სტივენ სპილბერგსა და ოსკარის აკადემიას შორის დიდი ხანია რთული ურთიერთობაა. როდესაც 1976 წელს ამ ნიჭიერმა რეჟისორმა „ყბებისთვის“ საუკეთესო რეჟისორის ნომინაცია ვერ მიიღო, ჰაერში უკმაყოფილება იგრძნობოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ბლოკბასტერი საუკეთესო ფილმის ნომინაციის ღირსად მიიჩნიეს, ამომრჩევლებმა სპილბერგის ნაცვლად ფედერიკო ფელინის მიანიჭეს უპირატესობა „ამარკორდის“ რეჟისურისთვის. თუმცა, აკადემიის დასაცავად უნდა ითქვას, რომ 1975 წლის კინემატოგრაფიული გარღვევის შემდეგ, კონკურენცია საოცრად მაღალი იყო. მართლაც, სხვა ნომინანტები იყვნენ რობერტ ალტმანი („ნეშვილი“), სტენლი კუბრიკი („ბარი ლინდონი“), სიდნი ლუმეტი („ძაღლური ნაშუადღევი“) და საბოლოო გამარჯვებული მილოშ ფორმანი („ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა“). მიუხედავად ამისა, ეს მიზანმიმართულ გამოტოვებას ჰგავდა. ერთგვარ დაუფასებლობასაც კი. აკადემიამ მალევე აღიარა სპილბერგის გენიალურობა, აშკარაა, რომ მას საუკეთესო რეჟისორის ნომინაციები მიანიჭა ფილმებისთვის „მესამე სახის ახლო კონტაქტები“, „ინდიანა ჯონსი: დაკარგული კიდობნის მაძიებლები“ და „უცხოპლანეტელი E.T.“. ვუდი ალენთან „ენი ჰოლისთვის“ და უორენ ბიტისთან „წითლებისთვის“ პირველი ორი ფილმის წაგება გასაგები იყო, მაგრამ სპილბერგის ჩამოშორება „უცხოპლანეტელი E.T.“-სთვის რიჩარდ ატენბოროს მიერ ვიზუალურად ბრტყელი, ფარისევლური „განდისთვის“ მიუტევებელი იყო. (დიახაც, ატენბორომ თავად უთხრა სპილბერგს, რომ მან უკეთესი ფილმი გადაიღო.) შემდეგ, 1985 წელს, აკადემია, როგორც ჩანს, მზად იყო შეცდომების გამოსასწორებლად, როდესაც სპილბერგის ეკრანიზაციას ელის უოკერის რომანის „იასამნისფერი ველი“ 11 ნომინაცია მიანიჭა. ბოლოს და ბოლოს, მან სერიოზული ფილმი გადაიღო უფროსებისთვის. მისი მთხრობელობითი ბრწყინვალება, თითქოს, ადეკვატურ, რეალისტურ და ღირებულ თემას პოულობდა მე-20 საუკუნის დასაწყისის ჯიმ ქროუს სამხრეთში. თუ არ ტიროდით, როდესაც ვუპი გოლდბერგის სელი შვილებს შეხვდა, მაშინ ადამიანობისგან დაცლილი იყავით. „იასამნისფერ ველს“ ყველაფერი ჰქონდა წარმატებისთვის და, შოკისმომგვრელად, ვერაფერი მიიღო, რითაც 1977 წლის „გარდამტეხ მომენტთან“ ერთად დაამყარა რეკორდი ყველაზე მეტი ოსკარის ნომინაციით ჯილდოს გარეშე. როდესაც ჰერბერტ როსის საბალეტო დრამამ „გარდამტეხი მომენტი“ 1978 წელს 11 ოსკარის ნომინაცია მოიპოვა, ეს აღიქმებოდა, როგორც გაღიზიანებული რეაქცია ვიზუალური ეფექტებით დატვირთულ ბლოკბასტერებზე „ვარსკვლავური ომები: ეპიზოდი IV – ახალი იმედი“ და „მესამე სახის ახლო კონტაქტები“. ეს იყო კარგად გაკეთებული ფილმი, რომელსაც ან ბენკროფტის, შირლი მაკლეინისა და ლესლი ბრაუნის გამორჩეული შესრულება ამშვენებდა, მაგრამ ის ყველა კატეგორიაში უპირატეს ნამუშევრებს უპირისპირდებოდა. თითქმის 50 წლის შემდეგ, წარმატებას გისურვებთ, თუ იპოვით კინომოყვარულს, რომელიც მზად იქნება „გარდამტეხი მომენტის“ ღირსებებზე ისაუბროს. დანარჩენი ორი ფილმი? კლასიკაა. ის, რომ ოსკარების საღამოს ის უჯილდოდ დარჩა, დიდი ამბავი არ ყოფილა. ჩრდილო-დასავლეთ ოჰაიოს სრულად თეთრკანიან გარეუბანში გაზრდილი, „იასამნისფერ ველს“ კლასიკად არ აღვიქვამდი. შემდეგ ჩემი ცხოვრების ორი ათწლეული გავატარე დიდ, კულტურულად მრავალფეროვან ქალაქებში და მივხვდი, რომ სტივენ სპილბერგმა თავისი გავლენა გამოიყენა ფილმის შესაქმნელად, რომელიც ესაუბრებოდა ადამიანებს, რომლებიც არ იყვნენ თეთრკანიანი გარეუბნებიდან. ეს განსაკუთრებული ფილმია. მაგრამ როდესაც სპილბერგმა 1986 წელს საუკეთესო რეჟისორის ნომინაცია ვერ მოიპოვა, იცოდით, რომ მისი ფილმი ოსკარის თვალსაზრისით განწირული იყო. იმ დროისთვისაც კი, „იასამნისფერი ველის“ უჯილდოდ დარჩენა ოსკარების ღამეს ორ რამეზე რეფერენდუმს ჰგავდა: სპილბერგის პოპულარობაზე და აკადემიის შავკანიანი ამომრჩევლების ნაკლებობაზე. ის, რომ ორგანიზაციამ მის ნაცვლად „აფრიკიდან“ დააჯილდოვა, რჩება თეთრკანიანობის შეურაცხმყოფელ დღესასწაულად; ჯონ ბარის ამაღლებული მუსიკისა და მერილ სტრიპისა და რობერტ რედფორდის, საუკეთესო შემთხვევაში, საშუალო შესრულებების მიღმა, ფილმს დღეს არ აქვს კულტურული ან ემოციური რეზონანსი. ამასობაში, „იასამნისფერი ველის“ მიხედვით შეიქმნა სასცენო მიუზიკლი, რომელიც 2023 წელს ფილმად იქცა. სამართლიანობისთვის, სპილბერგის ადაპტაციას ძლიერი კონკურენცია ჰქონდა, მაგრამ ეს ფილმებიც ძირითადად დამარცხებულები აღმოჩნდნენ. საერთო ჯამში, 1986 წელი აკადემიისთვის სამარცხვინო წელი იყო.