ნიჭიერი კინორეჟისორები ხშირად ღია არიან ექსპერიმენტებისთვის, მაგრამ მათ ასევე აქვთ საყვარელი ფილმის ჟანრი, ან მინიმუმ ერთი, რომელშიც ყველაზე კარგად გრძნობენ თავს. განგსტერულ ფილმებს მარტინ სკორსეზეზე უკეთ ვერავინ იღებს (ბოდიში, კოპოლა), და მხოლოდ რამდენიმეს შეუძლია რიდლი სკოტზე უკეთ გააკეთოს ისტორიული დრამა. რაც შეეხება სტივენ სპილბერგს, ომს მის გულში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს. სამგზის ოსკაროსანმა რეჟისორმა დღემდე შვიდი სამხედრო თემატიკის ფილმი და სამი მინისერიალი გადაიღო. თითქმის ოთხი ათეული წლის შემდეგ, რაც მან 1987 წელს „მზის იმპერია“ შექმნა, ფილმი კვლავ „ბრაუნინგის შაშხანასავით“ ეფექტურია. სპილბერგს რეალურად დიდი დრო დასჭირდა იმისთვის, რომ გადაეღო ნამდვილი, გამანადგურებელი სამხედრო ფილმი. 70-იან წლებში მან „1941“ კომედიის სახით გადაიღო. მიუხედავად იმისა, რომ მაყურებელი მისი ფილმებით ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში ტკბებოდა „მზის იმპერიამდე“, ეჭვი არავის ეპარებოდა, რომ ის ერთ დღეს სახელმწიფოთაშორისი კონფლიქტის მკაცრ რეალობაში ჩაყვინთავდა. კინორეჟისორი ყოველთვის ომით იყო შეპყრობილი მამის გამო, რომელიც მეორე მსოფლიო ომში მსახურობდა. „The Independent“-თან ინტერვიუში მან გაიხსენა, თუ როგორ უყვებოდა მამამისი ხშირად ისტორიებს ბირმაში იაპონელებთან ბრძოლის დროიდან. მამამისის მეგობრებიც ვეტერანები იყვნენ, ამიტომ ომის ამბები არასდროს სრულდებოდა. მაგრამ რა ხდის მის პირველ ფილმს ამ ჟანრში ასეთ განსაკუთრებულს? „მზის იმპერიის“ რეჟისორი თავდაპირველად დევიდ ლინი (ცნობილი ფილმით „ხიდი მდინარე კვაიზე“) უნდა ყოფილიყო, სტივენ სპილბერგი კი პროდიუსერი. თუმცა, ლინმა პროექტი დათმო, რადგან საკმარისად დიდი გატაცება არ უგრძვნია მის მიმართ. ჯოზეფ მაკბრაიდის წიგნში „სტივენ სპილბერგი: ბიოგრაფია“ ციტირებულია ლინი, რომელმაც თქვა: „დაახლოებით ერთი წელი ვიმუშავე მასზე და ბოლოს დავთმე, რადგან ვფიქრობდი, რომ ის ძალიან ჰგავდა დღიურს“. სპილბერგი აღფრთოვანებული იყო ფილმის შექმნით, რადგან ბავშვობაში ლინის „ხიდი მდინარე კვაიზე“ (რომელიც ასევე იაპონელ სამხედრო ტყვეთა ბანაკში ხდება) მის საყვარელ ომის ფილმად მიაჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ 80-იან წლებში სამხედრო ტყვეთა შესახებ ფილმების პოპულარობა გაიზარდა, ბევრი მათგანი ჩვეულებრივ ისტორიებს ყვებოდა. ისინი ვიეტნამის ომზე იყო კონცენტრირებული და წარმოაჩენდნენ პოპულარულ მოქმედებითი ჟანრის ვარსკვლავებს, როგორებიც არიან ჩაკ ნორისი და სილვესტერ სტალონე, რომლებიც ყველას ხვრეტდნენ უკან დაურტყმელად. „მზის იმპერია“ სუფთა ჰაერის ჩასუნთქვასავით იყო, არა მხოლოდ კონფლიქტის არჩევანის გამო, არამედ პერსონაჟის არჩევანის გამოც. ჯეიმი „ჯიმ“ გრეჰემი (რომელსაც ახალგაზრდა კრისტიან ბეილი განასახიერებს) არის ფილმის მთავარი გმირი, ბრიტანელი მაღალი კლასის სკოლის მოსწავლე, რომელიც პრივილეგირებული ცხოვრებით ტკბება შანხაის საერთაშორისო დასახლებაში (ბრიტანელი და ამერიკელი მოქალაქეებისთვის განკუთვნილი სპეციალური ზონა) კოლონიურ ჩინეთში. „ჯოჯოხეთის კარები“ გაიხსნა პერლ-ჰარბორზე თავდასხმის შემდეგ. იაპონია იწყებს აზიური ქვეყნის დიდი ნაწილების ოკუპაციას, და როდესაც ოჯახები ქალაქიდან ევაკუაციის მცდელობას იწყებენ, ჯიმი მშობლებს შორდება. ქალაქში გარკვეული დროის ხეტიალის შემდეგ, ის და ამერიკელ ექსპატრიანტთა ჯგუფი, რომლებიც მის გაყიდვას ცდილობდნენ, ყველა დაატყვევეს და სუჭოუს ინტერნირების ბანაკში გაგზავნეს. იქ მოხვედრის შემდეგ, ახალგაზრდა ბიჭი ყველაფერს აკეთებს გადარჩენისთვის. სტივენ სპილბერგის მიერ ზედაპირული თხრობისა და თეატრალური ხელოვნურობის მკაცრი თავიდან აცილება ყოველთვის ქმნიდა კინემატოგრაფიული თხრობის გამორჩეულ ფორმას, რომლის მეშვეობითაც ის მომაჯადოებლად იკვლევს ფსიქოლოგიურ და მეტაფიზიკურ თემებს. სპილბერგის ფილმის ყურება უნიკალური გამოცდილებაა, ხშირად მძიმე, მაგრამ უკიდურესად მომგებიანი „მომლოცველობა“ ადამიანის გონებისა და სულის პირქუშ პეიზაჟში. მიუხედავად იმისა, რომ „მზის იმპერიის“ აღქმა მხოლოდ მეორე მსოფლიო ომის ფილმად შეიძლება, ის უფრო ღრმა რამეს გვთავაზობს – დახვეწილ იგავს უდანაშაულობისა და შეუპოვრობის შესახებ. ჯიმი შესაძლოა ისეთ გარემოში იყოს, რომელიც ჩვენგან შორსაა, მაგრამ ის ძალიან ახლობელი პერსონაჟია. ის ყველას გვახსენებს, თუ როგორ არ ვიცოდით ბავშვობაში ჩვენს გარშემო მიმდინარე ზოგიერთი სერიოზული საკითხის შესახებ... და როგორ გავხდით საბოლოოდ უფრო ჭკვიანები. მიუხედავად იმისა, რომ ის სამხედრო ტყვეა, ბიჭი სრულად გაუცხოებულია ომისგან. ის თაყვანს სცემს იაპონელ მფრინავებს მათი გაბედული საქციელის გამო, არ იცის რა, რომ მათი „ბატონები“ მისი ტანჯვის წყარო არიან. ბავშვობაში ბევრ ჩვენგანს უყვარდა ადამიანები, რომლებიც არ იყვნენ საუკეთესო მისაბაძი მაგალითები. ჩვენ ამას იმიტომ ვაკეთებდით, რომ ისინი მომხიბვლელები და მამაცები იყვნენ. კიდევ ერთხელ, სპილბერგი გმობს ბავშვების მშობლებისგან განცალკევების იდეასაც, რაც ძალიან ხშირად ხდება. როგორც სპილბერგმა ერთხელ „The New York Times“-ს განუცხადა: „ჩემი მშობლები განქორწინდნენ, როდესაც 14, 15 წლის ვიყავი. განშორების მთელი თემა არის ის, რაც ძალიან ღრმად ზის ნებისმიერში, ვინც განქორწინებას შეესწრო.“ ვინაიდან ეს გამოცდილება ბავშვს ღრმად აზიანებს, გასაკვირი არ არის, რომ კინორეჟისორმა ეს სიუჟეტური ხაზი რამდენიმე ფილმში გაიმეორა, მათ შორის „შაქრის მიწის ექსპრესი“, „მესამე სახის ახლო კონტაქტები“, „უცხოპლანეტელი E.T.“, „იისფერი“, „პოლტერგეისტი“, „1941“ და „დაკარგული კიდობნის მაძიებლები“. ჯიმის გაზრდასთან ერთად, მისი პერსპექტივა იცვლება. როდესაც ამერიკელი მფრინავები „მუსტანგებითა“ და B-29-ებით იწყებენ გადაფრენას, ის მათკენ იწევა. კულმინაციური მომენტი, როდესაც ბიჭი ხედავს ნაგასაკის ატომური დაბომბვის შორეულ თეთრ ნათებას, ასევე ვიზუალურ მეტაფორად იქცევა. ჯიმი აღარ არის უდანაშაულო; ის ახლა სამყაროს საშინელებებს ხვდება. ის განთავისუფლდა.