სუპერგმირული ტელევიზიის შავი ლაქები: ყველა დროის ყველაზე ცუდი სერიალები

ადვილი იქნებოდა იმის დაშვება, რომ სუპერგმირული ტელესერიალების თვალსაზრისით, ბოლო ათწლეული ერთგვარ ოქროს ხანაში გავატარეთ. Netflix-ზე რამდენიმე ნამდვილი ჰიტის შექმნის შემდეგ, Disney+-ის გამოჩენამ Marvel Studios-ს საშუალება მისცა, საბოლოოდ დაეწია თავისი სატელევიზიო პროდუქცია კინოგაქირავებაში გამოსულ ფილმებს. ამასობაში, Warner Bros.-მა შეძლო, რომ CW-ის Arrowverse-ის მეშვეობით ფერადი, მაყურებლისთვის სასიამოვნო სერიალები შეექმნა, იმავდროულად აწარმოებდა უფრო ზრდასრულთა სერიალებს, როგორიცაა HBO-ს „Watchmen“ და „Peacemaker“. „დიდი ორეულის“ მიღმა, „Invincible“-ის და „The Boys“-ის ადაპტაციები წარმოებაში არსებული ყველაზე პოპულარული სუპერგმირული სერიალებიდან ორია. მიუხედავად იმისა, რომ საქმეები ნამდვილად შორს წავიდა 60-იანი და 70-იანი წლების მოკრძალებული დასაწყისიდან, ან 90-იანი წლების შემზარავი სიღრმეებიდან, ამ ოქროს ხანაშიც კი იწარმოება შოუები, რომლებიც არასწორი მიზეზების გამო გამოირჩევა. ტელევიზორში სუპერგმირული ქვეჟანრის ისტორიის გადახედვით, მტკივნეულად განვიხილავთ ყველა დროის ყველაზე ცუდ სუპერგმირულ სერიალებს. „რკინის მუშტი“ (Iron Fist) მხოლოდ იმითაა დასამახსოვრებელი, რომ პირველად აჩვენა Marvel Studios-ის სისუსტე. 2017 წელს, როდესაც ის Netflix-ზე გამოვიდა, კომპანიის უადრესი და, ალბათ, ერთადერთი სრული ჩავარდნილი პროექტი, „უძლეველი ჰალკი“ (The Incredible Hulk) ედვარდ ნორტონთან ერთად, იმდენად იყო მივიწყებული და მიტევებული, რომ მისი კანონიკურობა თითქმის უარყოფილი იყო მარკ რუფალოს რამდენიმე სცენით „შურისმაძიებლებში“ (The Avengers). და მიუხედავად იმისა, რომ „რკინის კაცი 2“ (Iron Man 2) და „თორი: ბნელი სამყარო“ (Thor: The Dark World) ბევრი Marvel-ის ფანისთვის იმედგაცრუებული აღმოჩნდა, ისინი მხოლოდ იმასთან შედარებით შეიძლება ჩაითვალოს ჩავარდნად, რისი გაკეთებაც სტუდიამ უკვე დაამტკიცა. არც ერთი არ საჭიროებდა რაიმე „რეტკონს“, „შურისმაძიებლები: დასასრული“ (Avengers: Endgame) და „თორი: სიყვარული და ჭექა-ქუხილი“ (Thor: Love and Thunder) კი პირველ „თორის“ გაგრძელებასაც კი დაუბრუნდა. ეს ყველაფერი აუცილებელია მკითხველებისთვის იმის გასახსენებლად, რომ როდესაც „რკინის მუშტის“ პირველი მიმოხილვები გამოვიდა, ეს ცოტათი ღმერთის სისხლდენის ხილვას ჰგავდა. „თავზეხელაღებულის“ (Daredevil), „ჯესიკა ჯონსის“ (Jessica Jones) და „ლუკ კეიჯის“ (Luke Cage) პირველი სეზონების ნაკადოვანი ჰიტების შემდეგ, Marvel-მა და Netflix-მა მოგვცეს თავისი წარუმატებელი „დამცველების“ (Defenders) თავსატეხის ბოლო ნაწილი მოსაწყენი, წარმოებული კორპორატიული დრამის სახით, მოსაწყენ მილიარდერზე, რომელიც სტივენ სიგალივით ლაპარაკობს და იბრძვის. თუმცა, ჩვენ არ შეგვიძლია მთელი ბრალი ფინ ჯონსს დავაბრალოთ დენი რენდის ასეთი მოსაწყენი პროტაგონისტის შექმნისთვის. თვალის ატრიალების გამომწვევი "აღმოსავლური მისტიციზმით" შეპყრობილი თეთრკანიანი მამაკაცის დიალოგებისა და გაუგებარი, ფსევდო-საბრძოლო ხელოვნების გარდა, სერიალი იმდენად უფანტაზიოა თავისი სცენარით, რეჟისურით და თუნდაც ოპერატორული ნამუშევრით, რომ CW-ის „ისრის“ (Arrow) პირველი სეზონის ფერმკრთალ იმიტაციას