სტივენ კინგის ყველაზე ეპიკური რომანები

ის შეიძლება სიტყვასიტყვით არ იყოს რეკორდსმენი იმის მიხედვით, თუ რომელ ავტორს აქვს ყველაზე მეტი სიტყვა დაწერილი მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში, მაგრამ უნდა ვიფიქროთ, რომ სტივენ კინგი ერთ-ერთი კონკურენტი იქნებოდა. მისი ნამუშევრების რაოდენობა უდავოდ უკავშირდება ამას, რადგან 1974 წლიდან მოყოლებული, ის წელიწადში საშუალოდ ერთ რომანს მაინც აქვეყნებს. ჯამში, დაახლოებით 70-მდე. და ეს ჯერ კიდევ მანამდეა, სანამ გავითვალისწინებთ მის მიერ დაწერილ მოთხრობებს, ნოველებსა და არამხატვრულ ნაწარმოებებს. გარდა ამისა, მისი სიტყვების რაოდენობა საბოლოოდ იზრდება, რადგან კინგს უყვარს ძალიან გრძელი ისტორიების წერა. ზოგიერთი მათგანი ეპიკური ხასიათისაა. ქვემოთ მოცემული სია აუცილებლად არ წარმოადგენს მის ყველაზე გრძელ წიგნებს, არამედ მათ, რომლებიც ყველაზე ეპიკურად აღიქმება. ისინი, რა თქმა უნდა, გრძელიც უნდა იყოს. ამიტომ, აქ არ იქნება ისეთი ნაწარმოებები, როგორიცაა „ლიზის ამბავი“ (*Lisey's Story*) ან „კრისტინი“ (*Christine*), თუნდაც ისინი საკმაოდ მოცულობითი იყოს (ისინი არ არიან საკმარისად ეპიკური მასშტაბით, რომ აქ მოხვდნენ). ცდილობდა თუ არა ის (ჰეჰ) ამ წიგნის 700 გვერდამდე გაზრდას? შესაძლოა. მართალია, ის მხოლოდ ზოგიერთ გამოცემაშია ასეთი გრძელი და ეს ფორმატირებაზეა დამოკიდებული, მაგრამ „სასოწარკვეთა“ (*Desperation*) მაინც ბევრ სიტყვას შეიცავს, ყოველ შემთხვევაში, ერთი გამოცემა დაახლოებით 700 გვერდიანია. ამ გვერდებიდან, ალბათ, დაახლოებით 400 ან მეტი საკმაოდ კარგია, საინტერესო ანტაგონისტის მიერ გაერთიანებული პერსონაჟების მზარდი შემადგენლობით. თუმცა, სიუჟეტის განვითარება ბევრად უკეთესია, ვიდრე კულმინაცია, რადგან „სასოწარკვეთაში“ მოქმედი საბოლოო კონფლიქტი ცოტა უღიმღამოდ გამოიყურება. ყველა ეს შესანიშნავი ნაწილი თავდაპირველად ინტრიგულად არის გაერთიანებული, მაგრამ არ გააჩნია საკმარისი „უმფი“ (ძალა), რათა ყველა მიმდინარე ხაზი დამაჯერებლად დაიხუროს. ეს ხშირად ემართება კინგს, მაგრამ „სასოწარკვეთა“ ეფექტურად ამბიციური, გრძელი და (მცირე ხნით მაინც) საკმარისად კარგია, რომ ამ რეიტინგში მოხვდეს. რომანი, რომელიც თავად კინგს დიდად არ მოსწონს, „ინსომნია“ (*Insomnia*) მრავალ კავშირს შეიცავს მის სხვა წიგნებთან, განსაკუთრებით კი იმ ხანგრძლივი სერიის ნაწარმოებებთან, რომელზეც კინგი წერდა და რომელიც ცოტა მოგვიანებით იქნება ნახსენები და განხილული. ძირითადად, იქ არის მოხუცი კაცი, რომელსაც მართლაც უჭირს დაძინება, და უძილობასთან ბრძოლისას ის სულ უფრო უცნაურ რაღაცეებს ხედავს, შემდეგ კი კონფლიქტში ერთვება, რომელიც ასევე საკმაოდ უცნაურია. მთლიანობაში, „ინსომნია“ ცოტა გადაჭარბებულია, ან შესაძლოა უბრალოდ ცოტა გრძელია. მაგრამ ის, თუ როგორ ვითარდება ეპიკურ მასშტაბებამდე, გარკვეულწილად შთამბეჭდავია, და კავშირები, რაც მას სტივენ კინგის სხვა/უფრო დიდ ისტორიებთან აქვს, ალბათ, ყველაზე საინტერესოა მასში. ეს ასევე ისაა, რაც მას ნაკლებად ხელმისაწვდომს ხდის, ვიდრე სტივენ კინგის