შესაძლოა, თამამი განცხადება იყოს, მაგრამ სტივენ სპილბერგი სრულყოფილად შეიძლება მივიჩნიოთ ყველა დროის საუკეთესო რეჟისორად, როდესაც საქმე ეხება ფართოეკრანიან გართობას. ეს არ ნიშნავს, რომ ის ზოგადად ყველა დროის საუკეთესო რეჟისორია, თუმცა ეს ცალკე სასაუბრო თემაა და ალბათ ამ კონტექსტშიც შეიძლება მისი კანდიდატურის განხილვა, იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენი ჟანრი აქვს მოიცული, რა ხანგრძლივობით მუშაობს რეჟისორად და რამდენად კარგი/დიდებულია მისი ფილმების უმეტესობა. მისი ზოგიერთი უდიდესი ფილმი ტრადიციული გაგებით სულაც არ არის გასართობი, არც სამოქმედო/სათავგადასავლო ბლოკბასტერებია. „მიუნხენი“ მიმზიდველია, მაგრამ „გასართობი“ უცნაური სიტყვა იქნებოდა მისი ყურების გამოცდილების აღსაწერად. იგივე შეიძლება ითქვას მის მეორე მსოფლიო ომის ფილმებზე, როგორიცაა „შინდლერის სია“ და „რიგითი რაიანის გადასარჩენად“. არსებობს სერიოზული და მნიშვნელოვანი სპილბერგის ფილმები, და არსებობს სპილბერგის რეჟისორობით შექმნილი ფილმები, რომლებიც გაცილებით მეტად არის ორიენტირებული გართობაზე. სწორედ ეს უკანასკნელნია მოცემული ქვემოთ. ხაზგასასმელია: ეს არ ნიშნავს, რომ ისინი ობიექტურად საუკეთესო სპილბერგის ფილმებია, მაგრამ ისინი ალბათ ყველაზე სტაბილურად გასართობია. მაშ ასე, „ინდიანა ჯონსი და ბედისწერის ტაძარი“ არ არის ისეთი პირქუში, როგორც სტივენ სპილბერგის ისტორიული დრამები, რომლებიც რეალურ მოვლენებსა და ტრაგედიებს ასახავს, ეს უნდა აღინიშნოს. მაგრამ როგორც სათავგადასავლო ფილმი, რომელიც არ არის ზუსტად ბავშვებზე, მაგრამ არც მხოლოდ მოზრდილებზე გათვლილი, ის ცნობილად ბნელი და ძალადობრივია, შესაძლოა ზოგან ცოტა შორსაც წავიდეს. და თუ გინახავთ ფილმი, ალბათ იცით, რა ადგილებზეა საუბარი. მიუხედავად ამისა, ინდიანა ჯონსის ეს მეორე ფილმი (ტექნიკურად პირველის პრეკველი) საკმაოდ სახალისოა, თუმცა ოდნავ მორიდებულიც. ბალანსი ფანტასტიკურად არ არის მიღწეული, ამიტომ „ბედისწერის ტაძარი“ არეული ჩანს და მას აქვს სხვა ნაკლოვანებებიც, რომლებიც აუცილებლად ტონს არ უკავშირდება. მაგრამ თუ გსურთ ქარიზმატული ჰარისონ ფორდი, სიუჟეტი, რომელიც ნამდვილად არ ნელდება და უამრავი კრეატიული სცენა საკმაოდ საზარელი (და თითქმის საშინელებათა) ეპიზოდების გვერდით, მაშინ ეს ფილმი თქვენს უცნაურ მოთხოვნილებას დააკმაყოფილებს. სპილბერგის სხვა გაგრძელებებზე თუ გადავალთ (კიდევ ერთხელ, ძნელია „ბედისწერის ტაძარს“ გაგრძელება უწოდო, თუ ის პირველ ფილმამდე ვითარდება), აქ არის „დაკარგული სამყარო: იურული პარკი“, რომელიც უფრო ტრადიციული გაგრძელებაა. ის არ აბრუნებს პირველი ფილმის ყველა პერსონაჟს, რასაკვირველია, მაგრამ ის ტრადიციული გაგრძელებაა იმ გაგებით, რომ ყველა მონაწილე ფიქრობს: „ჰეი, ხალხს უნდა მივცეთ ის, რაც უნდათ, მაგრამ უფრო დიდი მასშტაბით“. „დაკარგული სამყარო: იურული პარკი“ მართლაც