ჰგავს. „რკინის მუშტი“ მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა მეორე სეზონში — მიუხედავად ამისა, და ჯონსის გასაგები სურვილისა, რომ თავი გამოესყიდა, ჩვენ ამ პერსონაჟის ამ ვერსიის ხელახლა ხილვის სურვილი არ გვაქვს. ვვარაუდობთ, რომ „მარველის სუპერგმირებს“ (The Marvel Super Heroes) გარკვეული დამსახურება აქვს. ბოლოს და ბოლოს, 1966 წლის სერიალი იყო პირველი სატელევიზიო შოუ, რომელმაც Marvel Comics-ის პერსონაჟები პატარა ეკრანზე მოიყვანა, პრემიერა შედგა პირველ ანიმაციურ „ადამიანი ობობას“ (Spider-Man) და „ფანტასტიკურ ოთხეულის“ (Fantastic Four) სერიალებამდე ერთი წლით ადრე. თუმცა, იმის გათვალისწინებით, რომ ეს იყო იგივე პერიოდი, რომელმაც მოგვცა სასიამოვნოდ არტისტული 60-იანი წლების „ბეტმენის“ (Batman) სერიალი და ჰანა-ბარბერას კლასიკური მულტფილმების მთელი წყება, როგორიცაა „სკუბი-დუ, სად ხარ?!“ (Scooby-Doo, Where Are You!) და „ჯონი ქვესტი“ (Johnny Quest), სამართლიანია „მარველის სუპერგმირები“ იმ პერიოდისთვის იმედგამაცრუებლად აღვწეროთ. ვერ იტყვით, რომ სერიალს მიმზიდველი წყარო მასალა აკლდა. სინამდვილეში, მთელი პროექტი არსებითად შედგებოდა Marvel Comics-ის პოპულარული ნომრების გვერდების სკანირებისგან და მათი მინიმალური რედაქტირებისგან, რათა მაყურებლისთვის შაბათ დილის მულტფილმის შთაბეჭდილება შეექმნა. როდესაც ვამბობთ მინიმალურს, ვგულისხმობთ მინიმალურს — რა თქმა უნდა, შაგი და სკუბი შეიძლება ცოტა მოუქნელად მოგვეჩვენონ ფრედის უახლესი სამოქმედო გეგმის მოსმენისას, მაგრამ ისინი პრაქტიკულად ცოცხლები არიან „მარველის სუპერგმირების“ სტატიკურ „ანიმაციასთან“ შედარებით. რა თქმა უნდა, არც ის ეხმარება, რომ მოუქნელი, უემოციო გახმოვანება ისეთივე ხისტია. ეს პროცესი, როგორც ჩანს, შეირჩა იმისთვის, რომ უზრუნველყოფილიყო სერიალის დაუყოვნებელი და ამბიციური, ფრენჩაიზის მსგავსი წარმოების გრაფიკი. „მარველის სუპერგმირებმა“ კვირაში ხუთი ეპიზოდის ჩვენებით დაიწყო, ყოველი ღამე/ეპიზოდი სხვადასხვა პერსონაჟს ეთმობოდა. ძირითადად „საეჭვო ისტორიებიდან“ (Tales of Suspense), „შურისმაძიებლებიდან“ (The Avengers) და „საიდუმლო მოგზაურობიდან“ (Journey into Mystery) აღებული, ის არსებითად ხუთი სატელევიზიო შოუ იყო ერთ „ტრენჩ-ქურთუკში“ — „კაპიტანი ამერიკა“ (Captain America), „უძლეველი ჰალკი“ (The Incredible Hulk), „უძლეველი რკინის კაცი“ (The Invincible Iron Man), „ძლევამოსილი თორი“ (The Mighty Thor) და „წყალქვეშა პრინცი ნამორი“ (Prince Namor the Submariner). საუკეთესო შემთხვევაში, სერიალი სასიამოვნოა, როგორც ერთგვარი ეკრანმზოგი Marvel Comics-ის ყველაზე თავგადაკლული ფანებისთვის, რომლის მეშვეობითაც მათ შეუძლიათ პასიურად ისარგებლონ ჯეკ კირბისა და სტივ დიტკოს მსგავსი შემქმნელების ხელოვნებით, სხვა რამის კეთებისას. ჩვენ გვაქვს ნამდვილი შიში /Film-ზე, რომ „საზოგადოებამ“ (Community) შესაძლოა წარმატებით „გაათეთრა“ „კეპის“ (The Cape) პოპულარული აღქმა. მან პოპ-კულტურის დისკურსში მოულოდნელი მეორე სიცოცხლე მოიპოვა თითქმის ექსკლუზიურად აბედ ნადირის (სიტკომის ერთ-ერთი პერსონაჟი, რომელსაც დენი პუდი თამაშობს) სასაცილოდ ენთუზიაზმით სავსე მოწონებით და მისი წარმოუდგენელი წინასწარმეტყველებით, რომ NBC-ის სუპერგმირული ს...