კარიერის განმავლობაში შექმნილი შედევრების ფონზე, მარტინ სკორსეზეს ნამუშევრებს შორის ისეთი მძლავრი და ინოვაციური ფილმისთვის, როგორიცაა „ტაქსის მძღოლი“, ყურადღების მიქცევა ერთგვარად რთული გახდა. 1976 წლის ფილმი, რომელიც აღნიშნავს 50 წლის იუბილეს, მოგვითხრობს ფსიქოლოგიურად გაუწონასწორებელ ვიეტნამის ვეტერანზე, რომელიც უძილობისგან ტანჯული ნიუ-იორკის ქუჩებში ტაქსის მძღოლად მუშაობს და ნელ-ნელა გონებას კარგავს. სწორედ ამ ფილმმა დაამკვიდრა სკორსეზე, ვარსკვლავი რობერტ დე ნირო და სცენარისტი პოლ შრედერი თავიანთ სფეროებში წამყვან ფიგურებად. ვიეტნამისა და უოტერგეიტის შემდგომ ამერიკის საზოგადოებრივი აზროვნების ათწლეულის განმსაზღვრელი პორტრეტი, „ტაქსის მძღოლის“ გავლენა კინომედიუმს სცდება. სკორსეზეს უამრავი ბნელი და უკომპრომისო ფილმი აქვს გადაღებული ძალადობასა და ემოციურ ტანჯვაზე, მაგრამ სულის ყველაზე ბნელ სიღრმეებში ის არასოდეს ჩაძირულა ისე, როგორც ტრევის ბიკლის (დე ნირო) პერსონაჟით. მრავალი თვალსაზრისით, მარტოხელების, მდევრების, სიძულვილისა და თვითგამართლებული ძალადობის (vigilantism) ასახვამ ეს ფილმი ბოლო 50 წლის ერთ-ერთ ყველაზე წინასწარმეტყველურ ნაწარმოებად აქცია. არცერთ ფილმს არ აღუწერია მოკრძალებისა და ზიზღის განცდა ისე ზუსტად, როგორც „ტაქსის მძღოლმა“. ერთდროულად მოგინდებათ თვალის არიდება და ეკრანზე მიჯაჭვულობა. სისხლით გაჟღენთილი ძალადობის მიღმა (რამაც ფილმს კინაღამ არასასურველი X რეიტინგი მიანიჭა), ტრევისის მცდელობები, დაამყაროს კავშირი სხვა ადამიანებთან, განსაკუთრებით ქალებთან, და მისი გამყინავი ქცევები, შემზარავია. მიუხედავად მისი აზრებისა და ქმედებების სიმძიმისა, შეუძლებელია არ შეგეცოდოს ეს ცხოვრებისგან გატეხილი ადამიანი. მეორე მხრივ, არასოდეს ყოფილა საზოგადოებრივი გაუცხოება ისეთი მომხიბვლელი, როგორიც ის „ტაქსის მძღოლშია“ ასახული, რომლის ოპერატორიც ცნობილი მაიკლ ჩეპმანი გახლავთ. ფილმის ვიზუალური ენა არის ტიპური „ახალი ჰოლივუდის“ სიმკაცრისა და რეალობის კოშმარული, ჰალუცინოგენური დამახინჯების შთამბეჭდავი ნაზავი, რომელიც ტრევისის დამახინჯებულ ფსიქიკას ასახავს. როდესაც ბერნარ ჰერმანის მელანქოლიური საქსოფონი ტრევისის ცვლის განმავლობაში ისმის, ფილმი სხვა განზომილებაში გაგდებს. „ტაქსის მძღოლი“ კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესო თანამშრომლობის ნიმუშია. 70-იანი წლების ამერიკული კინო იყო სინონიმი ერთპიროვნული, უკომპრომისო ვიზიონერების, მაგრამ სკორსეზემ დაამტკიცა, რომ ის ყველაზე უკეთ მუშაობდა, როდესაც ისეთ ძლიერ ხმასთან თანამშრომლობდა, როგორიც პოლ შრედერი იყო. მისი, როგორც რეჟისორის, მომავალი ფილმებიდან გამომდინარე, შეიძლება ითქვას, რომ შრედერი იყო ფილმის ნამდვილი „ავტორი“, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ სცენარის დაწერა