უფრო მასშტაბურია. მას აქვს ამბიციური და შესაძლოა, წარბის ამწევი მომენტები, მაგრამ თუ თქვენ გინახავთ საკმარისი გიგანტური მონსტრების ფილმები (და დინოზავრები აქ თითქმის მონსტრები არიან), მაშინ ალბათ უფრო უაზრო მომენტებიც გინახავთ, ვიდრე „დაკარგული სამყარო: იურული პარკის“ შემთხვევაში შეგხვდებათ. ეს სახალისო ფილმია, რომელსაც, აღიარებულია, აკლია სიმარტივე და ის ხიბლი, რაც პირველ, თითქოსდა უძალო და სრულყოფილ ფილმს ჰქონდა, მაგრამ მაინც, ის უფრო გასართობია, ვიდრე შეიძლება გეგონოთ. ლეონარდო დიკაპრიოს წლების განმავლობაში საკმაოდ ბევრ კრიმინალურ ფილმში აქვს მონაწილეობა მიღებული, თუმცა უმეტესობა მარტინ სკორსეზეს რეჟისორობით შეიქმნა. იმავე წელს, როდესაც მათი პირველი თანამშრომლობა, „ნიუ-იორკის ბანდები“ შედგა, დიკაპრიომ სპილბერგის რეჟისორობით გადაღებულ კრიმინალურ ფილმშიც ითამაშა: „დამიჭირე, თუ შეძლებ“. ეს ფილმი გაცილებით მსუბუქი და კომედიური იყო, ვიდრე „ნიუ-იორკის ბანდები“, სადაც ახალგაზრდა და ქარიზმატული თაღლითის ამბავია მოთხრობილი, რომელსაც FBI-ის აგენტი მისდევს. ტონალურად ის დაბალანსებულია და მაშინაც კი, თუ ის მიეკუთვნება „სპილბერგის ფილმების იმ კატეგორიას, რომლებიც შესაძლოა 10 ან 15 წუთით ზედმეტად გრძელი იყოს“, „დამიჭირე, თუ შეძლებ“ მისი უმეტესი ნაწილის განმავლობაში მაინც გასართობია. მაშასადამე, აქ არის მღელვარება, რადგან ეს ერთგვარი დევნის ფილმია, და „დამიჭირე, თუ შეძლებ“ დრამატული მომენტების გარეშეც არ არის. ტონალურად კი დაბალანსებულია, და მაშინაც კი, თუ ის მიეკუთვნება „სპილბერგის ფილმების იმ კატეგორიას, რომლებიც შესაძლოა 10 ან 15 წუთით ზედმეტად გრძელი იყოს“ (სერიოზულად, 2000 წლის შემდგომ ასეთი ძალიან ბევრია), „დამიჭირე, თუ შეძლებ“ მისი უმეტესი ნაწილის განმავლობაში მაინც გასართობია და კარგად ინარჩუნებს აქტუალობას ფილმისთვის, რომელიც უკვე წლებს ითვლის (თითქმის მეოთხედი საუკუნის, ამ სტატიის დაწერის მომენტში). ტონალურად და ტემპის თვალსაზრისით, მისი ინდიანა ჯონსის ფილმების მსგავსად, მაგრამ ამჯერად ანიმაციური, აქ არის „ტინტინის თავგადასავლები“, რომელიც სამართლიანად ითვლება სპილბერგის ერთ-ერთ ყველაზე შეუფასებელ ფილმად, და ასევე ერთ-ერთი იმ იმედგამაცრუებელი შემთხვევიდანაა, სადაც ხალხს სურს გაგრძელება, რომელიც შესაძლოა არასოდეს იხილოს დღის სინათლე. ისე, ერთი მაღალბიუჯეტიანი ტინტინის ფილმი, რომელიც წარმატებულია, არაფერს ჯობია, ასე რომ... იუჰუ? ის ძალიან კარგად არის დატემპილი, როგორც სამოქმედო/სათავგადასავლო ფილმი ლეგენდარული ჩაძირული გემის ძიებაზე, და მისი გლობალური ხასიათი ართულებს მის ინდიანა ჯონსის ფილმებთან არ შედარებას. არ არის ისე, რომ ინდიანა ჯონსმა გამოიგონა ეს ჟანრი, მაგრამ მან ის თითქოს სრულყო, ამიტომ სპილბერგი ბუნებრივი არჩევანი იყო „ტინტინის თავგადასავლების“ რეჟისორობისთვის. და მან შესანიშნავად შეასრულა.