საშუალო რომანი; მართლაც, ნაკლებად ხელმისაწვდომს, ვიდრე მისი სხვა წიგნები, რომლებიც ზედაპირულად შეიძლება გრძელი და რთულად აღსაქმელი ჩანდეს. მიუხედავად იმისა, რომ ტექნიკურად მისი მოქმედება მხოლოდ ერთ შედარებით პატარა ქალაქში ხდება, ეს ქალაქი, კასლ როკი (*Castle Rock*), საკმარისად მასშტაბური აღმოჩნდება, და ასევე, „აუცილებელ ნივთებს“ (*Needful Things*) არ სჭირდება კასლ როკის მიღმა ბევრი სივრცის დაფარვა, რათა ეპიკურად მოეჩვენოს მკითხველს. ეს ნამდვილად აცოცხლებს მთელ ქალაქს ისე, როგორც კინგის წინა იქ განვითარებული ისტორიები არ აკეთებდნენ, და საბოლოოდ, ყველაფერი კეთდება აღნიშნული ქალაქის თითქმის მთლიანად დაშლის მიზნით. ის ხომ „კასლ როკის უკანასკნელ ისტორიად“ იყო აღნიშნული, თუმცა ეს მთლად სიმართლე არ აღმოჩნდა. მიუხედავად ამისა, იქ მიმდინარე ქაოსით ის თითქმის აპოკალიფსურია, თუ გავითვალისწინებთ იმ ფაქტს, რომ აპოკალიფსი მხოლოდ ერთ ქალაქშია შეზღუდული. ყველაფრის ჯოჯოხეთად ქცევის ხილვა, და ეს ასეთი დიდი ხნის განმავლობაში, უცნაურად მიმზიდველია, და „აუცილებელი ნივთები“ შედეგად, ნამდვილად ერთ-ერთი საუკეთესო სტივენ კინგის წიგნია 1990-იანი წლებიდან. „თილისმიდან“ (*The Talisman*) მრავალი წლის შემდეგ, სტივენ კინგმა იგივე ტიპის ისტორია კვლავ დაწერა, ამჯერად სახელწოდებით „ზღაპარი“ (*Fairy Tale*), და ის არ იყო ისეთივე კარგი. არც ისეთი გრძელი იყო, თუმცა ეპიკურის ზღვარზეა. ყოველ შემთხვევაში, „თილისმა“ კინგმა ტექნიკურად თანაავტორთან, პიტერ სტრაუბთან (*Peter Straub*) ერთად დაწერა, შემდეგ კი ორივე ავტორმა კვლავ ითანამშრომლა მის 2001 წლის გაგრძელებაზე, „შავი სახლი“ (*Black House*). „თილისმა“ კინგისთვის ძლიერ და ნაყოფიერ ათწლეულში გამოვიდა, ამიტომ ზოგჯერ სხვა ნაწარმოებების ქვეშ იკარგება, მაგრამ არ უნდა დავივიწყოთ, რადგან ის საკმაოდ კარგი სათავგადასავლო/ბნელი ფენტეზის ტიპის ისტორიაა. კინგის კიდევ ერთი ეპიკური სერიაა, რომელიც მსგავს ინტერესს აკმაყოფილებს, გარკვეული „ბნელი კოშკის“ (*Dark Tower*) შესახებ, მაგრამ ამაზე ცოტა მოგვიანებით. „აუცილებელ ნივთებთან“ კარგად შეხამებული, „გუმბათის ქვეშ“ (*Under the Dome*) კიდევ უფრო გრძელია, მაგრამ მოქმედების არეალის მიხედვით უფრო შეზღუდული. ჩესტერს მილსი (*Chester's Mill*), კასლ როკის მსგავსად, ასევე პატარა ქალაქია, მაგრამ „გუმბათის ქვეშ“ მოგვითხრობს იქ მცხოვრებ ხალხზე, რომლებიც ხაფანგში აღმოჩნდნენ იმ შემაწუხებელი სათაურში მოხსენიებული გუმბათის წყალობით. ჩესტერს მილსში ვითარება ისედაც დაძაბული იყო, მაგრამ ყველაფერი გარდაუვლად უარესდება გუმბათის ჩამოვარდნის შემდეგ. აქ ძალიან ბევრი სიკვდილია, და თქვენ ნამდვილად გრძნობთ სიტუაციის საშიშროებას თავიდანვე, და ესკალაცია საოცრად არის გაკეთებული მრავალი გვერდის განმავლობაში, ისევე როგორც ეს „აუცილებელ ნივთების“ შემთხვევაში იყო. „გუმბათის ქვეშ“ არ არის აბსოლუტურად უნაკლო საკითხავი, მაგრამ ის მიმზიდველი რჩება მისი 1000-ზე მეტი გვერდის უმეტესი ნაწილისთვის, ამიტომ მას ვერ უგულებელყოფთ, თუ შთამბეჭდავ ნაწარმოებებზე ვსაუბრობთ.