პერის შესრულება ჯოს როლში არის მაღალი ძაბვის ბურლესკის სანახაობრივი ნიმუში. ავტორი: ოუენ გლაიბერმანი, მთავარი კინოკრიტიკოსი „ჯოს კოლეჯის მოგზაურობაში“ ტაილერ პერი არა მხოლოდ იხსნება, არამედ გართობას ზღვარს გადასცდება — ის ველური, აღვირახსნილი უხამსობით გამოირჩევა. ფილმი უხეში და ხმაურიანი ხუმრობაა, რაც მას პერის შემოქმედებაში ანომალიად აქცევს; მედეას ფილმებიც კი დაკავშირებულია შინაურ საპნის ოპერების სერიოზულ ნაწილებთან. მაგრამ „ჯოს კოლეჯის მოგზაურობა“ აგებულია პერსონაჟის გარშემო, რომელიც მედეას, თავისი მომთხოვნი თავხედობით, მოკრძალებულად და პასუხისმგებლობით გამოიყურება. ეს არის მედეას ძმა, ჯოზეფ „ქეი-პი“ სიმონსი, პერის „ძველებური ჭირვეულების“ დასის დიდი ხნის წევრი (მას, როგორც ყოველთვის, უამრავი მაკიაჟის ქვეშ თავად პერი თამაშობს). ფილმი იწყება ვითომდა 1950-იანი წლების საგანმანათლებლო დოკუმენტური ფილმით, რომელიც ძირითადად სატირული „გამაფრთხილებელი ნიშანია“. ჯო, როგორც ვითომდა დოკუმენტური ფილმი გვაუწყებს, დაიბადა 1937 წელს და არის 89 წლის. „ის არის ის, რასაც შეიძლება ეწოდოს გადაშენების პირას მყოფი ზანგური სახეობა.“ ჯო ოდესღაც სუტენიორი იყო, და გვეუბნებიან, რომ ფილმში, რომლის ნახვასაც ვაპირებთ, ის სიტყვას „motherfucker“ 76-ჯერ იყენებს, „N-word“-ს 74-ჯერ, და „ზოგჯერ შემთხვევით ამატებს 'bitch'-ს და 'ho'-ს, ასე ვთქვათ, გასამყარებლად.“ და ასე, მთხრობელი ასკვნის: „თუ მგრძნობიარე ხართ ამ ტიპის სიტყვების მიმართ, შეიძლება მოგინდეთ უფრო ჯანსაღ პროგრამაზე გადართვა.“ ჯო ამ დაპირებას სრულად ამართლებს. საქმე მხოლოდ სიტყვებში კი არა, დამოკიდებულებაშია — იმაში, თუ როგორ სჯერა მას ამ სიტყვების და როგორ წარმოთქვამს მათ სუტენიორის უმოწყალობით. ჯო, თავისი ხშირ-თეთრი თმით, წარბებითა და ულვაშით, კუს ბაკნის სათვალეებიდან მომზირალი თვალებით, ყოველ ფრაზას უძველესი ქუჩის მოხუცებული თაღლითის ხმით წარმოთქვამს. გრძნობთ, თუ როგორ უკავშირდება ის სულიერად რიჩარდ პრაიორის „მადბოუნის“ ან ედი მერფის ზოგიერთ უფრო „ეკლიან“ განსახიერებას „ნორბიტისა“ და „გიჟური პროფესორის“ ფილმებში. მაგრამ პერი, თავის „ჩითლინ სარკიტის“ ფესვებს უბრუნდება, ამ ყველაფერს ერთი საფეხურით წინ სწევს. მისი ჯო არის მოხუცი, აჩაჩაჩული კაცი, რომელიც ანარქისტი, დაუოკებელი ხულიგანია. ის გაღიზიანებულია, თითქმის სოციოპათიურია თავისი უზრუნველყოფით ყველას მიმართ, საკუთარი თავის გარდა. თუმცა, ეს ნიშნავს, რომ როგორც კინოპერსონაჟი, ის ფლობს საკუთარი სიგიჟის სიმამაცეს. პერის შესრულება მაღალი ძაბვის ბურლესკის სანახაობრივი ნიმუშია. მასში არაჩვეულებრივი სპონტანურობაა. აღშფოთება უბრალოდ გადმოდის მისგან, იქამდე, რომ ხვდები, ეს არის ტაილერ პერის ველური „იდი“. ის არასოდეს ნებდება, არასოდეს არბილებს პერსონაჟს, არასოდეს უკან არ იხევს ჯოს ერთგულებისგან სამყაროსადმი მისი „შეშლილი სუტენიორის“ ხედვის მიმართ. ფილმის