თილისმასა“ და „შავი სახლის“ გაგრძელება), მაღაზიებში ამ ოქტომბერში გამოჩნდება. თუმცა, ამ სიახლეში ჩაღრმავებამდე, არის რამდენიმე მოსაზრება მაიკ ფლენეგანის „ნისლის“ შესახებ, რომელიც, ვფიქრობ, ღირს განხილვად პროექტის განვითარების ადრეულ ეტაპებზე. ბევრი რამ არის განსახილველი, ასე რომ, დავიწყოთ! სტივენ კინგი ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად ადაპტირებული ავტორია, შექსპირი ალბათ მისი ერთადერთი რეალური კონკურენტია რაოდენობის თვალსაზრისით, მაგრამ ავტორის უამრავი წიგნი ჯერ კიდევ არ ქცეულა ფილმის ან ტელევიზიის საწყის მასალად. ავტორის ფანები კვლავ ელოდებიან რომანებს, როგორიცაა „როუზ მადერი“, „უძილობა“ და „გოგონა, რომელსაც უყვარდა ტომ გორდონი“, რომ მათ ეკრანზე გამოჩენის მომენტი ჰქონდეთ. მაშ, რატომ სურს მაიკ ფლენეგანს „ნისლის“ რიმეიქის გადაღება, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც უკვე გაიარა რიმეიქის გზა „კერის“ მინისერიისთვის, რომელიც ამ წლის ბოლოს გამოვა? ბოლო ორი დღეა ამ კითხვაზე ვფიქრობ, და მიუხედავად იმისა, რომ კინორეჟისერს ჯერ არ გაუკეთებია საჯარო კომენტარი ახლად გამოცხადებულ პროექტზე (რომ ოფიციალურად დაადასტუროს მისი მონაწილეობა ან ახსნას მისი ინტერესი), მე შემიძლია აღვიქვა როგორც დადებითი, ასევე უარყოფითი მხარეები ამ წამოწყებაში. რაც შეეხება ამ უკანასკნელს, გამოწვევები აშკარაა: ფრენკ დარაბონტის 2007 წლის ფილმი არის კინგის ნოველის უკიდურესად ზუსტი ადაპტაცია, რაც ნიშნავს, რომ ფლენეგანის მიერ შექმნილი მნიშვნელოვანი ცვლილებები თითქმის მთლიანად გადახვევები იქნება წყარო მასალისგან; და რადგან დარაბონტის ფილმის დასასრული იმდენად სასტიკი და დასამახსოვრებელია, მოლოდინების დონე იქნება ისეთი, რომლის დაკმაყოფილება თითქმის შეუძლებელი იქნება. ეს არის მნიშვნელოვანი დაბრკოლებები პროექტის განვითარების ადრეულ ეტაპებზე, მაგრამ მოდით განვიხილოთ კიდევ რამდენიმე პუნქტი… „ნისლის“ ისტორია კრიზისის დროს მონსტრებად ქცეულ ადამიანებზე ისეთივე აქტუალურია, როგორც არასდროს. „ნისლი“ არის საშინელებათა ისტორია, რომელიც მოიცავს ინტერგანზომილებიან ნისლს და უამრავ უცნაურ ქმნილებას, რომელიც წარმოსახვის დასაფრთხობად არის შექმნილი, მაგრამ მედიაწიგნიერების მოწინავე ხარისხი არ არის საჭირო იმის გასაგებად, რომ ამ ამბავში მართლაც საშინელი არ არის უცხოპლანეტელი მონსტრები; ეს ადამიანები არიან. ნოველა სტივენ კინგის, როგორც მთხრობელის, ერთ-ერთი დიდი ნიჭის სახელმძღვანელო მაგალითია – ის ასახავს იმას, რაც ხდება, როდესაც რთული, რეალისტური ადამიანური პერსონაჟები ექსტრემალურ გარემოებებს ხვდებიან – და ამ შემთხვევაში, პატარა საზოგადოება სრულ კოლაფსს განიცდის. ეს არის მარადიული და უნივერსალური ისტორია, რადგან ის ეხება ადამიანის ბუნების ძირითად ელემენტებს – მაგრამ მისი ძირითადი თემების ასახვა და იმის გაანალიზება, თუ რა მდგომარეობაა დღეს საზოგადოებაში, გვეხმარება გავიგოთ, რატომ გაუჩნდა ფლენეგანს რიმეიქისადმი ინტერესი. უთანხმოებით, ცრურწმენით, შიშითა და დაბნეულობით სავსე ემოციები, რომლებიც ავსებს პატარა მეინის სუპერმარკეტს, რომელსაც ექსტრაგანზომილებიური არსებები ალყაში აქცევენ, იგივეა, რასაც 2020-იანი წლების შუა პერიოდში ცხოვრების დიდ ნაწილში ვხედავთ და მე მოვიტყუებდი, თუ ვიტყოდი, რომ არ მინდა ვნახო „ექიმი ძილის“ რეჟისორის ანარეკლი ამ კავშირზე. ფრენკ დარაბონტის ფილმის ეფექტები, შეზღუდული ბიუჯეტის გამო, არ არის კარგად შენახული. ფრენკ დარაბონტის „ნისლს“ განსაკუთრებული ადგილი უკავია პოპ-კულტურის ისტორიაში მისი უკიდურესად პირქუში დასასრულის წყალობით, მაგრამ მათ, ვინც იცის ფილმის შექმნის ისტორია, იციან, რომ სცენარისტ-რეჟისორის ერთგულება ამ დასასრულისადმი მოჰყვა გარკვეულ შედეგებს: მისი დაჟინებული მოთხოვნა უკიდურეს ტრაგედიაზე, რომელიც ბოლო წუთებში ვითარდება, იმას ნიშნავდა, რომ მას უნდა დაკმაყოფილებულიყო შეზღუდული 17 მილიონი დოლარის ბიუჯეტით. კინორეჟისორმა დიდი საქმე გააკეთა იმ ფულით, რაც მას „ნისლის“ გადასაღებად გადაეცა, მაგრამ ეკრანზე ასევე ჩანს შეზღუდვები – განსაკუთრებით რაც შეეხება მონსტრებს. ვიზუალური ეფექტები ბოლო 19 წლის განმავლობაში განვითარდა ნახტომებით და საზღვრებით.