მისთვის, როგორც მარტოხელა და იმედგაცრუებული ახალგაზრდისთვის, ერთგვარი თერაპიული ვარჯიში იყო. სკორსეზე შრედერის სცენარის ტრანსგრესიას ტრევისის მიმართ თანაგრძნობის მოულოდნელი შრით ამსუბუქებს, რაც მაყურებელს აიძულებს გააცნობიეროს, რომ ადამიანები განწირულნი არიან მისნაირებად იქცნენ, თუ მუდმივად დავისჯით საკუთარ თავს და სამყაროს მიმართ ჩვენს იმედგაცრუებებს გამოვხატავთ. ჰოლივუდში უცხო მიწაზე უცხოდ ყოფნისას, სკორსეზე აიგივებს საკუთარ თავს ტრევისის გარიყულობასთან, რომელიც საზოგადოების ზღვარზე დგას. სამწუხაროდ, ჩვენი სამყაროსთვის „ტაქსის მძღოლი“ ბოლო 50 წლის ერთ-ერთი ყველაზე წინასწარმეტყველური ფილმი აღმოჩნდა. „როგორც ახლა ვიცით, ტრაგიკულად, ნორმაა, რომ ყოველი მეორე ადამიანი ტრევის ბიკლის მსგავსია,“ – განუცხადა სკორსეზემ GQ-ს 2023 წელს. უკანასკნელი ათწლეულის incel კულტურის, Red Pill მოძრაობისა და manosphere-ის აღმავლობამ რონალდ რეიგანზე თავდასხმის მცდელობა, რომელიც ჯონ ჰინკლი უმცროსის მიერ ჯოდი ფოსტერის პერსონაჟ ირისზე შეყვარებულობით იყო მოტივირებული, ფილმის მემკვიდრეობის ფონზე მხოლოდ მცირე დეტალად აქცია. ტრევისი განასახიერებდა ინტერნეტს ბევრად ადრე, ვიდრე ვინმეს პერსონალური კომპიუტერი ექნებოდა, და სოციალური მედიისა და ონლაინ კომუნიკაციის სიღრმეები პერსონაჟის მარტოობას, დაგროვილ გაბრაზებასა და განკითხვის დღის მელანქოლიას პარალელს უვლებენ. ყოველდღიურ ცხოვრებაში, მაგრამ განსაკუთრებით ინტერნეტის ყველა კუთხეში გამეფებული სასოწარკვეთისა და უიმედობის ზოგადი განწყობა ჩვენს თანამედროვე ტრევის ბიკლებს ექსტრემალურ ზომებს მიმართავს. ასეთ ტოქსიკურ ქცევას მხოლოდ უგულებელყოფილი აუტსაიდერები არ ავლენენ, რადგან ჩვენი ყველაზე ძლიერი პოლიტიკური ლიდერები და კორპორატიული მესვეურები იყენებენ შიშის დანერგვას, რაც წააგავს ტრევისის მიერ ქუჩებში მოძრავი „ნაგვისა“ და „ნაძირლების“ აღწერას (სიტყვები, რომლებიც ხშირად გვხვდება საშუალო Truth Social პოსტში). სკორსეზემ და შრედერმა უცნაურად ჩაიხედეს მომავალში ადამიანური მდგომარეობის ყველაზე მღელვარე ნაპრალებში ჩაღრმავებით, მხოლოდ იმის სანახავად, რომ მათი კვლევა სტატუს კვო გახდა. მიუხედავად მისი შემაშფოთებელი თემისა, „ტაქსის მძღოლი“, მთავარი მსახიობის, სცენარისტისა და რეჟისორის ოსტატობის წყალობით, კინემატოგრაფიულ სამეფო ოჯახში მოხვდა და რჩება ამერიკული კინოს ერთ-ერთ განმსაზღვრელ ფილმად. მან წარმოშვა საკულტო ფრაზები და მდიდარი იკონოგრაფია, რითაც მარტინ სკორსეზემ საფუძველი ჩაუყარა თავის მომავალ შედევრებს, როგორებიცაა „ცოფიანი ხარი“, „დიდებული ბიჭები“ და „უოლ სტრიტის მგელი“. ის, რასაც უყურებთ, პროვოკაციულია და ზოგჯერ შემზარავიც კი, მაგრამ მისგან თვალის მოცილება შეუძლებელია, რადგან ტრევის ბიკლის პერსონაჟში ზედმეტად ბევრი რამაა ამოსაცნობი.