ინსპირაციაა ამ ამაყად უხამსი და ტოქსიკური მოხუცი მოთამაშის დაწყვილება ახალი „უსაფრთხო სივრცის“ მენტალიტეტის თინეიჯერულ ნიმუშთან — ჯოს შვილიშვილთან, ბი-ჯეისთან (ჯერმეინ ჰარისი), ზეინტელექტუალურ სუპერ-გიკთან, რომელიც სავსეა შეზღუდვებით, ფობიებითა და განათლებული პროგრესული ზემგრძნობელობით. ბი-ჯეი ვეგანია, ყოველდღე ვიტამინებსა და ანტიჰისტამინებს იღებს, და როდესაც ის ისმენს ლეონ ჰეივუდის 1975 წლის ნელ ჯემს „I Want’a Do Something Freaky to You,“ ის ამბობს: „გგონიათ, ეს ნამდვილი ტექსტია? ეს კრიმინალურად სექსისტური და მიზოგინისტურია. ამაზრზენი!“ ის მოსიარულე ხუმრობას ჰგავს, მაგრამ ჯერმეინ ჰარისის ეშმაკური შესრულების გასაღები იმაშია, რომ ის არ უყურებს პერსონაჟს ზემოდან და არ აქცევს მას მულტფილმად. ის არის სათნოებაზე დამოკიდებული „ურკელი“, რომელიც სერიოზულად არის ნათამაშები, და ჰარისი გვიჩვენებს შინაგან შფოთვას — თვისებას, რომელიც ჯოს გააგიჟებს. ეს ორი, მენტალიტეტით, იმდენად მრავალი თაობით არის დაშორებული, რომ ფილმი თითქმის დროში მოგზაურობის კომედია იქნებოდა. „შენს მამას მოვკლავ!“ ამბობს ჯო. „ის არის პასუხისმგებელი ამ მუტანტ ნინძა motherfucker-ზე, რომელსაც ახლა ვუყურებ!“ ბი-ჯეის მამას, ბრაიანს, რომელსაც ასევე პერი თამაშობს, სურს, რომ შვილი პატივსაცემ ისტორიულად შავკანიანთა „მორჰაუსის კოლეჯში“ წავიდეს. მაგრამ ბი-ჯეი გაიზარდა იმაში, რასაც ის პოსტ-რასისტულ სამყაროდ აღიქვამს. (ჯო ამაში სწორ გზაზე დააყენებს მას.) მისი სკოლის მეგობრები თეთრკანიანები არიან, და მას სურს „პეპერდინის უნივერსიტეტში“ წასვლა ლოს-ანჯელესში. ასე რომ, მოწყობილია, რაიმე განსაკუთრებული მიზეზის გარეშე, გარდა მაღალკონცეფციური „როუდ-თრიფ“ ფილმის აუცილებელი მოთხოვნილებისა, რომ ჯო ბი-ჯეის ატლანტიდან კალიფორნიაში წაიყვანს. ისინი სხდებიან ჯოს ალუბლისფერ 1970-იანი წლების „ბიუკ ელექტრა 225“ კაბრიოლეტში და მიემგზავრებიან 1980-იანი წლების სტილის თავგადასავალში სამხრეთის სიღრმეებში, რომელიც სავსეა ყველა იმ „კორნ-დოგ“ როუდ-თრიფ სიუჟეტური მოულოდნელობით, რასაც მოელოდით: კონფლიქტები ანალოგურ და ციფრულ ტექნოლოგიებს შორის (ჯო ბი-ჯეის მობილურ ტელეფონს მანქანიდან აგდებს და დასცინის მის „ტიკ-ტაკოს“ ფიქსაციებს), ვიზიტი ბორდელში, გაჩერება კონფედერატ ბაიკერების ბარში, სადაც ბი-ჯეი იმდენად უყურადღებოა, რომ ნაცრისფერთმიანი „რედნეკების“ გვერდით გადის ისე, რომ ვერ აცნობიერებს რაიმე საფრთხის არსებობას. (ეს არის ორი სცენიდან ერთ-ერთი, რომელიც ფანტაზიაში გადადის, რადგან ჯო ყველას ჯოხით სცემს, გამოხატავს რა დამოკიდებულებას, რომელსაც შეიძლება ვუწოდოთ „სუტენიორი სუპერგმირი“, როცა ის „ამწის დარტყმას“ აკეთებს „ტყვიის დროის“ რეჟიმში.) ბორდელში ისინი მალავენ სექს-მუშაკს, სახელად დესტინის (ამბერ რეინ სმიტი), რათა ჯოს გეგმა, რომ ბი-ჯეიმ ქალწულობა დაკარგოს, ახდეს, ბავშვის თავდაპირველი შიშის მიუხედავად.